Սմբատյան, Սերգեյ Արմենի

Սմբատյան, Սերգեյ Արմենի

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

Культура

Стилистические особенности сочинений для струнных solo XX века и их преломление в произведениях армянских композиторов

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի մենանվագ լարային գործիքների համար գրված ստեղծագործությունների ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց դրսևորմանը հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում։ Հետազոտության կենտրոնում լարային մենանվագ երաժշտության այն գեղարվեստական և տեխնիկական առանձնահատկություններն են, որոնք ձևավորվել կամ նորովի զարգացել են 20-րդ դարի ընթացքում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են մենանվագ ջութակի, ալտի, թավջութակի և այլ լարային գործիքների համար գրված ստեղծագործությունների կառուցվածքային, մեղեդային, ռիթմական, հարմոնիկ և տեմբրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կատարողական նոր հնարքների կիրառումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ մենանվագ լարային ստեղծագործության մեջ կոմպոզիտորը սահմանափակ գործիքային կազմի պայմաններում ձգտում է ստեղծել բազմաշերտ երաժշտական հնչողություն՝ օգտագործելով գործիքի արտահայտչական հնարավորությունների առավել լայն շրջանակը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 20-րդ դարի երաժշտական լեզվի փոփոխությունների ազդեցությունը մենանվագ լարային ժանրի վրա՝ ներառյալ նոր հնչերանգային մտածողությունը, ընդլայնված կատարողական տեխնիկան, ոչ ավանդական հնչյունային միջոցները, ռիթմական բարդ կառուցվածքները և ձևաստեղծման նոր սկզբունքները։ Հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների վերլուծության միջոցով աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են համաշխարհային երաժշտության ժամանակակից ոճական միտումները յուրացվել, վերաիմաստավորվել և համադրվել հայկական ազգային երաժշտական մտածողության ու ավանդույթների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ազգային մեղեդիական ինտոնացիաների, մոդալ մտածողության, ռիթմական առանձնահատկությունների և տեմբրային լուծումների դրսևորմանը մենանվագ լարային ստեղծագործություններում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ընդհանուր և անհատական ոճական հատկանիշները, ինչպես նաև հասկանալու, թե ինչպես է յուրաքանչյուր կոմպոզիտոր օգտագործում լարային գործիքի տեխնիկական ու արտահայտչական հնարավորությունները սեփական գեղարվեստական լեզուն ձևավորելու համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, կոմպոզիտորներին, կատարող երաժիշտներին, երաժշտության տեսության մասնագետներին, կոնսերվատորիաների և երաժշտական բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի և հայ ժամանակակից երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Обновлено. 2026-09-22
Стилистические особенности сочинений для струнных solo XX века и их преломление в произведениях армянских композиторов

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book6 Подробнее Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book19 Подробнее Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book4 Подробнее Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book19 Подробнее Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book15 Подробнее Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1889 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Подробнее