Զոհրաբյան, Է. Ա.

Զոհրաբյան, Է. Ա.

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Խորհրդային Ռուսաստանը և հայ-իրանական հարաբերությունները (1920–1922 թթ.)

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1922 թվականներին հայ-իրանական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Խորհրդային Ռուսաստանի քաղաքական ազդեցության և տարածաշրջանային միջազգային իրադրության համատեքստում։ Այն անդրադառնում է հայ ժողովրդի պատմության բարդագույն ժամանակաշրջաններից մեկին, երբ Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի արմատական փոփոխությունները, խորհրդային իշխանության հաստատումը, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության նոր ուղղությունները և հարևան պետությունների հետ հարաբերությունների վերակազմավորումը վճռորոշ նշանակություն ունեին Հարավային Կովկասի հետագա զարգացման համար։ Ուսումնասիրության առանցքում Հայաստանի, Իրանի և Խորհրդային Ռուսաստանի փոխհարաբերություններն են, որոնց զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն երկու հարևան ժողովուրդների պատմական, աշխարհագրական, տնտեսական և մշակութային կապերով, այլև տարածաշրջանում ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններով, միջազգային ուժերի շահերով և դիվանագիտական գործընթացներով։ Հեղինակը դիտարկում է այն պատմական միջավայրը, որտեղ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո անհրաժեշտ էր վերանայել արտաքին քաղաքական հարաբերությունների նախկին սկզբունքները և նոր պայմաններում կազմակերպել կապերը Իրանի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում Խորհրդային Ռուսաստանի դերը, որի արտաքին քաղաքական ռազմավարությունը, տարածաշրջանային ազդեցության ընդլայնման ձգտումը և հարևան երկրների հետ հարաբերությունների կարգավորման քաղաքականությունը անմիջականորեն առնչվում էին Հայաստանի միջազգային դրությանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայ-իրանական հարաբերությունների քաղաքական և դիվանագիտական կողմերը, դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային զարգացումները, ինչպես նաև Հայաստանի և Իրանի միջև փոխգործակցության հնարավորություններն ու սահմանափակումները նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում։ Հատուկ կարևորություն ունի այն հանգամանքը, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Իրանը Հայաստանի համար պարզապես հարևան պետություն չէր, այլ տարածաշրջանային կարևոր դերակատար, որի հետ հարաբերությունները նշանակություն ունեին արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների, սահմանային անվտանգության, տնտեսական կապերի և միջազգային հաղորդակցությունների տեսանկյունից։ Իրանի հետ հարաբերությունների ուսումնասիրությունը միաժամանակ բացահայտում է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության այն խնդիրները, որոնք ձևավորվում էին մեծ տերությունների մրցակցության, խորհրդային պետական համակարգի հաստատման և Անդրկովկասում քաղաքական նոր հարաբերությունների առաջացման պայմաններում։ Հեղինակը պատմական իրադարձությունները դիտարկում է փոխկապակցված գործընթացների շրջանակում՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես էին համաշխարհային և տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները ներգործում Հայաստանի ու Իրանի հարաբերությունների վրա, ինչպես էր փոխվում Հայաստանի միջազգային դիրքը, և ինչ նշանակություն ուներ Խորհրդային Ռուսաստանի քաղաքականությունը այդ փոփոխությունների ընթացքի համար։ Աշխատության կարևոր կողմերից է հայ-իրանական հարաբերությունների դիտարկումը ոչ միայն երկկողմ կապերի պատմության, այլև ավելի լայն միջազգային հարաբերությունների համակարգի շրջանակում, որտեղ քաղաքական որոշումները, դիվանագիտական նախաձեռնությունները և տարածաշրջանային շահերի բախումները փոխադարձաբար պայմանավորում էին միմյանց։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել 1920–1922 թվականների պատմական իրադարձությունների մասին՝ բացահայտելով Հայաստանի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունները խորհրդային իշխանության հաստատման սկզբնական շրջանում։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ-իրանական պատմական կապերի ուսումնասիրության համար, քանի որ անդրադառնում է երկու հարևան ժողովուրդների հարաբերությունների այն փուլին, երբ դարավոր պատմական և մշակութային առնչությունները հայտնվեցին նոր պետական և քաղաքական համակարգերի ազդեցության ներքո։ Այն արժեքավոր է Հայաստանի նորագույն պատմության, խորհրդային արտաքին քաղաքականության, Իրանի հետ հարաբերությունների և Հարավային Կովկասի միջազգային դրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, դիվանագիտության պատմության մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։ Աշխատությունը նպաստում է 1920-ական թվականների սկզբի քաղաքական գործընթացների համակողմանի ընկալմանը, օգնում է հասկանալ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության պատմական պայմանավորվածությունները և լուսաբանում է Խորհրդային Ռուսաստանի ազդեցության նշանակությունը հայ-իրանական հարաբերությունների զարգացման գործում։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի և Իրանի հարաբերությունների պատմական ընթացքն ուսումնասիրելու, տարածաշրջանային դիվանագիտության առանձնահատկությունները բացահայտելու և Հայաստանի նորագույն պատմության միջազգային համատեքստն ավելի խորությամբ ըմբռնելու համար։

Թարմացվել է՝ 2026-11-18
Խորհրդային Ռուսաստանը և հայ-իրանական հարաբերությունները (1920–1922 թթ.)

Անվճար

Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Տեսնել ավելին Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Տեսնել ավելին Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Տեսնել ավելին