Գարագաշյան, Անտոն Մատաթիա

Lեզվաբանություն

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցման համար նախատեսված համառոտ դասագիրք է, որի հեղինակը Մատաթիա Գարագաշյանն է՝ 19-րդ դարի հայ լեզվաբան, մանկավարժ և հասարակական գործիչ։ Այն ստեղծվել է հայերենի քերականական կանոնները սովորողներին մատչելի և համակարգված ձևով ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատությունն ընդգրկում է լեզվի կառուցվածքի, բառերի փոփոխության, խոսքի մասերի և նախադասության կազմության վերաբերյալ հիմնական գիտելիքներ՝ ծառայելով որպես դպրոցական ուսուցման գործնական ձեռնարկ։ Հեղինակը կարևոր դեր է ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման և հայերեն լեզվով կրթական գրականության ստեղծման գործում։ Նրա քերականական աշխատությունները լայնորեն կիրառվել են կրթական միջավայրում և ունեցել են բազմաթիվ վերահրատարակություններ։ Այս հրատարակությունը պատկանում է Կոստանդնուպոլսում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին տարածված հայերեն դասագրքերի շարքին և արտացոլում է այդ ժամանակաշրջանի կրթական պահանջները, երբ մեծ ուշադրություն էր դարձվում մայրենի լեզվի ուսուցմանն ու քերականական գիտելիքների համակարգմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ լեզվաբանության պատմության, քերականության դասավանդման մեթոդների և 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի քերականության ուսումնասիրությանը և նախատեսված է հայերենի կառուցվածքի, լեզվական կանոնների ու գրավոր խոսքի առանձնահատկությունների ուսուցման համար։ Վերնագրում օգտագործված «դպրություն» բառը կապված է ուսուցման և կրթության հասկացությունների հետ, իսկ «նոր քերականություն հայերենի» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ գիրքը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնելու հայոց լեզվի քերականական գիտելիքները։ Քերականական աշխատությունները կարևոր նշանակություն ունեն լեզվի ուսուցման գործընթացում, քանի որ բացատրում են բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, բառերի փոփոխման ձևերը, նախադասությունների կառուցման սկզբունքները և գրավոր խոսքի ճիշտ կիրառության կանոնները։ Հայոց լեզվի քերականության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու լեզվի ներքին կառուցվածքը, տարբեր լեզվական միավորների փոխհարաբերությունները և այն օրինաչափությունները, որոնց միջոցով բառերը միավորվում են իմաստալից արտահայտությունների ու նախադասությունների մեջ։ Նման դասագրքերում սովորաբար կարևոր տեղ են զբաղեցնում հնչյունների և տառերի ուսումնասիրությունը, վանկերի ու բառերի կազմությունը, գոյականի, ածականի, դերանվան, թվականի, բայի և այլ խոսքի մասերի քերականական հատկանիշները, ինչպես նաև բառերի հոլովման ու խոնարհման ձևերը։ Քերականական կանոնների համակարգված ներկայացումը սովորողին օգնում է տարբերակել բառերի գործառույթները, ճիշտ կիրառել լեզվական ձևերը և ավելի հստակ արտահայտել մտքերը թե՛ բանավոր, թե՛ գրավոր խոսքում։ Հայերենի ուսուցման համար նախատեսված աշխատությունները կարող էին ներառել նաև ուղղագրության, կետադրության, շարահյուսության և գրավոր շարադրանքի հետ կապված բացատրություններ՝ նպաստելով լեզվական գրագիտության զարգացմանը։ Քերականական գիտելիքների յուրացումը կարևոր է ոչ միայն դպրոցական կրթության, այլև գրական տեքստերի ընթերցման, գրավոր հաղորդակցության և լեզվի պատմական զարգացման ուսումնասիրության համար։ XIX դարում հայերեն քերականական գրքերի հրատարակությունը կապված էր հայ կրթական կյանքի ընդլայնման, դպրոցների գործունեության և մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների կատարելագործման հետ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայերենով դասագրքերի և ուսումնական ձեռնարկների ստեղծումը կարևոր միջոց էր կրթությունը կազմակերպելու, լեզվական գիտելիքները սերունդներին փոխանցելու և գրավոր լեզվի միասնականությանն աջակցելու համար։ Հայկական կրթական միջավայրում քերականական աշխատությունները նպաստում էին լեզվի կանոնների ուսուցմանը, ընթերցանության ու գրավոր խոսքի զարգացմանը և հայերենով գիտելիքներ ստանալու հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Կ. Պոլիսը հայ մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ գործել են հայկական դպրոցներ, տպարաններ և հրատարակչական հաստատություններ։ Այդ միջավայրում լույս տեսած ուսումնական գրքերը շրջանառվել են կրթական ու մտավորական շրջանակներում և մասնակցել հայերեն տպագիր գրքի զարգացմանը։ Նման աշխատությունների արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանց ուսուցողական նշանակությամբ, այլև լեզվաբանական մտքի պատմության համար ունեցած կարևորությամբ։ Դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել այն մասին, թե ինչպես էին տվյալ ժամանակաշրջանում դասակարգվում քերականական երևույթները, ինչ տերմինաբանություն էր կիրառվում, ինչպես էին բացատրվում լեզվական կանոնները և ինչ մեթոդներով էին կազմակերպվում հայերենի ուսուցումը։ Քերականական դասագրքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր ժամանակաշրջանների լեզվաբանական մոտեցումները, բացահայտելու քերականական տերմինների փոփոխությունները և դիտարկելու հայերենի դասավանդման պատմական զարգացումը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հայ լեզվաբանական մտքի զարգացմամբ, հին դասագրքերով, հայկական կրթական հաստատությունների գործունեությամբ և XIX դարի հայ գրատպության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև կարևոր սկզբնաղբյուր լինել հին հայերեն քերականական ձեռնարկների լեզուն, կառուցվածքը և ուսուցողական սկզբունքներն ուսումնասիրելու համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել՝ աշխատությունն առավելապես վերաբերում է գրաբարին, աշխարհաբարին, հայերենի որևէ այլ լեզվական տարբերակի, թե ներկայացնում է քերականական ընդհանուր կանոններ։ Հնարավոր չէ նաև ճշգրիտ նշել գրքում ներառված բաժինները, վարժությունները կամ հեղինակի կիրառած քերականական մեթոդը՝ առանց բովանդակության կամ գրքի նախաբանի ուսումնասիրության։ Հետևաբար, նկարագրությունը ներկայացնում է հրատարակության հիմնական ուսումնական և լեզվաբանական ուղղվածությունը՝ հիմնվելով վերնագրի վրա և չվերագրելով գրքին չստուգված մանրամասներ։