Дисциплинарный устав армянского войска

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Փավստոս Բուզանդին վերագրվող «Պատմութիւն Հայոց» երկի լեզվի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով բառապաշարային և քերականական իրողություններին։ Հետազոտության շրջանակում քննության է առնվում դասական հայերենի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից մեկը ներկայացնող այս երկի լեզվական համակարգը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրա բառային կազմի, ձևաբանական կառուցվածքի և շարահյուսական առանձնահատկությունների հիմնական դրսևորումները։ Բառապաշարային ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել բնիկ հայերեն բառերը, փոխառությունները, հնաբանությունները, նորաստեղծ կամ սահմանափակ գործածությամբ բառային միավորները, դարձվածային արտահայտությունները և պատմամշակութային իրականությունն արտացոլող հատուկ բառամթերքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն բառերին ու արտահայտություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, քաղաքական, ռազմական, կրոնական և կենցաղային իրականության մասին։ Քերականական ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են խոսքի մասերի գործածությունը, հոլովական և խոնարհման համակարգի առանձնահատկությունները, բայական ձևերի կիրառությունը, ժամանակային և եղանակային հարաբերությունները, ինչպես նաև բառերի և նախադասությունների կառուցվածքային կապերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև շարահյուսական այն կառուցվածքներին, որոնք բնորոշ են պատմագրական երկի լեզվին, և բացահայտել դրանց տարբերությունները դասական գրական հայերենի այլ աղբյուրներում հանդիպող համապատասխան երևույթներից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում լեզվական իրողությունների պատմահամեմատական մեկնաբանությանը, քանի որ առանձին բառաձևերի և քերականական կառույցների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերենի պատմական զարգացման օրինաչափությունների ավելի ամբողջական բացահայտմանը։ Երկի լեզվի ուսումնասիրությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս գնահատելու հեղինակի կամ ստեղծագործության լեզվական ինքնատիպությունը, գրական ավանդույթի ազդեցությունը և ժողովրդախոսակցական տարրերի հնարավոր դրսևորումները։ Աշխատության ընթացքում լեզվական նյութի համակարգված վերլուծությունը կարող է նպաստել նաև վաղմիջնադարյան հայերենի բառապաշարի և քերականական կառուցվածքի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների հարստացմանը։ Նյութը արժեքավոր է ոչ միայն հայոց լեզվի պատմության, այլև հայ մատենագրության, պատմագրության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, պատմաբանների, բանասերների, դասական հայերենի մասնագետների, ձեռագրագետների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բազմամետաղային հանքանյութերից գունավոր մետաղների և երկաթի կորզման հիդրոմետալուրգիական գործընթացների տեսական և տեխնոլոգիական հիմունքների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են հանքաքարերի կազմը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանցից մետաղների արդյունահանման ֆիզիկաքիմիական մեխանիզմները։ Աշխատությունում ներկայացվում են հիդրոմետալուրգիայի հիմնական փուլերը՝ լվացման (լիչինգ), լուծույթների մաքրման, մետաղների կուտակման և վերականգնման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի բազմամետաղային հանքավայրերի առանձնահատկություններին և դրանց արդյունաբերական վերամշակման հնարավորություններին՝ հաշվի առնելով հումքի բարդ կազմը և արժեքավոր տարրերի համատեղ առկայությունը։ Վերլուծվում են մետաղների կորզման նոր տեխնոլոգիական մոտեցումները, քիմիական ռեագենտների կիրառման արդյունավետությունը, գործընթացների էներգետիկ և տնտեսական ցուցանիշները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցման ուղիները։ Աշխատությունը նաև առաջարկում է տեխնոլոգիական լուծումներ, որոնք կարող են բարձրացնել մետաղների կորզման տոկոսը և ապահովել հումքի ավելի լիարժեք օգտագործում։ Հետազոտությունը կարևոր է լեռնամետալուրգիայի, քիմիական տեխնոլոգիաների, նյութագիտության և արդյունաբերական ինժեներիայի ոլորտների մասնագետների համար՝ նպաստելով Հայաստանի հանքարդյունաբերության գիտական և տեխնոլոգիական զարգացմանը։

Իրավաբանություն

Գիրքը նվիրված է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի՝ Հայաստանի Հանրապետության ազգային իրավական համակարգում ունեցած դերին, նշանակությանը և կիրառության առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը ներկայացնում է թեմայի սահմանադրաիրավական ուսումնասիրություն՝ դիտարկելով միջազգային իրավական չափանիշների և ներպետական իրավակարգավորման փոխհարաբերությունը Հայաստանի պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության այն համակարգն է, որը ձևավորվում է ներպետական սահմանադրական նորմերի, միջազգային պարտավորությունների և եվրոպական իրավական չափանիշների փոխազդեցության արդյունքում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Կոնվենցիայի տեղը Հայաստանի իրավական համակարգում, դրա նորմերի ներպետական կիրառելիության հարցերը և այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով միջազգային չափանիշները կարող են ազդել ազգային օրենսդրության ու իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Կարևոր ուշադրություն է դարձվում նաև Սահմանադրության և միջազգային պայմանագրերի փոխհարաբերությանը, մարդու իրավունքների պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին և իրավական նորմերի մեկնաբանման գործընթացին։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը, քանի որ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումները կարևոր նշանակություն ունեն Կոնվենցիայի դրույթների բովանդակության բացահայտման և մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական չափանիշների զարգացման համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Կոնվենցիայի պահանջները ներգործում Հայաստանի իրավական համակարգի զարգացման վրա և ինչ նշանակություն ունեն դատական ու պետական մարմինների գործունեության համար։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է ազգային օրենսդրության կատարելագործման, մարդու իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության, դատական պաշտպանության մեխանիզմների և իրավական համակարգի եվրոպական չափանիշներին համապատասխանեցման խնդիրներին։ Թեման հատկապես կարևոր է Հայաստանի Հանրապետության՝ եվրոպական մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգին ինտեգրվելու համատեքստում, քանի որ Կոնվենցիայի սկզբունքների կիրառումը կապված է ոչ միայն միջազգային պարտավորությունների կատարման, այլև ներպետական իրավական մշակույթի և իրավակիրառ պրակտիկայի զարգացման հետ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, հետազոտողների և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է միջազգային և ազգային իրավունքի փոխկապակցվածությունը և ցույց է տալիս մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական չափանիշների նշանակությունը Հայաստանի սահմանադրական-իրավական համակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի կյանքի, գրական գործունեության և ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ նրա գործունեությունը դիտարկելով 20-րդ դարի հայ գրականության և խորհրդային ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գրողի ստեղծագործական ուղու ձևավորումը, պոեզիայի, արձակի և դրամատուրգիայի բնագավառներում նրա գործունեությունը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և գրական զարգացման տարբեր փուլերում թեմատիկ ու գաղափարական փոփոխություններն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայրենիքի, պատմական հիշողության, մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների, աշխատանքի, պատերազմի ու խաղաղության թեմաների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Քննվում են ստեղծագործությունների լեզուն, պատկերային համակարգը, կերպարների կառուցման սկզբունքները, բանաստեղծական խոսքի առանձնահատկությունները և ազգային պատմամշակութային նյութի կիրառման եղանակները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատմական թեմատիկայի ուսումնասիրությունը, քանի որ հեղինակի գրական ժառանգության մի մասում պատմական անցյալը վերածվում է ժամանակակից հասարակական և բարոյական հարցադրումների մեկնաբանման միջոցի։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դրամատիկական ստեղծագործություններին, դրանց կառուցվածքին, կերպարային հակադրություններին և բեմական հնարավորություններին։ Գրողի գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակի գրական քաղաքականության և խորհրդային գաղափարական միջավայրի պայմաններում, ինչը հնարավորություն է տալիս տարբերակել ստեղծագործական անհատականության դրսևորումները ժամանակաշրջանի պաշտոնական գեղագիտական ու գաղափարական պահանջներից։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են նաև նրա ստեղծագործությունների ընդունելությունը, գրական քննադատության արձագանքները և հայ գրական գործընթացում ունեցած տեղը։ Առանձին նշանակություն ունի պատերազմի տարիներին ստեղծված գրականությունը, որտեղ հասարակական փորձառությունը և ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունները արտահայտվում են քնարական, հայրենասիրական և դրամատիկական ձևերով։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է ընդգրկել գրողի կենսագրության և ստեղծագործության փոխհարաբերությունը՝ բացահայտելով անձնական փորձի, ժամանակի պատմական իրադարձությունների և գրական միջավայրի ազդեցությունը նրա աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Ընդհանուր առմամբ նյութը հնարավորություն է տալիս ներկայացնել գրողի ժառանգությունը բազմակողմանիորեն՝ համադրելով կենսագրական, պատմագրական և գրականագիտական մոտեցումները և գնահատելով նրա ստեղծագործությունների նշանակությունը 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման պատմության մեջ։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարության շրջանակում վերաքննիչ դատարանի լիազորությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց իրավական բնույթին, սահմաններին, իրականացման պայմաններին և գործնական կիրառման հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում վերաքննիչ ատյանի դերն է քաղաքացիական գործերի դատական քննության համակարգում, ինչպես նաև առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտերի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման գործընթացը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են վերաքննիչ վարույթի հիմնական սկզբունքները, վերաքննության առարկան, բողոքարկման ենթակա դատական ակտերի շրջանակը, վերաքննիչ բողոքի ներկայացման և քննության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև վերաքննիչ դատարանի կողմից գործի փաստական և իրավական հանգամանքների գնահատման հնարավոր սահմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպիսի լիազորություններ պետք է ունենա վերաքննիչ դատարանը՝ դատական սխալները արդյունավետորեն ուղղելու և միաժամանակ չխախտելու դատական ատյանների իրավասությունների տարանջատման, կողմերի մրցակցության և դատավարական հավասարության սկզբունքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է վերաքննիչ դատարանի կողմից առաջին ատյանի դատական ակտի փոփոխման, բեկանման, նոր դատական ակտ կայացնելու կամ գործը նոր քննության ուղարկելու հնարավորությունների վերլուծությունը։ Քննարկվում են նաև նոր փաստերի և ապացույցների ներկայացման, ապացույցների վերագնահատման, դատավարական խախտումների հայտնաբերման և դրանց հետևանքների որոշման հետ կապված հարցերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ վերաքննիչ դատարանի լիազորությունների իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական անորոշություններին, դատական պրակտիկայի տարաբնույթ մոտեցումներին և օրենսդրական կարգավորումների կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Կարևորվում է նաև վերաքննության և առաջին ատյանի քննության միջև ճիշտ հավասարակշռության ապահովումը, քանի որ վերաքննիչ վարույթը պետք է միաժամանակ ծառայի դատական սխալների շտկմանը և չվերածվի գործի ամբողջական կրկնակի քննության՝ առանց դրա համար նախատեսված դատավարական հիմքերի։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև դատական պաշտպանության արդյունավետության, ողջամիտ ժամկետում գործի քննության, կողմերի իրավունքների պաշտպանության և իրավական որոշակիության ապահովման խնդիրները։ Վերաքննիչ դատարանի լիազորությունների ճիշտ սահմանումը կարևոր նշանակություն ունի քաղաքացիական արդարադատության արդյունավետության և դատական համակարգի նկատմամբ վստահության ամրապնդման համար, քանի որ այն անմիջականորեն կապված է դատական սխալների վերացման և անձի խախտված իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության հնարավորության հետ։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, դատախազների, իրավագիտության դասախոսների, հետազոտողների և իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն դիտարկել վերաքննիչ դատարանի դատավարական կարգավիճակը, բացահայտել դրա լիազորությունների կիրառման հիմնական խնդիրները և ներկայացնել դրանց իրավական ու գործնական լուծումների հնարավոր ուղղությունները՝ քաղաքացիական դատավարության արդյունավետության և արդարադատության որակի բարձրացման նպատակով։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունում մանրամասն վերլուծվում են բանջարաբուծության էկոնոմիկայի առանձնահատկությունները ՀՀ-ում՝ հաշվի առնելով բնական-կլիմայական պայմանները, հողի արտադրողականությունը, սեզոնայնությունը և արտադրական ռիսկերը։ Հեղինակը ներկայացնում է արտադրական ծախսերի կառուցվածքը, ինքնարժեքի ձևավորման գործոնները և շահութաբերության բարձրացման ուղիները՝ ընդգծելով ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և տեխնոլոգիական արդիականացման կարևորությունը։ Գրքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում բանջարեղենի վերամշակման ոլորտը, որտեղ քննարկվում են պահածոյացման, սառեցման և այլ վերամշակման ձևերի տնտեսական նշանակությունը՝ որպես ավելացված արժեք ստեղծելու և կորուստները նվազեցնելու միջոց։ Հեղինակը շեշտում է, որ վերամշակող արդյունաբերության զարգացումը կարող է զգալիորեն բարձրացնել գյուղատնտեսության եկամտաբերությունը և կայունացնել շուկայի տատանումները։ Մարքեթինգային հատվածում վերլուծվում են բանջարեղենի շուկայի կառուցվածքը, պահանջարկի ձևավորումը, մրցակցային միջավայրը և արտահանման հնարավորությունները։ Ներկայացվում են նաև լոգիստիկայի, որակի ստանդարտների, ապրանքանիշի ձևավորման և շուկաների դիվերսիֆիկացման կարևոր ուղղությունները Հայաստանի պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր է գյուղատնտեսության, ագրոբիզնեսի, տնտեսագիտության և մարքեթինգի ոլորտների մասնագետների համար, քանի որ այն համադրում է տեսական մոտեցումները և ՀՀ գյուղատնտեսական իրականության գործնական վերլուծությունը՝ առաջարկելով զարգացման հնարավոր ուղիներ։