Саркисян, Ерванд

Саркисян, Ерванд

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Օսմանյան կայսրության նվաճողական քաղաքականությունն Անդրկովկասում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին և պատերազմի տարիներին

Գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրության արտաքին քաղաքականության, տարածքային ընդլայնման ձգտումների և Անդրկովկասում իրականացված քաղաքական ու ռազմական գործողությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին և պատերազմի տարիներին։ Հեղինակը պատմական, քաղաքական և դիվանագիտական իրադարձությունների վերլուծության միջոցով ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության ներքին ու արտաքին դրությունը, նրա ռազմավարական նպատակները, տարածաշրջանում ազդեցության ընդլայնման փորձերը և այդ քաղաքականության իրականացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երիտթուրքական կուսակցության՝ «Միություն և առաջադիմություն» կազմակերպության գաղափարախոսությանը, քաղաքական ծրագրերին և արտաքին քաղաքական ուղղվածությանը, ինչպես նաև պանիսլամիզմի ու պանթուրքիզմի գաղափարների ձևավորմանն ու դրանց կիրառմանը որպես պետական քաղաքականության կարևոր գործիքների։ Ուսումնասիրության մեջ լուսաբանվում է Օսմանյան կայսրության նախապատերազմյան ներքին իրավիճակը, պետական կառավարման համակարգում տեղի ունեցող գործընթացները, երիտթուրքական իշխանությունների քաղաքական հաշվարկները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորեցին կայսրության մասնակցությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմին Կենտրոնական տերությունների դաշինքի կազմում։ Զգալի տեղ է հատկացվում Անդրկովկասում երիտթուրքական գործակալական ցանցի գործունեությանը, տարածաշրջանի մահմեդական ժողովուրդների շրջանում իրականացվող քարոզչությանը և հակառուսական տրամադրություններ ձևավորելու նպատակով ձեռնարկված քաղաքական միջոցառումներին։ Հեղինակը ներկայացնում է, թե ինչպես էին Օսմանյան կայսրության ղեկավար շրջանակները փորձում տարածաշրջանի ազգային, կրոնական և քաղաքական առանձնահատկություններն օգտագործել սեփական ռազմավարական նպատակների իրականացման համար՝ ձգտելով ընդլայնել իրենց ազդեցությունը և վերափոխել Անդրկովկասի քաղաքական իրավիճակը։ Առանձին բաժիններում ուսումնասիրվում են պատերազմի սկզբնական շրջանի իրադարձությունները, Կովկասյան ռազմաճակատի ձևավորումն ու զարգացումը, 1914–1917 թվականների ռազմական գործողությունները, ռազմաքաղաքական իրադրության փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանի ժողովուրդների կյանքի վրա։ Քննության են առնվում նաև պատերազմի տարիներին Օսմանյան կայսրության ներքին դրությունը, տնտեսական ու քաղաքական դժվարությունները, իշխանությունների վարած ազգային քաղաքականությունը և հայ ժողովրդի նկատմամբ իրականացված բռնաճնշումներն ու բնաջնջման քաղաքականությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության և երիտթուրքական իշխանությունների պանթուրքիստական նվաճողական ծրագրերի փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին ազգային քաղաքականությունը, տարածքային հավակնությունները և ռազմական ռազմավարությունը միահյուսվում կայսրության քաղաքական նպատակների իրականացման ընթացքում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև 1918 թվականին Օսմանյան կայսրության ռազմական ներխուժման և Անդրկովկասում ազդեցության հաստատման նոր փորձերի ուսումնասիրությունը։ Լուսաբանվում են տարածաշրջանում ստեղծված բարդ ռազմաքաղաքական պայմանները, օսմանյան զորքերի առաջխաղացումը, տեղական քաղաքական ուժերի արձագանքը և Անդրկովկասի ժողովուրդների դիմադրությունը։ Հեղինակը վերլուծում է երիտթուրքական իշխանությունների տարածքային հավակնությունների իրականացման փորձերը, դրանց խոչընդոտները և այն քաղաքական ու ռազմական հանգամանքները, որոնք հանգեցրին այդ ծրագրերի ձախողմանը։ Ուսումնասիրության առանցքային նշանակություններից մեկն այն է, որ Օսմանյան կայսրության քաղաքականությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես առանձին ռազմական գործողությունների կամ դիվանագիտական քայլերի հաջորդականություն, այլև որպես փոխկապակցված ռազմավարություն, որի հիմքում ընկած էին կայսրության վերակազմավորման, տարածաշրջանային գերիշխանության հաստատման և թուրքական ազդեցության տարածման ձգտումները։ Աշխատությունը առանձնանում է պատմական գործընթացները լայն տարածաշրջանային համատեքստում դիտարկելու մոտեցմամբ՝ միաժամանակ անդրադառնալով Օսմանյան կայսրության ներքին զարգացումներին, միջազգային հարաբերություններին, Կովկասյան ռազմաճակատի իրադարձություններին և Անդրկովկասի ժողովուրդների ազգային-քաղաքական ճակատագրին։ Պատմագիտական արժեք են ներկայացնում նաև հեղինակի օգտագործած արխիվային նյութերը, օտարալեզու պատմագիտական աշխատությունները և փաստական տվյալների համադրության վրա հիմնված վերլուծությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի բարդ քաղաքական գործընթացները և դրանց փոխադարձ կապերը։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուրագիտական ու հետազոտական նշանակություն ունի Օսմանյան կայսրության նորագույն շրջանի պատմությամբ, հայ-թուրքական հարաբերություններով, Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ, Առաջին համաշխարհային պատերազմի Կովկասյան ռազմաճակատով և Անդրկովկասի քաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվողների համար։ Այն արժեքավոր նյութ է տրամադրում պատմաբաններին, արևելագետներին, թուրքագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ինչպես նաև ուսանողներին և ընթերցողներին, որոնք ցանկանում են խորությամբ հասկանալ Օսմանյան կայսրության քաղաքական հավակնությունները, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա և 1914–1918 թվականների իրադարձությունների պատմական նշանակությունը։

Թարմացվել է՝ 2026-11-17
Օսմանյան կայսրության նվաճողական քաղաքականությունն Անդրկովկասում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին և պատերազմի տարիներին

Անվճար

Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Տեսնել ավելին Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book4 Տեսնել ավելին Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Գրիգոր Զոհրապ Գրիգոր Զոհրապ 1861 թ․ – 1915 թ․ Հայ նշանավոր գրող, հրապարակախոս, իրավաբան և քաղաքական գործիչ էր։ Նա ծնվել է 1861 թվականի հունիսի 26-ին՝ Կոստանդնուպոլսում, և մահացել 1915 թվականին՝ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ։ Զոհրապը համարվում է արևմտահայ գրականության ամենահայտնի նովելիստներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում պատկերավորվում են մարդու հոգեբանությունը, հասարակական հարաբերությունները և քաղաքային կյանքի խնդիրները։ Նա գրել է բազմաթիվ պատմվածքներ և նորավեպեր, որոնք առանձնանում են իրատեսական ոճով և խոր հոգեբանական վերլուծությամբ։ Բացի գրական գործունեությունից, Զոհրապը եղել է հայտնի իրավաբան և Օսմանյան խորհրդարանի պատգամավոր։ Նրա կյանքն ու գործունեությունը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ մշակույթի և հասարակական մտքի զարգացման վրա, իսկ նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս համարվում են հայ գրականության արժեքավոր էջերից։ menu_book5 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Տեսնել ավելին