Григорий митрополит Хиосский, ?-1877

Григорий митрополит Хиосский, ?-1877

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Կրոն

О мерах к достижению единения Армянской и Православно-кафолической Церкви

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցու և ուղղափառ-կաթողիկե եկեղեցական ավանդույթի միջև մերձեցման ու հնարավոր միության խնդրին՝ այն դիտարկելով աստվածաբանական, եկեղեցագիտական, պատմական և կանոնական հարաբերությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում քրիստոնեական եկեղեցիների միջև գոյություն ունեցող դավանական ընդհանրություններն ու տարբերություններն են, պատմական բաժանումների պատճառները և դրանց հաղթահարման համար առաջարկվող մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քրիստոսաբանական հարցերին, եկեղեցու բնույթի և միասնության վերաբերյալ պատկերացումներին, եկեղեցական խորհուրդների ճանաչմանը, նվիրապետական կառուցվածքին, ծիսական ավանդույթներին և կանոնական հաղորդակցության հնարավորություններին։ Քննվում է, թե պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են ձևավորվել հայկական և բյուզանդական եկեղեցական ավանդույթների հարաբերությունները, ինչպիսի աստվածաբանական բանավեճեր են առաջացել և ինչ ազդեցություն են ունեցել քաղաքական ու մշակութային պայմանները միջեկեղեցական կապերի զարգացման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում եկեղեցական միասնության հասկացության մեկնաբանությունը՝ տարբերակելով դավանական համաձայնության, ծիսական բազմազանության և վարչական ինքնուրույնության խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ երկխոսության այնպիսի միջոցների, ինչպիսիք են փոխադարձ աստվածաբանական քննարկումները, պատմական փաստաթղթերի համեմատական ուսումնասիրությունը, դավանական ձևակերպումների իմաստային ճշգրտումը և եկեղեցական ավանդությունների փոխադարձ ճանաչման հնարավորությունների գնահատումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ եկեղեցական բաժանումների պատմությունը պայմանավորված է եղել ոչ միայն զուտ աստվածաբանական տարաձայնություններով, այլև լեզվական, մշակութային, քաղաքական և պատմական տարբերություններով։ Այս տեսանկյունից մերձեցումը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ գործընթաց, որը պահանջում է պատմական ժառանգության քննադատական ուսումնասիրություն և տարբեր ավանդույթների ինքնության նկատմամբ զգուշավոր վերաբերմունք։ Անդրադարձ է կատարվում նաև վաղ քրիստոնեական եկեղեցու ընդհանուր ժառանգությանը՝ որպես երկխոսության կարևոր հիմքի։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է եկեղեցու պատմության, համեմատական աստվածաբանության, դավանաբանության և կանոնական իրավունքի մոտեցումները՝ լուսաբանելով հայկական և արևելաքրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթների հարաբերությունների պատմական փորձն ու միասնության շուրջ ձևավորված գաղափարները։

Թարմացվել է՝ 2026-09-22
О мерах к достижению единения Армянской и Православно-кафолической Церкви

Անվճար

Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Տեսնել ավելին Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book15 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book16 Տեսնել ավելին Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book14 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book5 Տեսնել ավելին