Զոհրաբյան, Է. Ա.

Զոհրաբյան, Է. Ա.

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Խորհրդային Ռուսաստանը և հայ-իրանական հարաբերությունները (1920–1922 թթ.)

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1922 թվականներին հայ-իրանական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Խորհրդային Ռուսաստանի քաղաքական ազդեցության և տարածաշրջանային միջազգային իրադրության համատեքստում։ Այն անդրադառնում է հայ ժողովրդի պատմության բարդագույն ժամանակաշրջաններից մեկին, երբ Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի արմատական փոփոխությունները, խորհրդային իշխանության հաստատումը, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության նոր ուղղությունները և հարևան պետությունների հետ հարաբերությունների վերակազմավորումը վճռորոշ նշանակություն ունեին Հարավային Կովկասի հետագա զարգացման համար։ Ուսումնասիրության առանցքում Հայաստանի, Իրանի և Խորհրդային Ռուսաստանի փոխհարաբերություններն են, որոնց զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն երկու հարևան ժողովուրդների պատմական, աշխարհագրական, տնտեսական և մշակութային կապերով, այլև տարածաշրջանում ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններով, միջազգային ուժերի շահերով և դիվանագիտական գործընթացներով։ Հեղինակը դիտարկում է այն պատմական միջավայրը, որտեղ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո անհրաժեշտ էր վերանայել արտաքին քաղաքական հարաբերությունների նախկին սկզբունքները և նոր պայմաններում կազմակերպել կապերը Իրանի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում Խորհրդային Ռուսաստանի դերը, որի արտաքին քաղաքական ռազմավարությունը, տարածաշրջանային ազդեցության ընդլայնման ձգտումը և հարևան երկրների հետ հարաբերությունների կարգավորման քաղաքականությունը անմիջականորեն առնչվում էին Հայաստանի միջազգային դրությանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայ-իրանական հարաբերությունների քաղաքական և դիվանագիտական կողմերը, դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային զարգացումները, ինչպես նաև Հայաստանի և Իրանի միջև փոխգործակցության հնարավորություններն ու սահմանափակումները նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում։ Հատուկ կարևորություն ունի այն հանգամանքը, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Իրանը Հայաստանի համար պարզապես հարևան պետություն չէր, այլ տարածաշրջանային կարևոր դերակատար, որի հետ հարաբերությունները նշանակություն ունեին արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների, սահմանային անվտանգության, տնտեսական կապերի և միջազգային հաղորդակցությունների տեսանկյունից։ Իրանի հետ հարաբերությունների ուսումնասիրությունը միաժամանակ բացահայտում է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության այն խնդիրները, որոնք ձևավորվում էին մեծ տերությունների մրցակցության, խորհրդային պետական համակարգի հաստատման և Անդրկովկասում քաղաքական նոր հարաբերությունների առաջացման պայմաններում։ Հեղինակը պատմական իրադարձությունները դիտարկում է փոխկապակցված գործընթացների շրջանակում՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես էին համաշխարհային և տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները ներգործում Հայաստանի ու Իրանի հարաբերությունների վրա, ինչպես էր փոխվում Հայաստանի միջազգային դիրքը, և ինչ նշանակություն ուներ Խորհրդային Ռուսաստանի քաղաքականությունը այդ փոփոխությունների ընթացքի համար։ Աշխատության կարևոր կողմերից է հայ-իրանական հարաբերությունների դիտարկումը ոչ միայն երկկողմ կապերի պատմության, այլև ավելի լայն միջազգային հարաբերությունների համակարգի շրջանակում, որտեղ քաղաքական որոշումները, դիվանագիտական նախաձեռնությունները և տարածաշրջանային շահերի բախումները փոխադարձաբար պայմանավորում էին միմյանց։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել 1920–1922 թվականների պատմական իրադարձությունների մասին՝ բացահայտելով Հայաստանի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունները խորհրդային իշխանության հաստատման սկզբնական շրջանում։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ-իրանական պատմական կապերի ուսումնասիրության համար, քանի որ անդրադառնում է երկու հարևան ժողովուրդների հարաբերությունների այն փուլին, երբ դարավոր պատմական և մշակութային առնչությունները հայտնվեցին նոր պետական և քաղաքական համակարգերի ազդեցության ներքո։ Այն արժեքավոր է Հայաստանի նորագույն պատմության, խորհրդային արտաքին քաղաքականության, Իրանի հետ հարաբերությունների և Հարավային Կովկասի միջազգային դրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, դիվանագիտության պատմության մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։ Աշխատությունը նպաստում է 1920-ական թվականների սկզբի քաղաքական գործընթացների համակողմանի ընկալմանը, օգնում է հասկանալ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության պատմական պայմանավորվածությունները և լուսաբանում է Խորհրդային Ռուսաստանի ազդեցության նշանակությունը հայ-իրանական հարաբերությունների զարգացման գործում։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի և Իրանի հարաբերությունների պատմական ընթացքն ուսումնասիրելու, տարածաշրջանային դիվանագիտության առանձնահատկությունները բացահայտելու և Հայաստանի նորագույն պատմության միջազգային համատեքստն ավելի խորությամբ ըմբռնելու համար։

Updated: 2026-11-18
Խորհրդային Ռուսաստանը և հայ-իրանական հարաբերությունները (1920–1922 թթ.)

Free

Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Read more Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) 1878 թ․ – 1915 թ․ Սիամանթոն արևմտահայ գրականության ամենահզոր բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները նվիրված են ազգային պայքարին, ազատությանը և մարդկային արժանապատվությանը։ Նա մեծ ցավով նկարագրել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը։ Սիամանթոյի լեզուն ուժեղ է, կրակոտ և հուզական։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է բողոք և արդարության պահանջ։ Հայոց ցեղասպանության տարիներին նա զոհվել է օսմանյան իշխանությունների կողմից։ Նրա գործերը դարձել են ազգային հիշողության կարևոր մաս։ Սիամանթոն մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա հայ բանաստեղծների վրա։ Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են արդիական մնալ։ Նա համարվում է ազատատենչ պոեզիայի խորհրդանիշներից մեկը։ menu_book2 Read more Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Read more Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Read more Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Read more Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Read more