Книги автора (1)

Онлайн

История

Աշխատավորական շարժումը և դեղին արհմիությունները Հարավային Վիետնամում

Աշխատանքը նվիրված է Հարավային Վիետնամում աշխատավորական շարժման ձևավորման, զարգացման և քաղաքական պայքարի պատմությանը, ինչպես նաև այս գործընթացում այսպես կոչված դեղին արհմիությունների առաջացմանը, գործունեությանը և ազդեցությանը։ Ուսումնասիրության հիմնական առանցքը վիետնամական բանվոր դասակարգի հասարակական ու քաղաքական դիրքորոշումների, արհմիութենական կազմակերպությունների գործունեության և ազգային-ազատագրական պայքարի հետ դրանց փոխկապակցվածության բացահայտումն է։ Հեղինակը դիտարկում է աշխատավորական շարժման պատմական ակունքները՝ անդրադառնալով Վիետնամում ֆրանսիական գաղութային տիրապետության հաստատմանը, գաղութային տնտեսության զարգացմանը, արդյունաբերական ձեռնարկությունների ձևավորմանը և բանվոր դասակարգի աստիճանական կայացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի առաջին կեսն ընկած ժամանակաշրջանում վիետնամական արդյունաբերական պրոլետարիատի առաջացմանը, աշխատավորների ծանր սոցիալ-տնտեսական պայմաններին, կապիտալիստական շահագործման դեմ առաջին ինքնաբուխ բողոքներին և կազմակերպված պայքարի նախադրյալներին։ Ներկայացվում է նաև աշխատավորական շարժման քաղաքական գիտակցության զարգացումը, մարքսիստական գաղափարների տարածումը, կոմունիստական շարժման ձևավորումը և արհմիությունների՝ ազգային-ազատագրական պայքարի կարևոր գործիքի վերածվելը։ Հետազոտության կենտրոնական հատվածը վերաբերում է 1954 թվականին Ժնևի համաձայնագրերի ստորագրումից հետո Հարավային Վիետնամում ստեղծված քաղաքական և տնտեսական իրադրությանը, երբ երկրի ժամանակավոր բաժանումը և ամերիկյան ազդեցության ուժեղացումը նոր պայմաններ ստեղծեցին աշխատավորական կազմակերպությունների գործունեության համար։ Քննության են առնվում ամերիկյան նեոգաղութատիրական քաղաքականության պայմաններում արդյունաբերության զարգացումը, օտարերկրյա կապիտալի գերիշխող դիրքը, աշխատավորների շահագործումը, գործազրկությունը, սոցիալական անհավասարությունը և բանվոր դասակարգի առջև ծառացած բազմաթիվ դժվարությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում դեղին արհմիությունների ծագմանն ու տարածմանը, դրանց գաղափարական ուղղվածությանը, կազմակերպական կառուցվածքին և քաղաքական դերակատարությանը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես էին ամերիկյան իշխանությունները, Սայգոնի վարչակարգը և արևմտյան տարբեր արհմիութենական կենտրոններ աջակցում բարեփոխական ուղղվածություն ունեցող կազմակերպությունների ստեղծմանն ու ամրապնդմանը՝ նպատակ ունենալով սահմանափակել աշխատավորական շարժման հեղափոխական ներուժը, թուլացնել բանվոր դասակարգի միասնականությունը և նրա պայքարը սահմանափակել հիմնականում տնտեսական պահանջներով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական արհմիությունների համադաշնության և այլ արհմիութենական միավորումների գործունեությանը, ինչպես նաև դրանց ղեկավարների գաղափարախոսությանը, հակակոմունիստական դիրքորոշումներին և կապերին արտաքին քաղաքական ուժերի հետ։ Ուսումնասիրության մեջ բացահայտվում են բարեփոխականության հիմնական սկզբունքները, մասնավորապես՝ դասակարգային պայքարի փոխարեն կապիտալիստների և աշխատավորների համագործակցության գաղափարի առաջադրումը, գործադուլային պայքարի սահմանափակումը, աշխատավորների քաղաքական պահանջների նեղացումը և նրանց կազմակերպական անկախության թուլացումը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես էին այդ կազմակերպությունները ձգտում արհմիությունները վերածել գործող քաղաքական ու տնտեսական համակարգի պահպանման միջոցի՝ միաժամանակ սահմանափակելով աշխատավորների մասնակցությունը ազգային-ազատագրական շարժմանը։ Մյուս կողմից, զգալի տեղ է հատկացվում Հարավային Վիետնամի բանվոր դասակարգի դիմադրությանը, կոմունիստական ընդհատակյա կազմակերպությունների գործունեությանը և առաջադեմ արհմիութենական գործիչների մասնակցությանը միասնական աշխատավորական շարժման ձևավորման գործընթացին։ Ներկայացվում են աշխատավորների գործադուլները, բողոքի գործողությունները, կազմակերպական պայքարը և արհմիությունների ներսում գաղափարական հակասությունները։ Բացահայտվում է, թե ինչպես էին աշխատավորները փորձում պաշտպանել իրենց սոցիալական ու տնտեսական իրավունքները, դիմակայել գործատուների և իշխանությունների ճնշումներին, ինչպես նաև պահպանել իրենց կազմակերպությունների ինքնուրույնությունն ու ազգային-ազատագրական պայքարի հետ կապը։ Ուսումնասիրության կարևոր գաղափարներից է այն, որ աշխատավորական շարժման զարգացումը հնարավոր չէ դիտարկել միայն տնտեսական շահերի պաշտպանության տեսանկյունից, քանի որ Հարավային Վիետնամի պատմական պայմաններում այն սերտորեն կապված էր երկրի քաղաքական ապագայի, ազգային անկախության, պետական միասնության և հասարակական վերափոխումների խնդիրների հետ։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում 1954-1975 թվականներին տեղի ունեցած գործընթացներին՝ ներկայացնելով, թե ինչպես էին արտաքին քաղաքական միջամտությունը, ներքին իշխանական համակարգը և արհմիութենական տարբեր ուղղությունների մրցակցությունը ձևավորում աշխատավորական շարժման զարգացման պայմանները։ Աշխատանքի եզրափակիչ հատվածում ամփոփվում են դեղին արհմիությունների գործունեության արդյունքները, դրանց քաղաքական ազդեցության սահմանափակումները և Հարավային Վիետնամի աշխատավորական շարժման պատմական փորձը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունն առանձնանում է սոցիալ-տնտեսական պատմության, քաղաքական գաղափարախոսության և կազմակերպված հասարակական պայքարի համադրմամբ՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Վիետնամի նորագույն պատմության կարևորագույն գործընթացներից մեկի մասին։ Այն արժեքավոր է ոչ միայն վիետնամական բանվոր դասակարգի և արհմիութենական շարժման պատմությամբ հետաքրքրվողների, այլև գաղութատիրության, նեոգաղութատիրության, միջազգային արհմիութենական հարաբերությունների, բարեփոխականության և ազգային-ազատագրական շարժումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Ստեղծագործությունը նաև հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող են արհմիութենական կազմակերպությունները տարբեր քաղաքական պայմաններում դառնալ ինչպես աշխատավորների իրավունքների պաշտպանության, այնպես էլ արտաքին ու ներքին քաղաքական շահերի սպասարկման միջոցներ։ Իր պատմական ընդգրկմամբ և թեմատիկ ուղղվածությամբ այն կարևոր ներդրում է Հարավարևելյան Ասիայի հասարակական-քաղաքական պատմության ուսումնասիրության մեջ՝ ներկայացնելով աշխատավորական պայքարի, կազմակերպական համերաշխության և ազգային ինքնորոշման փոխկապակցվածությունը Վիետնամի պատմական փորձի օրինակով։

Обновлено. 2026-11-21
Աշխատավորական շարժումը և դեղին արհմիությունները Հարավային Վիետնամում

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Սիլվա Կապուտիկյան Սիլվա Կապուտիկյան 1919 թ․ – 2006 թ․ Սիլվա Կապուտիկյանը հայ պոեզիայի ամենաազդեցիկ կին հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն հայրենիքը, սերը, լեզուն և ազգային ինքնությունը։ Կապուտիկյանը գրել է բազմաթիվ բանաստեղծություններ և հրապարակախոսական նյութեր։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հայ լեզվի պահպանման հարցերին։ Նրա գործերը լայն ճանաչում են ստացել ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ սփյուռքում։ Կապուտիկյանը նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ նվիրված են ազգային արժեքներին։ Նա համարվում է հայ կին պոեզիայի ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ ազդեցիկ։ menu_book2 Подробнее Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Подробнее Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1894 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Подробнее Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Подробнее Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Подробнее Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Подробнее