Пространственная контрастная чувствительность в диагностике заболеваний сетчатки и зрительного нерва

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող Հարավային Կովկասի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է երկու ժողովուրդների փոխհարաբերությունները այն ժամանակաշրջանում, երբ տարածաշրջանը գտնվում էր կայսերական վարչական համակարգի վերահսկողության ներքո, սակայն ազգային շարժումները արդեն սկսում էին ավելի ակտիվ ձևավորվել։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ այդ տարիներին հայերի և վրացիների միջև հարաբերությունները հիմնականում զարգանում էին վարչական, տնտեսական և մշակութային շփումների միջոցով՝ կապված Թիֆլիսի (Տբիլիսիի) որպես տարածաշրջանային կենտրոնի կարևոր դերի հետ, որտեղ կենտրոնացած էին թե՛ հայկական, թե՛ վրացական մտավորական շրջանակները։ Քաղաքը հանդես էր գալիս որպես բազմազգ մշակութային միջավայր, որտեղ գործում էին տպարաններ, թերթեր, դպրոցներ և հասարակական կազմակերպություններ, որոնք նպաստում էին գաղափարական և մշակութային փոխազդեցությանը։ Միևնույն ժամանակ, աշխատանքում նշվում են նաև որոշ լարվածության դրսևորումներ, որոնք կապված էին հողային հարցերի, եկեղեցական ազդեցության, ինչպես նաև ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների հետ, սակայն դրանք հիմնականում չէին վերածվում բաց հակամարտության։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական կապերին՝ առևտրին, արհեստագործությանը և աշխատուժի տեղաշարժին, որոնք նպաստում էին երկու ժողովուրդների փոխկապակցվածությանը և տարածաշրջանային տնտեսության զարգացմանը։ Բացի այդ, քննարկվում է մտավորականության դերը՝ թե՛ հայ, թե՛ վրացի հասարակական գործիչների և գրողների ներդրումը մշակութային երկխոսության և փոխընկալման ձևավորման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունները որպես բարդ, բազմաշերտ և հիմնականում համագործակցության վրա հիմնված գործընթաց, որը տեղի էր ունենում Ռուսական կայսրության ընդհանուր քաղաքական համակարգի շրջանակներում։

Մաթեմատիկա

Աշխատանքը նվիրված է գերխիտ երկնային մարմիններում միջուկային և մասնիկների ֆիզիկայի հիմնարար խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են այն ֆիզիկական գործընթացներն ու նյութի վիճակները, որոնք առաջանում են ծայրահեղ բարձր խտությունների և ճնշումների պայմաններում, երբ սովորական նյութի կառուցվածքն ու հատկությունները էապես փոխվում են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ատոմային միջուկների, տարրական մասնիկների և խիտ միջուկային նյութի փոխազդեցություններին, ինչպես նաև այն տեսական մոդելներին, որոնց միջոցով հնարավոր է նկարագրել գերխիտ նյութի ներքին կառուցվածքը և վարքը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նեյտրոնային աստղերի և այլ կոմպակտ աստղաֆիզիկական օբյեկտների ֆիզիկական հատկությունները, դրանց առաջացման ու զարգացման գործընթացները, նյութի հավասարակշռության վիճակը և ծայրահեղ պայմաններում տեղի ունեցող մասնիկային երևույթները։ Քննարկվող խնդիրները կապում են միջուկային ֆիզիկան, տարրական մասնիկների ֆիզիկան, քվանտային մեխանիկան և աստղաֆիզիկան՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել նյութի վարքը այնպիսի պայմաններում, որոնք անհնար է ամբողջությամբ վերարտադրել Երկրի վրա իրականացվող սովորական լաբորատոր փորձերում։ Աշխատանքը հատկապես արժեքավոր է գերխիտ նյութի կառուցվածքը, միջուկային փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները և կոմպակտ աստղերի դիտարկվող հատկությունների ֆիզիկական հիմքերը հասկանալու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել ֆիզիկայի, աստղաֆիզիկայի և միջուկային ֆիզիկայի ուսանողներին, հետազոտողներին ու մասնագետներին։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է խաղողի վերամշակումից առաջացող մամլվածքի արդյունավետ օգտագործման և դրա հիման վրա սննդային նշանակություն ունեցող հավելումների ստացման տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գինեգործական արտադրության երկրորդային հումքի բաղադրության ուսումնասիրության, արժեքավոր կենսաբանական և սննդային բաղադրիչների պահպանման, առանձնացման ու վերամշակման պայմանների ընտրության վրա։ Խաղողի մամլվածքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտադրական մնացորդ, այլև որպես վերամշակման համար արժեքավոր հումք, որը կարող է պարունակել խաղողի կեղևի, կորիզների և պտղամսի մնացորդներ, ինչպես նաև սննդային մանրաթելեր, պոլիֆենոլային միացություններ, բնական գունանյութեր, հանքային բաղադրիչներ և այլ նյութեր։ Այսպիսի հումքի նպատակային վերամշակումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ լուծել սննդարդյունաբերության համար նոր բաղադրիչների ստացման և արտադրական մնացորդների առավել ամբողջական օգտագործման խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հումքի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատումը։ Քննության են առնվում խոնավությունը, չոր նյութերի պարունակությունը, թթվայնությունը, սննդային մանրաթելերի և կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների քանակական ցուցանիշները, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունները պահպանման և տեխնոլոգիական մշակման ընթացքում։ Հումքի սկզբնական բնութագրումը կարևոր է հետագա գործընթացների ընտրության համար, քանի որ խաղողի տեսակը, մշակման պայմանները, բերքի հասունության աստիճանը և գինեգործական տեխնոլոգիան կարող են ազդել մամլվածքի բաղադրության ու հատկությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հումքի նախնական մշակմանը։ Թարմ մամլվածքում խոնավության բարձր պարունակությունը կարող է սահմանափակել դրա պահպանման հնարավորությունը, ուստի տեխնոլոգիական գործընթացում կարևոր տեղ է զբաղեցնում համապատասխան կայունացման եղանակի ընտրությունը։ Դիտարկվում են չորացման, մանրացման, տեսակավորման և պահպանման պայմանները՝ նպատակ ունենալով հնարավորինս պահպանել արժեքավոր բաղադրիչները և ստանալ հետագա մշակման համար կայուն հումք։ Չորացման գործընթացի ուսումնասիրության ժամանակ կարևորվում է ջերմաստիճանի և տևողության ազդեցությունը պատրաստի նյութի որակի վրա, քանի որ չափազանց ինտենսիվ ջերմային ազդեցությունը կարող է փոփոխել որոշ զգայուն բնական միացությունների հատկությունները։ Մանրացման գործընթացը ևս դիտարկվում է որպես կարևոր տեխնոլոգիական փուլ, քանի որ մասնիկների չափը կարող է ազդել ինչպես ստացված փոշենման արտադրանքի կառուցվածքի, այնպես էլ հետագա արդյունահանման գործընթացների արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խաղողի կեղևի և կորիզների առանձին կամ համակցված վերամշակման հնարավորությունները։ Դրանց բաղադրության տարբերությունները հնարավորություն են տալիս ստանալ տարբեր հատկություններով արտադրանքներ։ Կեղևային հատվածը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել բնական պոլիֆենոլների, գունանյութերի և սննդային մանրաթելերի տեսանկյունից, իսկ կորիզները՝ որոշ կենսաբանական ակտիվ բաղադրիչների և յուղային նյութերի պարունակության շնորհիվ։ Այդ բաղադրիչների նպատակային օգտագործումը կարող է ընդլայնել ստացվող հավելումների տեսականին և դրանց հնարավոր կիրառությունները սննդամթերքի արտադրության մեջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների առանձնացման տեխնոլոգիական եղանակների ուսումնասիրությանը։ Ընտրվում և գնահատվում են այնպիսի պայմաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս հումքից հնարավորինս արդյունավետորեն ստանալ անհրաժեշտ բաղադրիչները՝ պահպանելով դրանց օգտակար հատկությունները։ Քննության կարող են առնվել արդյունահանման միջավայրի բնույթը, գործընթացի տևողությունը, ջերմաստիճանը, հումքի և արդյունահանող միջավայրի հարաբերակցությունը և այլ տեխնոլոգիական գործոններ։ Տարբեր պայմանների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առավել արդյունավետ ռեժիմները և ձևավորել տեխնոլոգիական գործընթացի հիմնավորված հաջորդականություն։ Կարևոր ուղղություն է ստացված նյութերի հակաօքսիդանտային հատկությունների գնահատումը, քանի որ խաղողի վերամշակման երկրորդային հումքում պարունակվող պոլիֆենոլային միացությունները կարող են պայմանավորել դրանց ֆունկցիոնալ նշանակությունը։ Միաժամանակ կարևորվում է ոչ միայն առանձին ակտիվ նյութերի քանակական պարունակությունը, այլև պատրաստի արտադրանքի ընդհանուր ֆիզիկաքիմիական, տեխնոլոգիական և զգայական բնութագրերը։ Սննդային հավելման մշակման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրա համատեղելիությունը տարբեր սննդային համակարգերի հետ, լուծելիությունը կամ ցրվելու հատկությունը, համի և հոտի առանձնահատկությունները, գույնը և պահպանման ընթացքում կայունությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սննդային մանրաթելերով հարուստ արտադրանքի ստացման հնարավորությանը։ Մամլվածքի համապատասխան վերամշակումից ստացված փոշին կամ խտանյութը կարող է դիտարկվել որպես տարբեր սննդամթերքների բաղադրությունը հարստացնելու հնարավոր հումք։ Նման մոտեցման դեպքում անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հավելման ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի կառուցվածքի, խոնավության պահպանման, համային հատկությունների և այլ տեխնոլոգիական ցուցանիշների վրա։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է պատրաստի հավելումների որակի և անվտանգության գնահատումը։ Ուսումնասիրվում են ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և անհրաժեշտ այլ ցուցանիշները, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել արտադրանքի համապատասխանությունը սննդային օգտագործման պահանջներին։ Հումքի ծագման և վերամշակման առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևորվում է նաև հնարավոր անցանկալի նյութերի վերահսկումը և արտադրության բոլոր փուլերում հիգիենիկ պայմանների ապահովումը։ Առանձին նշանակություն է տրվում պահպանման կայունությանը։ Դիտարկվում է, թե ժամանակի ընթացքում ինչպես են փոփոխվում խոնավությունը, գույնը, հոտը, կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների պարունակությունը և այլ որակական ցուցանիշները։ Այս տվյալների հիման վրա հնարավոր է հիմնավորել պահպանման համապատասխան պայմանները և գնահատել արտադրանքի պիտանելիության ժամանակահատվածը։ Քննության են առնվում ստացված հավելումների կիրառման հնարավորությունները տարբեր սննդատեսակներում։ Դրանք կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել հացաբուլկեղենի, հրուշակեղենի, ըմպելիքների և այլ սննդային արտադրատեսակների բաղադրության հարստացման համար՝ պայմանով, որ ապահովվում են համապատասխան տեխնոլոգիական, զգայական և անվտանգության ցուցանիշներ։ Յուրաքանչյուր կիրառության դեպքում անհրաժեշտ է որոշել հավելման այնպիսի քանակություն, որը թույլ կտա բարելավել կամ լրացնել սննդային բաղադրությունը՝ առանց պատրաստի արտադրանքի ընդունելի որակական հատկությունները խաթարելու։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել մշակված տեխնոլոգիայի տնտեսական գնահատումը։ Գինեգործական երկրորդային հումքի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս լրացուցիչ արժեք ստեղծել արդեն գոյություն ունեցող արտադրական հոսքից և նվազեցնել չօգտագործվող մնացորդների քանակը։ Տեխնոլոգիական արդյունավետության գնահատման ժամանակ կարևորվում են հումքի հասանելիությունը, չորացման և մշակման էներգածախսերը, արտադրանքի ելքը, սարքավորումների պահանջները և պատրաստի հավելման հնարավոր կիրառական արժեքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնապահպանական նշանակությանը։ Գինեգործական արտադրության մնացորդների վերամշակումը համապատասխանում է ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործման և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքներին, քանի որ նախկինում սահմանափակ օգտագործվող նյութը վերածվում է նոր արտադրանքի համար հումքի։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես թափոնների քանակի նվազեցմանը, այնպես էլ խաղողագործության և գինեգործության արտադրական շղթայում լրացուցիչ արժեքի ձևավորմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է խաղողի վերամշակման երկրորդային հումքի բաղադրության, դրա արժեքավոր բաղադրիչների պահպանման և տեխնոլոգիական փոխակերպման օրինաչափությունների համալիր ուսումնասիրությամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ տեղական հումքային ռեսուրսների հիման վրա սննդարդյունաբերության համար նոր հավելումների արտադրության տեխնոլոգիական սխեմաների մշակման հնարավորությամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել գինեգործական արտադրության ռեսուրսային արդյունավետության բարձրացմանը, սննդային նոր բաղադրիչների տեսականու ընդլայնմանը և երկրորդային հումքի առավել ամբողջական օգտագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սննդի տեխնոլոգիայի, գինեգործության, սննդային կենսաքիմիայի, սննդային հավելումների արտադրության, ագրոպարենային վերամշակման և շրջանաձև տնտեսության ոլորտների հետազոտողների, տեխնոլոգների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Գյուղատնտեսություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի գյուղատնտեսական ակադեմիայում իրականացված խաղողի սելեկցիոն հետազոտությունների տեսական և կիրառական արդյունքների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ստացված նոր սորտերի բուսաբանական և ագրոկենսաբանական առանձնահատկությունների բնութագրմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել խաղողի սելեկցիայի գիտական հիմքերը, նոր գենոտիպերի ստացման և ընտրության սկզբունքները, դրանց կենսաբանական հատկությունների գնահատման մեթոդները և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ կիրառման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը խաղողի տարբեր ձևերի և սորտերի ժառանգական ու կենսաբանական հատկանիշների բացահայտումն է, ինչը հնարավորություն է տալիս ընտրել արժեքավոր ծնողական ձևեր և ձևավորել նոր սորտերի ստացման նպատակային սելեկցիոն ծրագրեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խաղողի վազերի աճի ուժը, վեգետացիայի փուլերի տևողությունը, ծաղկման և հասունացման ժամկետները, բերքատու ընձյուղների ձևավորումը, ողկույզների կառուցվածքը, հատապտուղների չափը, ձևը, գույնը, հյութայնությունը և քիմիական կազմը։ Նոր սորտերի ագրոկենսաբանական գնահատման ժամանակ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն բերքատվության մակարդակը, բերքի կայունությունը, շաքարների և թթուների հարաբերակցությունը, տեխնոլոգիական որակները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի անբարենպաստ պայմաններին դիմադրողականությունը։ Հայաստանի խաղողագործական պայմանների համար կարևոր են նաև սորտերի երաշտադիմացկունությունը, ցրտադիմացկունությունը, հիվանդությունների նկատմամբ հարաբերական դիմադրությունը և տարբեր հողակլիմայական պայմաններին հարմարվողականությունը։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ սելեկցիոն գործընթացի արդյունքում ստացված տվյալները հնարավորություն են տալիս ավելի լավ հասկանալ խաղողի ժառանգական բազմազանության օգտագործման, արժեքավոր հատկանիշների համակցման և նոր սորտերի ձևավորման օրինաչափությունները։ Կիրառական տեսանկյունից նոր սորտերի ստեղծումն ու դրանց արտադրական գնահատումը կարող են նպաստել Հայաստանի խաղողագործության սորտային կազմի բարելավմանը, բարձր բերքատվությամբ և որակյալ բերքով ձևերի տարածմանը և տարբեր նշանակության՝ թարմ սպառման, հյութերի կամ գինեգործության համար հարմար սորտերի ընտրությանը։ Բուսաբանական նկարագրությունների միջոցով աշխատանքում հնարավոր է տարբերակել նոր սորտերի արտաքին և կառուցվածքային հատկանիշները, իսկ ագրոկենսաբանական տվյալների միջոցով գնահատել դրանց վարքը մշակության իրական պայմաններում։ Նման համակցված գնահատումը կարևոր է, քանի որ նոր սորտի գիտական արժեքը որոշվում է ոչ միայն նրա առանձնահատուկ ձևաբանական հատկանիշներով, այլև արտադրական պայմաններում կայուն բերք ապահովելու ունակությամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել խաղողագործության, բույսերի սելեկցիայի, գենետիկայի, բուսաբանության և գյուղատնտեսական կենսատեխնոլոգիաների ոլորտներում աշխատող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է խաղողի սելեկցիայի տեսական հիմքերի և գործնական արդյունքների փոխկապակցված վերլուծություն՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նոր սորտերի բուսաբանական նկարագրությանը, ագրոկենսաբանական արժեքավորմանը և Հայաստանի խաղողագործության մեջ դրանց հնարավոր կիրառմանը։

Քաղաքագիտություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Երևանի մասին ուղեցույց, որը արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է XX դարի կեսերի քաղաքի պատմական, ճարտարապետական և մշակութային նկարագրության ուսումնասիրության համար։ Նյութում ներկայացվում են քաղաքի զարգացման առանձնահատկությունները, գլխավոր փողոցները, հրապարակները, պատմական և ճարտարապետական նշանակություն ունեցող կառույցները, ինչպես նաև Երևանի նշանավոր վայրերն ու տեսարժան օբյեկտները։ Ուղեցույցը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 1950-ական թվականների Երևանի քաղաքային միջավայրի, կառուցապատման, ենթակառուցվածքների և հասարակական կյանքի որոշակի դրսևորումների մասին։ Հրատարակության մեջ ներառված պատկերազարդ նյութերը լրացնում են տեքստային տեղեկությունները՝ դարձնելով այն կարևոր սկզբնաղբյուր Երևանի ճարտարապետության, քաղաքաշինության և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ճարտարապետների, քաղաքաշինության մասնագետների, զբոսաշրջության ոլորտի հետազոտողների և Երևանի անցյալի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Քաղաքագիտություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է սոցիալական պետության էության, հիմնական սկզբունքների և դրա վերաբերյալ հայեցակարգային մոտեցումների պատմական ու տեսական էվոլյուցիայի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում սոցիալական պետությունը դիտարկվում է որպես ժամանակակից պետության կարևոր բնութագրիչ, որի գործունեությունը նպատակաուղղված է սոցիալական արդարության, հասարակության տարբեր խմբերի միջև հնարավորությունների հավասարակշռության և քաղաքացիների արժանապատիվ կենսապայմանների ապահովմանը։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են սոցիալական պետության ձևավորման նախադրյալները, դրա գաղափարական և փիլիսոփայական հիմքերը, ինչպես նաև սոցիալական իրավունքների և պետական պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությունը տարբեր պատմական փուլերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական պետության հիմնական գործառույթներին՝ սոցիալական պաշտպանության, կրթության և առողջապահության հասանելիության, զբաղվածության խթանման, եկամուտների վերաբաշխման և սոցիալական անհավասարության նվազեցման ուղղություններով։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է սոցիալական պետության տարբեր մոդելների համեմատական դիտարկումը և դրանց ձևավորման վրա ազդող տնտեսական, քաղաքական ու ժողովրդագրական գործոնների վերլուծությունը։ Արդի դարաշրջանի համատեքստում քննարկվում են սոցիալական պետության առջև ծառացած նոր մարտահրավերները՝ տնտեսական գլոբալացումը, ժողովրդագրական փոփոխությունները, տեխնոլոգիական վերափոխումները, աշխատաշուկայի փոփոխվող կառուցվածքը և սոցիալական բևեռացման ռիսկերը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ սոցիալական պետության հայեցակարգը շարունակաբար վերափոխվում է՝ հարմարվելով հասարակության և տնտեսության փոփոխվող պահանջներին, սակայն դրա հիմքում շարունակում են մնալ մարդու արժանապատվության, սոցիալական արդարության և համերաշխության սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել սոցիալական պետության ժամանակակից բնույթի, դրա ինստիտուցիոնալ զարգացման և սոցիալական քաղաքականության արդյունավետության վերաբերյալ տեսական պատկերացումների խորացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, իրավաբաններին, սոցիալական քաղաքականության և պետական կառավարման մասնագետներին, փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։