Основные гельминтозы жвачных животных Нагорно-Карабахской Республики и меры борьбы с ними

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսական իրադարձության լեզվաճանաչողական մոդելավորմանը և դրա լեզվական ու ճանաչողական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում տնտեսական իրականության այնպիսի երևույթների քննությունն է, որոնք լեզվի միջոցով ոչ միայն անվանվում և նկարագրվում են, այլև կառուցակարգվում, մեկնաբանվում և ներկայացվում մարդու գիտակցության մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում տնտեսական իրադարձությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ ճանաչողական և լեզվական միավոր, որի ձևավորման ու ներկայացման գործընթացում փոխազդում են տնտեսական գիտելիքը, անհատի ընկալումը, փորձը, մշակութային պատկերացումները և լեզվական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են տնտեսական գործընթացները և իրադարձությունները հասկացականացվում լեզվական համակարգում, ինչպիսի կառուցվածքային բաղադրիչներ են առանձնացվում դրանց նկարագրության ժամանակ և ինչպիսի լեզվական միջոցներով են արտահայտվում մասնակիցները, գործողությունները, պատճառահետևանքային կապերը, ժամանակային ու տարածական հարաբերությունները, արդյունքները և գնահատականները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տնտեսական հասկացությունների ձևավորման, կազմակերպման և լեզվական արտահայտության օրինաչափությունները՝ դրանք դիտարկելով ճանաչողական գործընթացների հետ անմիջական կապի մեջ։ Լեզվաճանաչողական մոտեցման կիրառումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն բառերի և քերականական կառույցների արտաքին ձևը, այլև դրանց հիմքում ընկած իմաստային կառուցվածքները, հասկացութային կապերը և այն մտավոր մոդելները, որոնց միջոցով մարդը ընկալում ու մեկնաբանում է տնտեսական իրականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են առանձնացվել տնտեսական իրադարձության հիմնական բաղադրիչներն ու փոխհարաբերությունները, կառուցվել դրա լեզվաճանաչողական մոդելը և բացահայտվել տարբեր լեզվական միավորների դերը տվյալ մոդելի ձևավորման ու փոխանցման գործընթացում։ Այսպիսի մոտեցումը կարևոր է ինչպես տնտեսական դիսկուրսի լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման, այնպես էլ ճանաչողական լեզվաբանության տեսական դրույթների կիրառական զարգացման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, ճանաչողական լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների, տնտեսական դիսկուրսի մասնագետների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր հետաքրքրված են լեզվի, մտածողության և մասնագիտական գիտելիքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությամբ։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա գեղարվեստական խոսքի ինքնատիպությունը, բառապաշարային հարստությունը, շարահյուսական կառուցվածքը, պատկերավորման միջոցները և պատմողական եղանակները։ Հետազոտության մեջ արձակը դիտարկվում է որպես լեզվական ամբողջական համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր բառային, քերականական և ոճական ընտրություն ծառայում է հեղինակի գեղարվեստական մտահղացման, կերպարների կերտման և ժամանակի ու միջավայրի վերարտադրման նպատակին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գրողի բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Կարող են առանձնացվել գրական, խոսակցական, բարբառային, հնաբառ և դարձվածաբանական միավորները, ինչպես նաև այն բառերն ու արտահայտությունները, որոնք բնորոշ են տարբեր սոցիալական միջավայրերի և կերպարների խոսքին։ Նման լեզվական շերտերի համադրումը հնարավորություն է տալիս արձակին հաղորդել բնականություն, կենսականություն և ազգային-մշակութային յուրահատկություն։ Հատուկ ուշադրության է արժանի կերպարների անհատական խոսքի քննությունը։ Հեղինակը կերպարների բնավորությունը, սոցիալական պատկանելությունը, կրթական մակարդակը, հոգեբանական վիճակը և աշխարհայացքը կարող է բացահայտել ոչ միայն գործողությունների, այլև նրանց խոսքի միջոցով։ Երկխոսությունների, մենախոսությունների և խոսքային կրկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է լեզուն դառնում կերպարաստեղծման կարևոր գործիք։ Աշխատության շրջանակում կարող է քննվել նաև հեղինակի պատմողական խոսքի կառուցվածքը։ Պատմողի դիրքորոշումը, նկարագրությունների և գործողությունների հարաբերակցությունը, պատմողական տեմպը, անցումներն ու ժամանակային կառուցվածքները ձևավորում են արձակի ընդհանուր ռիթմը։ Շարահյուսական տարբեր կառույցների՝ պարզ և բարդ նախադասությունների, զուգահեռությունների, կրկնությունների, ընդհատումների և այլ ձևերի կիրառությունը կարող է կապված լինել ինչպես բովանդակության, այնպես էլ հուզական ազդեցության ստեղծման հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ոճական և պատկերավորման միջոցներին։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, մակդիրները, խորհրդանշական պատկերները, հեգնանքը և այլ արտահայտչամիջոցներ նպաստում են հեղինակի գեղարվեստական աշխարհի ձևավորմանը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն եղանակները, որոնց միջոցով առօրյա իրականությունը վերածվում է գեղարվեստական պատկերի և ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային ու հուզական շերտեր։ Արձակի լեզվի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հումորի, երգիծանքի և հեգնանքի լեզվական դրսևորումների վերլուծությունը։ Այդ միջոցները կարող են օգտագործվել մարդկային բնավորությունների, սոցիալական երևույթների և հասարակական հակասությունների ներկայացման ու գնահատման համար։ Դրանց միջոցով հեղինակի խոսքը կարող է միաժամանակ պահպանել պատմողական պարզությունը և ձեռք բերել քննադատական ու արտահայտիչ բնույթ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Հայկական կենցաղի, մշակույթի, ավանդույթների և պատմական հիշողության արտացոլումը կարող է դրսևորվել ոչ միայն թեմատիկ բովանդակության, այլև բառապաշարի, դարձվածքների, խոսքային պատկերների և կերպարների հաղորդակցման ձևերի միջոցով։ Այս առումով լեզուն հանդես է գալիս որպես ազգային մշակութային հիշողության պահպանման և փոխանցման միջոց։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող է լինել նաև գրողի լեզվի կապը սփյուռքահայ գրական միջավայրի հետ։ Տարբեր լեզվամշակութային ազդեցությունների առկայությունը, հայերեն տարբերակների փոխազդեցությունը և լեզվական ինքնության պահպանման խնդիրը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ նրա արձակի առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ լեզվական և ոճական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել գրողի ստեղծագործական անհատականության մասին։ Բառապաշարի, շարահյուսության, կերպարների խոսքի, պատմողական կառուցվածքի և պատկերավորման միջոցների համատեղ ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են առանձին լեզվական տարրերը միավորվում և ձևավորում հեղինակի ինքնատիպ ոճը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայ արձակի պատմության, սփյուռքահայ գրականության, հայոց լեզվի ոճաբանության և գրական լեզվի զարգացման գործընթացների հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվի և ոճի այն հիմնական հատկանիշները, որոնց շնորհիվ նրա գեղարվեստական խոսքը ձեռք է բերում արտահայտչականություն, կերպարային ինքնատիպություն, ազգային-մշակութային հագեցվածություն և անհատական հեղինակային դիմագիծ։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է պլազմայի օպտիկական ճառագայթման կառավարմանը ակուստիկ դաշտերի միջոցով՝ ուսումնասիրելով պլազմային միջավայրում ընթացող ֆիզիկական գործընթացների, ձայնային ալիքների և էլեկտրամագնիսական ճառագայթման փոխազդեցության օրինաչափությունները։ Գրքում ներկայացվում են պլազմայի հիմնական ֆիզիկական հատկությունները, դրա կողմից օպտիկական ճառագայթման առաջացման և տարածման մեխանիզմները, ինչպես նաև արտաքին ակուստիկ ազդեցությունների ներգործությունը պլազմայի պարամետրերի և ճառագայթային բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ակուստիկ դաշտերի ձևավորմանը, դրանց տարածմանը պլազմային միջավայրում և այն ֆիզիկական մեխանիզմներին, որոնց միջոցով հնարավոր է փոփոխել կամ վերահսկել պլազմայի լուսային ճառագայթման ինտենսիվությունը, սպեկտրային կազմը և տարածական բնութագրերը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պլազմայի խտության, ջերմաստիճանի, էլեկտրոնային և իոնային բաղադրիչների փոփոխությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը օպտիկական ազդանշանի ձևավորման վրա։ Հեղինակը համադրում է տեսական մոդելավորման և փորձարարական հետազոտության մոտեցումները՝ բացահայտելու ակուստիկ դաշտերի պարամետրերի և պլազմայի օպտիկական արձագանքի միջև կապերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ճառագայթման կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների որոնմանը, ինչը կարող է հնարավորություն տալ նպատակային կերպով փոփոխելու պլազմայի օպտիկական հատկությունները՝ առանց համակարգի կառուցվածքային էական փոփոխության։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ պլազմային ճառագայթման կառավարման, օպտիկական չափումների, լույսի աղբյուրների, պլազմային տեխնոլոգիաների և ֆիզիկական ախտորոշման համակարգերի զարգացման համար։ Աշխատությունը միավորում է պլազմային ֆիզիկայի, ակուստիկայի և օպտիկայի մեթոդները՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալու տարբեր ֆիզիկական դաշտերի փոխազդեցությունը պլազմային համակարգերում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկոսների, պլազմային տեխնոլոգիաների և օպտիկայի մասնագետների, ակուստիկայի հետազոտողների, ինժեներների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար, ինչպես նաև այն մասնագետների, ովքեր զբաղվում են պլազմայի կառավարմամբ և էլեկտրամագնիսական ճառագայթման ֆիզիկական բնութագրերի ուսումնասիրությամբ։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1920 թվականներին գոյություն ունեցած Հայաստանի և Ադրբեջանի առաջին հանրապետությունների միջև դիվանագիտական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և հակասությունների պատմությանը։ Հեղինակը մանրամասն ուսումնասիրում է երկու նորանկախ պետությունների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները, պետական շահերի բախումները, տարածքային վեճերը և դրանց ազդեցությունը պաշտոնական հարաբերությունների վրա։ Գրքում վերլուծվում են Արցախի, Զանգեզուրի, Նախիջևանի և սահմանային այլ շրջանների շուրջ առաջացած տարաձայնությունները, ինչպես նաև այդ խնդիրների շուրջ տարվող բանակցությունները և միջազգային միջնորդության փորձերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական ներկայացուցչությունների գործունեությանը, պաշտոնական գրագրությանը, քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացին և տարածաշրջանում գործող արտաքին ուժերի՝ հատկապես Մեծ Բրիտանիայի, Օսմանյան Թուրքիայի, խորհրդային Ռուսաստանի և այլ դերակատարների ազդեցությանը։ Հեղինակը հիմնվում է արխիվային փաստաթղթերի, պաշտոնական աղբյուրների և ժամանակաշրջանի վկայությունների վրա՝ ներկայացնելով ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև դրանց պատճառահետևանքային կապերը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների պատմության և Հարավային Կովկասի բարդ քաղաքական իրադրության ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ այն գործընթացները, որոնք ձևավորեցին տարածաշրջանի հետագա զարգացումները և երկարաժամկետ ազդեցություն ունեցան երկու ժողովուրդների հարաբերությունների վրա։

Տնտեսագիտություն

Արժեթղթերի առաջնային և երկրորդային շուկաներ աշխատությունը ֆինանսական շուկաների տեսության և պրակտիկայի ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է արժեթղթերի շուկայի կառուցվածքը, գործառույթները և հիմնական մեխանիզմները, այն բացատրում է առաջնային շուկայի դերը՝ նոր թողարկվող բաժնետոմսերի և պարտատոմսերի տեղաբաշխման գործընթացում, ինչպես նաև երկրորդային շուկայի գործունեությունը, որտեղ տեղի է ունենում արդեն թողարկված արժեթղթերի առքուվաճառքը, գիրքը անդրադառնում է նաև բորսաների աշխատանքի կազմակերպմանը, բրոքերային և դիլերային համակարգերին, շուկայի կարգավորման և վերահսկման մեխանիզմներին, միաժամանակ ընդգծելով ներդրումային ռիսկերի գնահատումը, գների ձևավորման սկզբունքները և կապիտալի բաշխման արդյունավետությունը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր ֆինանսների, բանկային գործի և ներդրումային կառավարման ուսումնասիրության համար։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսության ապահովագրության իրականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ գյուղատնտեսական արտադրությանն ուղեկցող բազմաբնույթ ռիսկերի պայմաններում ապահովագրական մեխանիզմների դերի և արդյունավետության գնահատման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում այն իրողությունն է, որ գյուղատնտեսությունը զգալիորեն կախված է բնական և կլիմայական պայմաններից, ինչի հետևանքով գյուղատնտեսական արտադրողները կարող են բախվել բերքի կորստի, կենդանիների անկման, ցրտահարության, կարկտահարության, երաշտի, ուժեղ տեղումների և այլ անբարենպաստ երևույթների հետևանքով առաջացող ֆինանսական վնասների։ Այս պայմաններում ապահովագրությունը դիտարկվում է որպես ռիսկերի կառավարման կարևոր գործիք, որը կարող է նվազեցնել գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամուտների անկայունությունը և նպաստել դրանց ֆինանսական կայունությանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գյուղատնտեսական ապահովագրության տնտեսական էությունը, դրա հիմնական սկզբունքները և կիրառման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով գյուղատնտեսության ոլորտի արտադրական ցիկլերի, եկամուտների սեզոնայնության և բնական ռիսկերի առանձնահատկությունները։ Կարևոր խնդիր է ապահովագրական ռիսկերի ճիշտ նույնականացումը և գնահատումը, քանի որ տարբեր մշակաբույսեր, մարզեր և գյուղատնտեսական գործունեության տեսակներ ունեն ռիսկերի տարբեր մակարդակներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ապահովագրական պայմանագրերի կառուցվածքը՝ ապահովագրության օբյեկտները, ապահովագրական դեպքերը, ծածկույթի չափը, ապահովագրավճարները, փոխհատուցման մեխանիզմները և վնասի գնահատման կարգը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսական ապահովագրության պետական աջակցության մեխանիզմներին։ Գյուղատնտեսական ապահովագրության տարածման համար կարևոր դեր կարող է ունենալ պետության կողմից ապահովագրավճարների մասնակի սուբսիդավորումը, քանի որ գյուղատնտեսական ռիսկերի բարձր մակարդակը կարող է ապահովագրությունը թանկ դարձնել փոքր և միջին տնտեսությունների համար։ Պետական մասնակցությունը կարող է նպաստել ապահովագրական ծառայությունների մատչելիության բարձրացմանը և գյուղատնտեսական արտադրողների կողմից դրանց օգտագործման ընդլայնմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ապահովագրական ընկերությունների և գյուղատնտեսական արտադրողների փոխհարաբերություններին։ Արդյունավետ համակարգի համար անհրաժեշտ է, որ ապահովագրական ընկերությունները կարողանան ճիշտ գնահատել ռիսկերը և վնասները, իսկ գյուղատնտեսական տնտեսությունները բավարար տեղեկացված լինեն ապահովագրության պայմանների, առավելությունների և սահմանափակումների վերաբերյալ։ Տեղեկատվության պակասը և ապահովագրական մշակույթի ոչ բավարար մակարդակը կարող են խոչընդոտել համակարգի տարածմանը։ Կարևոր խնդիր է նաև ապահովագրական դեպքերի ժամանակ վնասի օբյեկտիվ և արագ գնահատումը։ Գյուղատնտեսության ոլորտում վնասները կարող են ընդգրկել մեծ տարածքներ և տարբեր աստիճանի վնասվածություն ունեցող մշակաբույսեր կամ կենդանիներ, ուստի փոխհատուցման գործընթացի արդյունավետությունը մեծապես կախված է գնահատման մեթոդների ճշգրտությունից։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ժամանակակից տեխնոլոգիաների՝ հեռահար զոնդավորման, արբանյակային տվյալների, թվային քարտեզագրման և տվյալների վերլուծության հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև գյուղատնտեսական ապահովագրության պահանջարկի վրա ազդող գործոնների բացահայտումը։ Գյուղատնտեսական տնտեսությունների չափը, եկամուտների մակարդակը, ապահովագրության արժեքը, նախկինում ունեցած վնասների փորձը, պետական աջակցության առկայությունը, ֆինանսական գրագիտությունը և ապահովագրական ընկերությունների նկատմամբ վստահությունը կարող են ազդել ապահովագրական ծառայությունից օգտվելու որոշման վրա։ Այս գործոնների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու որոշ տնտեսություններ ակտիվորեն օգտվում են ապահովագրությունից, իսկ մյուսները նախընտրում են ռիսկերը կրել ինքնուրույն։ Աշխատանքում կարող է վերլուծվել նաև գյուղատնտեսության ապահովագրության զարգացմանը խոչընդոտող հիմնախնդիրների ամբողջությունը։ Դրանց թվում կարող են լինել ապահովագրական ծառայությունների համեմատաբար բարձր արժեքը, գյուղացիական տնտեսությունների սահմանափակ ֆինանսական հնարավորությունները, ռիսկերի գնահատման բարդությունը, վնասների փոխհատուցման նկատմամբ անվստահությունը, տեղեկատվության պակասը և ապահովագրական շուկայի սահմանափակ ծավալը։ Խնդիրների լուծումը պահանջում է պետության, ապահովագրական ընկերությունների, գյուղատնտեսական արտադրողների և ոլորտային կառույցների համագործակցություն։ Գործնական առումով աշխատանքը կարող է առաջարկել գյուղատնտեսական ապահովագրության կատարելագործման ուղղություններ՝ ապահովագրական արտադրանքի բազմազանեցում, պայմանների պարզեցում, ֆերմերների իրազեկվածության բարձրացում, ռիսկերի գնահատման մեթոդների կատարելագործում, պետական աջակցության արդյունավետության բարձրացում և թվային տեխնոլոգիաների ավելի լայն կիրառում։ Կարևոր է նաև ապահովագրական համակարգը համապատասխանեցնել տարբեր մարզերի և գյուղատնտեսական գործունեության տեսակների առանձնահատկություններին՝ խուսափելով բոլոր տնտեսությունների համար միատեսակ մոտեցումից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գյուղատնտեսության ապահովագրությունը դիտարկում է որպես ՀՀ գյուղատնտեսական ոլորտի ֆինանսական կայունության և ռիսկերի կառավարման կարևոր բաղադրիչ։ Դրա արդյունավետ զարգացումը կարող է նպաստել գյուղատնտեսական արտադրողների եկամուտների պաշտպանությանն, ներդրումային ակտիվության բարձրացմանը, արտադրության շարունակականության ապահովմանը և բնական ու կլիմայական ռիսկերի հետևանքով առաջացող տնտեսական կորուստների մեղմմանը։