Обязательные постановления по городу Эривани

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումների և ժամանակակից հայագիտության առջև ծառացած խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից գրական գործընթացների փոփոխություններն են, դրանց ձևավորման հասարակական, մշակութային և պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև այն մեթոդաբանական ու գիտական խնդիրները, որոնք առաջանում են նորագույն հայ գրականության ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատանքում 21-րդ դարասկզբի գրական զարգացումները դիտարկվում են նախորդ ժամանակաշրջանների գրական ժառանգության շարունակականության և նոր գեղարվեստական որոնումների համատեքստում։ Ուշադրություն է դարձվում գրական մտածողության փոփոխությանը, թեմատիկ և ժանրային նոր միտումների ձևավորմանը, հեղինակային անհատականության դրսևորումներին և ժամանակակից գրականության՝ հասարակական իրականության հետ ունեցած կապերին։ Ժամանակակից հայ գրականությունը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի վրա ազդեցություն են ունենում ինչպես ազգային պատմամշակութային փորձը, այնպես էլ համաշխարհային գրական գործընթացները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը, գլոբալացման երևույթները և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից գրականության թեմատիկ շրջանակի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, պատերազմի և հետպատերազմյան իրականության, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, արտագաղթի, հայրենիքի և սփյուռքի, սոցիալական փոփոխությունների, սերունդների հարաբերությունների և ժամանակակից մարդու ներաշխարհի թեմաները։ Այս թեմաների միջոցով գրականությունը ոչ միայն արտացոլում է հասարակական իրականությունը, այլև ձևակերպում է դրա նկատմամբ վերաբերմունքի, գնահատման և վերաիմաստավորման տարբեր ձևեր։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժանրային զարգացումներին։ Ժամանակակից հայ գրականության մեջ նկատվում են արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և այլ ձևերի փոխակերպումներ, ժանրային սահմանների առավել շարժուն դառնալու միտումներ և տարբեր գեղարվեստական մեթոդների համադրում։ Նոր արտահայտչամիջոցների որոնումը կարող է դրսևորվել լեզվական, կառուցվածքային և կոմպոզիցիոն լուծումների բազմազանությամբ, ինչպես նաև ավանդական գրական ձևերի վերաիմաստավորմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև գրականության լեզվական և ոճական փոփոխությունների դիտարկումը։ Ժամանակակից հեղինակները կարող են համադրել գրական լեզվի տարբեր շերտեր, խոսակցական արտահայտություններ, բարբառային տարրեր և նորագույն բառապաշար՝ ստեղծելով ժամանակակից իրականությանը համապատասխան գեղարվեստական խոսք։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և գրականության փոխազդեցության նոր ձևերը և գնահատելու ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատանքի երկրորդ առանցքային ուղղությունը հայագիտության խնդիրների ուսումնասիրությունն է։ Ժամանակակից հայագիտությունը ներառում է ոչ միայն դասական և միջնադարյան ժառանգության ուսումնասիրություն, այլև նորագույն գրականության, մշակույթի և հասարակական գործընթացների գիտական վերլուծություն։ Այս ընդլայնվող հետազոտական դաշտը պահանջում է նոր մեթոդաբանությունների կիրառում, միջգիտակարգային մոտեցումների զարգացում և ժամանակակից գիտական գործիքների արդյունավետ օգտագործում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության խնդիրը։ Թվային միջավայրի զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում գրական տեքստերի հավաքագրման, թվայնացման, պահպանման, համակարգման և հասանելիության ընդլայնման համար։ Միաժամանակ առաջանում են հեղինակային իրավունքի, աղբյուրների հավաստիության, թվային արխիվների պահպանման և գիտական տեղեկատվության որակի վերահսկման խնդիրներ։ Աշխատանքում հայագիտության զարգացման կարևոր նախապայմաններից է դիտարկվում Հայաստանի և սփյուռքի գիտական ու մշակութային ներուժի համատեղ օգտագործումը։ Սփյուռքի գրական և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը, տարբեր համայնքներում ստեղծված գրական նյութերի գիտական շրջանառության մեջ ներգրավումը և հայագիտական հետազոտությունների միջազգային համագործակցության ընդլայնումը կարող են նպաստել հայ գրականության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ժամանակակից հայ գրականության թարգմանության և միջազգային ներկայացվածության խնդրին։ Հայ գրականության տարածումը այլալեզու ընթերցողների շրջանում կարևոր է ոչ միայն մշակութային ճանաչելիության բարձրացման, այլև համաշխարհային գրական գործընթացներում դրա տեղն ու առանձնահատկությունները ներկայացնելու տեսանկյունից։ Այս ուղղությամբ անհրաժեշտ են որակյալ թարգմանություններ, գիտական ուսումնասիրություններ և ժամանակակից գրականության համակարգված ներկայացում միջազգային մշակութային դաշտում։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է հայագիտության մեթոդաբանական մարտահրավերներին։ Ժամանակակից գրական երևույթների ուսումնասիրությունը պահանջում է համադրել ավանդական գրականագիտական մեթոդները նոր տեսական ուղղությունների, մշակութաբանական, սոցիոլոգիական, պատմական և միջգիտակարգային մոտեցումների հետ։ Այդպիսի համադրումը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական տեքստերի ամբողջություն, այլև որպես հասարակական հիշողության, ինքնության և մշակութային փոփոխությունների արտահայտման կարևոր ձև։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ներկայացնելու 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման բազմազան գործընթացները, բացահայտելու դրա հիմնական թեմատիկ, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական միտումները և միաժամանակ գնահատելու ժամանակակից հայագիտության զարգացման առաջնահերթ խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրականության ուսուցիչներին, թարգմանիչներին և ժամանակակից հայ գրականության ու ազգային մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Պատմություն

Այս գիրքը նվիրված է 1071 թվականի Մանազկերտի ճակատամարտին՝ միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի պատմության կարևորագույն ռազմական և քաղաքական իրադարձություններից մեկին։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ճակատամարտին նախորդած քաղաքական իրավիճակը, Բյուզանդական կայսրության և սելջուկյան ուժերի միջև հակասությունների խորացումը, տարածաշրջանում ռազմական և ռազմավարական շահերի բախումը, ինչպես նաև կայսր Ռոմանոս Դիոգենեսի արշավանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հակամարտող կողմերի ռազմական ուժերին, զորքերի կազմակերպմանը, ռազմավարությանը, մարտավարությանը և ճակատամարտի ընթացքին։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է պարտության պատճառներին, բյուզանդական բանակի ներքին խնդիրներին, հրամանատարական որոշումներին և այն հանգամանքներին, որոնք վճռորոշ ազդեցություն ունեցան պատերազմի ելքի վրա։ Մանազկերտի ճակատամարտը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին ռազմական բախում, այլև որպես իրադարձություն, որն էականորեն փոխեց Փոքր Ասիայի և հարակից տարածաշրջանների քաղաքական զարգացումների ուղղությունը։ Գրքում կարող են քննարկվել ճակատամարտից հետո Բյուզանդական կայսրության ներքաղաքական անկայունությունը, սելջուկների դիրքերի ամրապնդումը և տարածաշրջանում նոր քաղաքական իրողությունների ձևավորումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ժամանակաշրջանի աշխարհաքաղաքական միջավայրին և հայկական տարածքների ու բնակչության վրա տեղի ունեցած փոփոխությունների համատեքստին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջնադարի պատմությամբ, ռազմական պատմությամբ, Բյուզանդական կայսրության և սելջուկյան պետությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել XI դարի երկրորդ կեսի Մերձավոր Արևելքի պատմական գործընթացների մասին։

Քիմիա

Այս գիտական ուսումնասիրությունը վերաբերում է կոնդենսացված պիրրոլների և պիրիդինների սինթեզի մեթոդների, քիմիական հատկությունների և կենսաբանական ակտիվության համապարփակ վերլուծությանը՝ ընդգրկելով օրգանական քիմիայի ժամանակակից ուղղությունները և դրանց կիրառական նշանակությունը դեղագիտության ու կենսաբանության ոլորտներում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են բազմօղակ հետերոցիկլային միացությունների ստացման տարբեր ռազմավարություններ՝ ներառյալ լաբորատոր սինթեզի նորարարական մոտեցումներ, կատալիտիկ գործընթացներ և կառուցվածքային ձևափոխման եղանակներ, որոնք թույլ են տալիս ստանալ բարձր ընտրողականությամբ և արդյունավետությամբ միացություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պիրրոլային և պիրիդինային համակարգերի կառուցվածք-հատկություն կապերին, դրանց էլեկտրոնային կառուցվածքի առանձնահատկություններին, ռեակտիվությանը և կայունությանը տարբեր քիմիական միջավայրերում։ Բացի սինթեզից և ֆիզիկաքիմիական հատկություններից, ուսումնասիրությունը ընդգրկում է նաև այս միացությունների կենսաբանական ակտիվության գնահատումը, ներառյալ հակամանրէային, հակաուռուցքային և ֆերմենտային համակարգերի վրա ազդող հատկությունները, ինչը կարևոր է նոր դեղագործական նյութերի մշակման համար։ Աշխատությունը ընդգծում է կոնդենսացված հետերոցիկլային համակարգերի դերը ժամանակակից բժշկական քիմիայում՝ որպես պոտենցիալ կենսաակտիվ մոլեկուլների հիմք, ինչպես նաև ներկայացնում է դրանց կիրառման հեռանկարները դեղերի նախագծման և մոլեկուլային թիրախավորման ոլորտներում։ Միաժամանակ վերլուծվում են փորձարարական տվյալները և կառուցվածքային հետազոտությունների արդյունքները, որոնք թույլ են տալիս ավելի լավ հասկանալ այս միացությունների վարքագիծը կենսաբանական համակարգերում և նպաստում են նոր դեղամիջոցների ռացիոնալ նախագծման գիտական հիմքերի ձևավորմանը։

Իրավաբանություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության պետական իշխանության համակարգի ձևավորման, կառուցվածքի և գործունեության ուսումնասիրությանը 1918-1920 թվականներին։ Այն ներկայացնում է անկախ հայկական պետականության վերականգնումից հետո ձևավորված իշխանության հիմնական ինստիտուտները, դրանց իրավական հիմքերը, փոխհարաբերությունները և պետական կառավարման իրականացման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների ձևավորումն ու գործունեությունը, Ազգային ժողովի, կառավարության և տեղական կառավարման մարմինների դերը, ինչպես նաև պետական ապարատի կայացման գործընթացը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իշխանության կենտրոնական և տեղական կառույցների փոխհարաբերություններին, պետական կառավարման արդյունավետության խնդիրներին և նորաստեղծ հանրապետության պայմաններում կառավարման համակարգի կազմակերպման դժվարություններին։ Աշխատանքը անդրադառնում է նաև քաղաքական կուսակցությունների և հասարակական ուժերի ազդեցությանը պետական իշխանության ձևավորման ու որոշումների կայացման գործընթացների վրա, ինչպես նաև ներքին քաղաքական իրավիճակի և արտաքին մարտահրավերների ազդեցությանը պետական կառավարման համակարգի վրա։ Այդ ժամանակաշրջանը բնորոշվում էր պատերազմի, տնտեսական ծանր պայմանների, գաղթականների մեծ հոսքերի, տարածքային և անվտանգային խնդիրների առկայությամբ, որոնք զգալիորեն ազդում էին պետական կառույցների գործունեության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պետական ինստիտուտների կայացման ընթացքի և դրանց իրավաքաղաքական հիմքերի գնահատումը՝ բացահայտելով ինչպես ձեռքբերումները, այնպես էլ առկա սահմանափակումներն ու խնդիրները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայաստանի անկախ պետականության առաջին փորձի կառավարման համակարգի մասին և հասկանալու, թե ինչպիսի ինստիտուցիոնալ հիմքերի վրա էր կառուցվում հանրապետության պետականությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն պատմության, պետական կառավարման զարգացման և ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման գործընթացների հետազոտության համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է IX–XIV դարերի հայկական պաշտպանական ճարտարապետության ձևավորման և զարգացման հիմնական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետական կազմավորումների ամրոցների համեմատական քննության միջոցով։ Հետազոտության առանցքում ամրոցների տեղադրության, հատակագծային կառուցվածքի, պաշտպանական համակարգերի, շինարարական տեխնիկայի և բնական լանդշաֆտի հետ դրանց փոխհարաբերության առանձնահատկություններն են։ Քննվում է ամրոցաշինության զարգացումը տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմաքաղաքական, տնտեսական և աշխարհագրական պայմանների համատեքստում՝ պաշտպանական կառույցները դիտարկելով ոչ միայն որպես ռազմական նշանակության շինություններ, այլև որպես բնակավայրերի, հաղորդակցության ուղիների և իշխանական կենտրոնների կազմակերպման կարևոր բաղադրիչներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղանքի ընտրությանը, քանի որ լեռնային ռելիեֆը, ժայռային բարձրությունները, կիրճերը և բնական այլ արգելքները հաճախ ներառվել են պաշտպանական համակարգի մեջ։ Ուսումնասիրվում են պարիսպների կառուցվածքը, աշտարակների ձևերն ու դասավորությունը, մուտքային հանգույցները, ներքին տարածքների կազմակերպումը և պաշտպանական մի քանի գոտիների ձևավորման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շինանյութերի և կառուցողական եղանակների ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար տեղական շինարարական ավանդույթների և ռազմական ճարտարապետության պահանջների փոխազդեցությունը։ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկիայի օրինակների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ինչպես հայկական ամրոցաշինությանը բնորոշ ընդհանուր սկզբունքները, այնպես էլ տարբեր աշխարհագրական ու քաղաքական պայմաններով պայմանավորված տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Կիլիկիայի լեռնային միջավայրը և Միջերկրածովյան տարածաշրջանի հետ կապերը կարող էին նպաստել պաշտպանական ճարտարապետության որոշ ձևերի փոխազդեցությանը հարևան մշակույթների հետ, մինչդեռ Կենտրոնական Հայաստանի ամրոցները զարգանում էին Հայկական լեռնաշխարհի շինարարական ավանդույթների և տեղական ռազմավարական պայմանների շրջանակում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ամրոցների ներսում աշխարհիկ, բնակելի, տնտեսական և երբեմն պաշտամունքային կառույցների տեղաբաշխմանը՝ ամրոցը ներկայացնելով որպես բազմագործառույթ ճարտարապետական համալիր։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ճարտարապետության պատմության, հնագիտության, պատմական աշխարհագրության և ամրաշինության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով միջնադարյան հայկական պաշտպանական ճարտարապետության զարգացման բնորոշ գծերը և դրա տեղը հայկական ճարտարապետական ժառանգության մեջ։

Մանկավարժություն

Աշխատանքը նվիրված է կրտսեր դպրոցականների գեղարվեստական կրթության իրականացման մանկավարժական հիմնախնդիրներին և դրա արդյունավետ կազմակերպման մեթոդներին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում տարրական դպրոցական տարիքի երեխաների գեղագիտական և ստեղծագործական զարգացման գործընթացն է, որը կարևոր դեր ունի նրանց անհատականության ձևավորման, աշխարհընկալման ընդլայնման և մշակութային արժեքների յուրացման գործում։ Աշխատանքում դիտարկվում է գեղարվեստական կրթությունը որպես ամբողջական մանկավարժական գործընթացի բաղադրիչ, որի միջոցով երեխան ոչ միայն ձեռք է բերում արվեստի վերաբերյալ գիտելիքներ և կարողություններ, այլև զարգացնում է երևակայությունը, հուզական ընկալումը, ստեղծագործական մտածողությունը, դիտողականությունը և ինքնարտահայտվելու ունակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի դերին՝ որպես երեխայի ստեղծագործական ներուժը բացահայտող և զարգացնող մանկավարժական գործընթացի կազմակերպչի։ Ուսումնասիրվում են դասավանդման այնպիսի ձևերն ու մեթոդները, որոնք նպաստում են երեխաների ակտիվ մասնակցությանը, ինքնուրույն ստեղծագործական գործունեությանը և արվեստի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը։ Կարևորվում է նաև տարբեր արվեստների՝ կերպարվեստի, երաժշտության, գրականության, թատրոնի և այլ ստեղծագործական ուղղությունների փոխկապակցված կիրառումը, քանի որ դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս գեղարվեստական փորձառությունը դարձնել առավել ամբողջական և մատչելի։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև կրտսեր դպրոցականների տարիքային և հոգեբանական առանձնահատկությունները, քանի որ գեղարվեստական կրթության բովանդակությունը և մեթոդները պետք է համապատասխանեն երեխաների զարգացման մակարդակին, հետաքրքրություններին և անհատական հնարավորություններին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործական միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ երեխան կարող է ազատորեն արտահայտել իր մտքերը, զգացմունքներն ու գաղափարները՝ առանց սխալվելու վախի։ Հետազոտության արդյունքում բացահայտվում են գեղարվեստական կրթության կազմակերպման հիմնական մանկավարժական պայմանները, ներկայացվում են դրա արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները և մշակվում են մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել կրտսեր դպրոցականների ստեղծագործական, գեղագիտական, հուզական և սոցիալական զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տարրական դասարանների ուսուցիչների, մանկավարժների, արվեստի կրթության մասնագետների և մանկավարժական բուհերի ուսանողների համար՝ որպես գեղարվեստական կրթության կազմակերպման տեսական և գործնական հիմքերի ուսումնասիրության աղբյուր։