Սմբատյան, Սերգեյ Արմենի

Սմբատյան, Սերգեյ Արմենի

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Մշակույթ

Стилистические особенности сочинений для струнных solo XX века и их преломление в произведениях армянских композиторов

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի մենանվագ լարային գործիքների համար գրված ստեղծագործությունների ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց դրսևորմանը հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում։ Հետազոտության կենտրոնում լարային մենանվագ երաժշտության այն գեղարվեստական և տեխնիկական առանձնահատկություններն են, որոնք ձևավորվել կամ նորովի զարգացել են 20-րդ դարի ընթացքում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են մենանվագ ջութակի, ալտի, թավջութակի և այլ լարային գործիքների համար գրված ստեղծագործությունների կառուցվածքային, մեղեդային, ռիթմական, հարմոնիկ և տեմբրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կատարողական նոր հնարքների կիրառումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ մենանվագ լարային ստեղծագործության մեջ կոմպոզիտորը սահմանափակ գործիքային կազմի պայմաններում ձգտում է ստեղծել բազմաշերտ երաժշտական հնչողություն՝ օգտագործելով գործիքի արտահայտչական հնարավորությունների առավել լայն շրջանակը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 20-րդ դարի երաժշտական լեզվի փոփոխությունների ազդեցությունը մենանվագ լարային ժանրի վրա՝ ներառյալ նոր հնչերանգային մտածողությունը, ընդլայնված կատարողական տեխնիկան, ոչ ավանդական հնչյունային միջոցները, ռիթմական բարդ կառուցվածքները և ձևաստեղծման նոր սկզբունքները։ Հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների վերլուծության միջոցով աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են համաշխարհային երաժշտության ժամանակակից ոճական միտումները յուրացվել, վերաիմաստավորվել և համադրվել հայկական ազգային երաժշտական մտածողության ու ավանդույթների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ազգային մեղեդիական ինտոնացիաների, մոդալ մտածողության, ռիթմական առանձնահատկությունների և տեմբրային լուծումների դրսևորմանը մենանվագ լարային ստեղծագործություններում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ընդհանուր և անհատական ոճական հատկանիշները, ինչպես նաև հասկանալու, թե ինչպես է յուրաքանչյուր կոմպոզիտոր օգտագործում լարային գործիքի տեխնիկական ու արտահայտչական հնարավորությունները սեփական գեղարվեստական լեզուն ձևավորելու համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, կոմպոզիտորներին, կատարող երաժիշտներին, երաժշտության տեսության մասնագետներին, կոնսերվատորիաների և երաժշտական բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի և հայ ժամանակակից երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Թարմացվել է՝ 2026-09-22
Стилистические особенности сочинений для струнных solo XX века и их преломление в произведениях армянских композиторов

Անվճար

Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Տեսնել ավելին Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Տեսնել ավելին Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Տեսնել ավելին Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Տեսնել ավելին