Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Աշխատավորական շարժումը և դեղին արհմիությունները Հարավային Վիետնամում

Աշխատանքը նվիրված է Հարավային Վիետնամում աշխատավորական շարժման ձևավորման, զարգացման և քաղաքական պայքարի պատմությանը, ինչպես նաև այս գործընթացում այսպես կոչված դեղին արհմիությունների առաջացմանը, գործունեությանը և ազդեցությանը։ Ուսումնասիրության հիմնական առանցքը վիետնամական բանվոր դասակարգի հասարակական ու քաղաքական դիրքորոշումների, արհմիութենական կազմակերպությունների գործունեության և ազգային-ազատագրական պայքարի հետ դրանց փոխկապակցվածության բացահայտումն է։ Հեղինակը դիտարկում է աշխատավորական շարժման պատմական ակունքները՝ անդրադառնալով Վիետնամում ֆրանսիական գաղութային տիրապետության հաստատմանը, գաղութային տնտեսության զարգացմանը, արդյունաբերական ձեռնարկությունների ձևավորմանը և բանվոր դասակարգի աստիճանական կայացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի առաջին կեսն ընկած ժամանակաշրջանում վիետնամական արդյունաբերական պրոլետարիատի առաջացմանը, աշխատավորների ծանր սոցիալ-տնտեսական պայմաններին, կապիտալիստական շահագործման դեմ առաջին ինքնաբուխ բողոքներին և կազմակերպված պայքարի նախադրյալներին։ Ներկայացվում է նաև աշխատավորական շարժման քաղաքական գիտակցության զարգացումը, մարքսիստական գաղափարների տարածումը, կոմունիստական շարժման ձևավորումը և արհմիությունների՝ ազգային-ազատագրական պայքարի կարևոր գործիքի վերածվելը։ Հետազոտության կենտրոնական հատվածը վերաբերում է 1954 թվականին Ժնևի համաձայնագրերի ստորագրումից հետո Հարավային Վիետնամում ստեղծված քաղաքական և տնտեսական իրադրությանը, երբ երկրի ժամանակավոր բաժանումը և ամերիկյան ազդեցության ուժեղացումը նոր պայմաններ ստեղծեցին աշխատավորական կազմակերպությունների գործունեության համար։ Քննության են առնվում ամերիկյան նեոգաղութատիրական քաղաքականության պայմաններում արդյունաբերության զարգացումը, օտարերկրյա կապիտալի գերիշխող դիրքը, աշխատավորների շահագործումը, գործազրկությունը, սոցիալական անհավասարությունը և բանվոր դասակարգի առջև ծառացած բազմաթիվ դժվարությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում դեղին արհմիությունների ծագմանն ու տարածմանը, դրանց գաղափարական ուղղվածությանը, կազմակերպական կառուցվածքին և քաղաքական դերակատարությանը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես էին ամերիկյան իշխանությունները, Սայգոնի վարչակարգը և արևմտյան տարբեր արհմիութենական կենտրոններ աջակցում բարեփոխական ուղղվածություն ունեցող կազմակերպությունների ստեղծմանն ու ամրապնդմանը՝ նպատակ ունենալով սահմանափակել աշխատավորական շարժման հեղափոխական ներուժը, թուլացնել բանվոր դասակարգի միասնականությունը և նրա պայքարը սահմանափակել հիմնականում տնտեսական պահանջներով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական արհմիությունների համադաշնության և այլ արհմիութենական միավորումների գործունեությանը, ինչպես նաև դրանց ղեկավարների գաղափարախոսությանը, հակակոմունիստական դիրքորոշումներին և կապերին արտաքին քաղաքական ուժերի հետ։ Ուսումնասիրության մեջ բացահայտվում են բարեփոխականության հիմնական սկզբունքները, մասնավորապես՝ դասակարգային պայքարի փոխարեն կապիտալիստների և աշխատավորների համագործակցության գաղափարի առաջադրումը, գործադուլային պայքարի սահմանափակումը, աշխատավորների քաղաքական պահանջների նեղացումը և նրանց կազմակերպական անկախության թուլացումը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես էին այդ կազմակերպությունները ձգտում արհմիությունները վերածել գործող քաղաքական ու տնտեսական համակարգի պահպանման միջոցի՝ միաժամանակ սահմանափակելով աշխատավորների մասնակցությունը ազգային-ազատագրական շարժմանը։ Մյուս կողմից, զգալի տեղ է հատկացվում Հարավային Վիետնամի բանվոր դասակարգի դիմադրությանը, կոմունիստական ընդհատակյա կազմակերպությունների գործունեությանը և առաջադեմ արհմիութենական գործիչների մասնակցությանը միասնական աշխատավորական շարժման ձևավորման գործընթացին։ Ներկայացվում են աշխատավորների գործադուլները, բողոքի գործողությունները, կազմակերպական պայքարը և արհմիությունների ներսում գաղափարական հակասությունները։ Բացահայտվում է, թե ինչպես էին աշխատավորները փորձում պաշտպանել իրենց սոցիալական ու տնտեսական իրավունքները, դիմակայել գործատուների և իշխանությունների ճնշումներին, ինչպես նաև պահպանել իրենց կազմակերպությունների ինքնուրույնությունն ու ազգային-ազատագրական պայքարի հետ կապը։ Ուսումնասիրության կարևոր գաղափարներից է այն, որ աշխատավորական շարժման զարգացումը հնարավոր չէ դիտարկել միայն տնտեսական շահերի պաշտպանության տեսանկյունից, քանի որ Հարավային Վիետնամի պատմական պայմաններում այն սերտորեն կապված էր երկրի քաղաքական ապագայի, ազգային անկախության, պետական միասնության և հասարակական վերափոխումների խնդիրների հետ։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում 1954-1975 թվականներին տեղի ունեցած գործընթացներին՝ ներկայացնելով, թե ինչպես էին արտաքին քաղաքական միջամտությունը, ներքին իշխանական համակարգը և արհմիութենական տարբեր ուղղությունների մրցակցությունը ձևավորում աշխատավորական շարժման զարգացման պայմանները։ Աշխատանքի եզրափակիչ հատվածում ամփոփվում են դեղին արհմիությունների գործունեության արդյունքները, դրանց քաղաքական ազդեցության սահմանափակումները և Հարավային Վիետնամի աշխատավորական շարժման պատմական փորձը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունն առանձնանում է սոցիալ-տնտեսական պատմության, քաղաքական գաղափարախոսության և կազմակերպված հասարակական պայքարի համադրմամբ՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Վիետնամի նորագույն պատմության կարևորագույն գործընթացներից մեկի մասին։ Այն արժեքավոր է ոչ միայն վիետնամական բանվոր դասակարգի և արհմիութենական շարժման պատմությամբ հետաքրքրվողների, այլև գաղութատիրության, նեոգաղութատիրության, միջազգային արհմիութենական հարաբերությունների, բարեփոխականության և ազգային-ազատագրական շարժումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Ստեղծագործությունը նաև հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող են արհմիութենական կազմակերպությունները տարբեր քաղաքական պայմաններում դառնալ ինչպես աշխատավորների իրավունքների պաշտպանության, այնպես էլ արտաքին ու ներքին քաղաքական շահերի սպասարկման միջոցներ։ Իր պատմական ընդգրկմամբ և թեմատիկ ուղղվածությամբ այն կարևոր ներդրում է Հարավարևելյան Ասիայի հասարակական-քաղաքական պատմության ուսումնասիրության մեջ՝ ներկայացնելով աշխատավորական պայքարի, կազմակերպական համերաշխության և ազգային ինքնորոշման փոխկապակցվածությունը Վիետնամի պատմական փորձի օրինակով։

Թարմացվել է՝ 2026-11-21
Աշխատավորական շարժումը և դեղին արհմիությունները Հարավային Վիետնամում

Անվճար

Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Տեսնել ավելին Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book4 Տեսնել ավելին Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Տեսնել ավելին Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Տեսնել ավելին Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Տեսնել ավելին