Օրդուխանյան, Էմիլ Հրաչյայի

Քաղաքագիտություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է քաղաքական մշակույթի ձևավորման և զարգացման հիմնական փուլերը Հայաստանի Հանրապետությունում՝ ընդգրկելով այն սոցիալական, պատմական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, որոնք ազդել են հասարակության քաղաքական վարքագծի, արժեքային համակարգերի և քաղաքական մասնակցության ձևերի վրա։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես են անկախության ձեռքբերումից հետո քաղաքական գործընթացները ձևավորել նոր քաղաքական մշակույթ՝ անցումային շրջանի բարդությունների, պետական ինստիտուտների կայացման և ժողովրդավարական կառավարման փորձերի համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիների քաղաքական գիտակցության փոփոխություններին, կուսակցական համակարգի զարգացմանը, ընտրական վարքագծի առանձնահատկություններին և քաղաքացիական հասարակության դերակատարմանը քաղաքական կյանքում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է ավանդական և նոր արժեքների փոխազդեցությունը, քաղաքական մասնակցության աստիճանական ինստիտուցիոնալացումը և այն մարտահրավերները, որոնք ձևավորվում են քաղաքական մշակույթի արդիականացման գործընթացում։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական դաշտում իշխանության և ընդդիմության կողմից կիրառվող քաղաքական խոսույթի ուսումնասիրությանը և դրա հիմնական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական դերակատարների կողմից հանրության հետ հաղորդակցվելու, սեփական դիրքորոշումները ներկայացնելու, քաղաքական օրակարգ ձևավորելու և հասարակական աջակցություն ստանալու նպատակով օգտագործվող լեզվական ու հռետորական միջոցներն են։ Աշխատանքում քաղաքական խոսույթը դիտարկվում է ոչ միայն որպես քաղաքական գաղափարների և հայտարարությունների արտահայտման ձև, այլև որպես հասարակական ընկալումների, քաղաքական վարքագծի և իշխանություն–ընդդիմություն հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել իշխանության և ընդդիմության ներկայացուցիչների ելույթները, հայտարարությունները, հարցազրույցները, հրապարակային բանավեճերը, նախընտրական ծրագրերը և զանգվածային լրատվամիջոցներում ու հանրային հարթակներում տարածվող քաղաքական հաղորդագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական բառապաշարին, հիմնական թեմատիկ շեշտադրումներին, արժեքային գնահատականներին, հակադրությունների կառուցմանը, քաղաքական խնդիրների ներկայացման եղանակներին և տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ ուղղված հաղորդակցական ռազմավարություններին։ Կարևոր ուղղություն է իշխանության և ընդդիմության խոսույթի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար նրանց կողմից կիրառվող ընդհանուր և տարբերակիչ մոտեցումները։ Վերլուծության միջոցով կարող են ուսումնասիրվել այնպիսի երևույթներ, ինչպիսիք են «մենք–նրանք» հակադրության ձևավորումը, քաղաքական հակառակորդի կերպարի կառուցումը, պատասխանատվության վերագրումը, ձեռքբերումների կամ խնդիրների մեկնաբանությունը, ազգային և պետական շահերի ներկայացումը, ինչպես նաև հասարակական վախերի, ակնկալիքների և դժգոհությունների քաղաքականացման եղանակները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական խոսույթի փոփոխություններին տարբեր քաղաքական փուլերում և հասարակական-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությանը քաղաքական հաղորդակցության բովանդակության ու ձևի վրա։ Առանձին նշանակություն կարող է ունենալ զանգվածային լրատվամիջոցների և սոցիալական մեդիայի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակակից քաղաքական հաղորդակցությունը մեծապես պայմանավորված է տեղեկատվության տարածման արագությամբ, հանրային արձագանքի անմիջականությամբ և տարբեր քաղաքական ուժերի կողմից թվային հարթակների օգտագործմամբ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալ, թե ինչպես են քաղաքական ուժերը ձևակերպում իրենց օրակարգը, ներկայացնում սեփական գործունեությունը, մեկնաբանում քաղաքական իրադարձությունները և փորձում ազդել հասարակական կարծիքի վրա։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի քաղաքական հաղորդակցության առանձնահատկությունների, իշխանություն–ընդդիմություն փոխհարաբերությունների և հասարակական կարծիքի ձևավորման մեխանիզմների առավել խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, քաղաքական հաղորդակցության և մեդիայի մասնագետներին, սոցիոլոգներին, լեզվաբաններին, լրագրողներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և Հայաստանի ժամանակակից քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։