Фразеология современного армянского языка

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության տարիներին կրթության, գիտության և մշակույթի ոլորտներում տեղի ունեցած զարգացումների պատմագիտական ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով նորաստեղծ պետականության կայացման բարդ պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում ազգային կրթական համակարգի կազմակերպումը, դպրոցական ցանցի գործունեությունը, ուսուցչական կադրերի պատրաստումը, կրթության կառավարման մարմինների ձևավորումը և մշակութային հաստատությունների գործունեությունն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն դժվարություններին, որոնց պայմաններում իրականացվում էր կրթական քաղաքականությունը՝ պատերազմների հետևանքներին, սոցիալ-տնտեսական ծանր իրավիճակին, բնակչության տեղաշարժերին, նյութական միջոցների և մասնագետների պակասին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են պետության և հասարակական շրջանակների նախաձեռնությունները՝ ուղղված դպրոցների գործունեության վերականգնմանը, կրթության հասանելիության ընդլայնմանը և ազգային կրթական միջավայրի ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայերենի և ազգային պատմամշակութային ժառանգության դերը ուսումնական գործընթացում, ինչպես նաև դասագրքերի, ուսումնական ծրագրերի և մանկավարժական գրականության ստեղծման ու տարածման խնդիրը։ Դիտարկվում է բարձրագույն կրթության կազմակերպման ուղղությամբ կատարված աշխատանքը, այդ թվում՝ պետական համալսարանի հիմնադրումը՝ որպես գիտակրթական համակարգի ինստիտուցիոնալացման կարևոր քայլ։ Մշակութային կյանքի ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում գրականությանը, մամուլին, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, հրատարակչական գործունեությանը, գրադարանային և լուսավորական աշխատանքին։ Քննվում է մտավորականության դերակատարությունը հասարակության մշակութային կյանքում և պետական կառույցների ու հասարակական կազմակերպությունների մասնակցությունը կրթամշակութային նախաձեռնություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մամուլին և հրատարակչական գործունեությանը՝ որպես հասարակական մտքի, քաղաքական քննարկումների և մշակութային հաղորդակցության կարևոր հարթակների։ Կրթությունն ու մշակույթը դիտարկվում են նաև պետականաշինության տեսանկյունից, քանի որ նոր հանրապետության պայմաններում դրանց զարգացումը կապված էր մասնագետների պատրաստման, հանրային հաստատությունների կայացման և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման խնդիրների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես էին կարճատև պետականության և ծանր ճգնաժամային պայմաններում միաժամանակ փորձեր կատարվում ձևավորելու կրթական ու մշակութային հաստատությունների կայուն համակարգ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի կարևոր ոլորտներից մեկը՝ համադրելով կրթության պատմության, մշակութային պատմության և պետականաշինության ուսումնասիրության մոտեցումները։

Այլ առարկաներ

Աշխատանքը նվիրված է գրադարաններում ընթերցողների համար գրքային ֆոնդերի առավել ազատ և անմիջական հասանելիության կազմակերպման մեթոդական խնդիրներին։ Այն ներկայացնում է գրադարանային սպասարկման այնպիսի ձևի կազմակերպման սկզբունքներ, որի դեպքում ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ինքնուրույն ծանոթանալու գրադարակներում տեղադրված գրականությանը, ընտրելու իրեն հետաքրքրող հրատարակությունները, թերթելու և համեմատելու տարբեր գրքեր՝ առանց յուրաքանչյուր անգամ գրադարանավարի միջնորդության անհրաժեշտության։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում մասնակի և ամբողջական բաց դարակների կազմակերպմանը, դրանց համար գրքային ֆոնդի ընտրությանը, գրքերի դասավորությանը, գրադարանային տարածքի նախապատրաստմանը և ընթերցողների սպասարկման նոր ձևին անցնելու կազմակերպչական հարցերին։ Ըստ ժամանակի գրադարանագիտական մեթոդական գրականության՝ նման համակարգի ներդրումը նպատակ ուներ բարելավել ընթերցողների սպասարկումը և ավելի լիարժեք բավարարել նրանց ընթերցողական պահանջները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ֆոնդի նախնական ուսումնասիրությանն ու ստուգմանը, քանի որ բաց հասանելիության պայմաններում գրքերի ճիշտ ընտրությունը և դասավորությունը էական նշանակություն ունեն ընթերցողի ինքնուրույն կողմնորոշման համար։ Կարող են դիտարկվել գրքերի թեմատիկ կամ այլ սկզբունքներով խմբավորման, դարակների կահավորման, համապատասխան ցուցանակների և ուղղորդող նյութերի օգտագործման հարցերը։ Մեթոդական մոտեցման կարևոր բաղադրիչ է նաև թեմատիկ ցուցափեղկերի և քարտարանների կազմումը, որոնք լրացնում են բաց դարակների հնարավորությունները և օգնում են ընթերցողին գտնել այն գրականությունը, որը ֆիզիկապես հնարավոր չէ ամբողջությամբ տեղադրել ազատ հասանելիության տարածքում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանային ֆոնդերի կոմպլեկտավորման և ցուցադրման կազմակերպման տեսանկյունից։ Բաց դարակների համար անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի գրականություն, որն առավել պահանջված է ընթերցողների շրջանում կամ համապատասխանում է տվյալ ժամանակահատվածի թեմատիկ և տեղեկատվական պահանջներին։ Մնացած նյութերի համար կարող են կիրառվել հանձնարարական գրականության ցանկեր, թեմատիկ քարտարաններ կամ տացքասեղանի մոտ ցուցադրվող առանձին գրքարկղեր։ Այս միջոցների համադրումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին տեղեկանալ նաև այն հրատարակությունների մասին, որոնք չեն տեղավորվում բաց հասանելիության դարակներում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընթերցողի համար հարմարավետ պայմանների ստեղծմանը։ Բաց դարակի արդյունավետ աշխատանքը պահանջում է ոչ միայն գրքերի ֆիզիկական հասանելիություն, այլև համապատասխան տարածք, որտեղ ընթերցողը կարող է նստել, գիրքը թերթել, անհրաժեշտ գրառումներ կատարել և հանգիստ ընտրություն կատարել։ Այսպիսով, գրադարանային սպասարկումը ներկայացվում է որպես կազմակերպված միջավայր, որտեղ ֆոնդի դասավորությունը, կահավորումը, տեղեկատվական ցուցիչները և ընթերցողի ազատ տեղաշարժը փոխկապակցված են։ Նյութի կարևոր կողմերից է նաև գրադարանավարի դերի վերաիմաստավորումը բաց ֆոնդերի պայմաններում։ Գրադարանավարը շարունակում է իրականացնել ֆոնդի համալրման, դասակարգման, պահպանության և ընթերցողների խորհրդատվական սպասարկման գործառույթները, սակայն միաժամանակ պետք է կարողանա կազմակերպել այնպիսի միջավայր, որտեղ ընթերցողն առավել ինքնուրույն է կողմնորոշվում գրականության մեջ։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել գրքերի ավելի ակտիվ օգտագործմանը, ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնմանը և գրադարանի ու ընթերցողի միջև ավելի անմիջական կապի ձևավորմանը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն գրադարաններին առաջարկում է բաց հասանելիության համակարգի ներդրման և կազմակերպման կոնկրետ մեթոդական ուղղություններ՝ սկսած շենքի և տարածքի նախապատրաստումից մինչև գրքային ֆոնդի ընտրություն, դասավորություն, քարտարանների և ցուցադրական նյութերի ստեղծում։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է գրքային ֆոնդերի բաց հասանելիությունը որպես ընթերցողների սպասարկման արդյունավետ ձև, որի նպատակն է ընթերցողին ավելի մոտեցնել գրադարանի հավաքածուին, մեծացնել գրքերի ինքնուրույն ընտրության հնարավորությունը և գրադարանի ֆոնդի օգտագործումը դարձնել առավել հարմար, բազմակողմանի ու արդյունավետ։

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է իշխանությունների բաժանման և հավասարակշռման հայեցակարգի ձևավորման, զարգացման և իրավական կիրառման համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են պետական իշխանության կազմակերպման այս սկզբունքի պատմական ակունքները, փիլիսոփայական և քաղաքական-իրավական հիմքերը, ինչպես նաև դրա զարգացման հիմնական փուլերը տարբեր հասարակական և պետական համակարգերում։ Վերլուծվում են օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների փոխհարաբերությունները, դրանց ինքնուրույնության ապահովման մեխանիզմները, փոխզսպումների և հակակշիռների համակարգի նշանակությունը ժողովրդավարական կառավարման պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական կարգավորման առանձնահատկություններին, իշխանությունների միջև հավասարակշռության պահպանման իրավական գործիքներին, պետական կառավարման արդյունավետության և իրավական պետության ձևավորման վրա այս սկզբունքի ազդեցությանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև տարբեր երկրների սահմանադրական փորձը, տեսական մոտեցումները և ժամանակակից իրավական մարտահրավերները՝ կապված իշխանության կենտրոնացման, պետական մարմինների լիազորությունների սահմանազատման և հանրային վերահսկողության հետ։ Ներկայացված վերլուծությունները կարող են օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, քաղաքագետների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ժողովրդավարական պետության կառուցվածքի, սահմանադրական սկզբունքների և իշխանության կազմակերպման իրավական հիմքերի խորացված ուսումնասիրությամբ։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է պետական-կուսակցական վերահսկողության մարմինների ձևավորումն ու գործունեությունը Հայաստանի Սոցիալիստական Խորհրդային Հանրապետություն իշխանական համակարգում 1921–1934 թթ.՝ ընդգծելով քաղաքական իշխանության կենտրոնացման և վերահսկողական մեխանիզմների զարգացման հիմնական փուլերը։ Նշվում է, որ խորհրդային վարչակարգի ձևավորման սկզբնական շրջանում վերահսկողության համակարգը նպատակ ուներ ամրապնդել նոր իշխանությունը, ապահովել կուսակցական գծի իրականացումը և կանխել հակախորհրդային գործունեությունը՝ պետական կառավարման բոլոր մակարդակներում։ Վերլուծվում է, որ կուսակցական կառույցները աստիճանաբար ձեռք բերեցին գերակա դեր պետական ապարատի նկատմամբ՝ ձևավորելով երկիշխանության բնույթ ունեցող համակարգ, որտեղ կուսակցական որոշումները հաճախ գերակայեցին վարչական ինստիտուտների նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վերահսկողական մարմինների՝ ներառյալ ինսպեկցիոն և կարգապահական կառույցների, դերին վարչական վերահսկողության, կադրային քաղաքականության և գաղափարական ուղղվածության ապահովման գործում։ Նշվում է նաև, որ 1920-ականների և 1930-ականների սկզբի քաղաքական գործընթացները ուղեկցվել են կենտրոնացման ուժեղացմամբ, ինչի արդյունքում վերահսկողության մեխանիզմները դարձել են ավելի համակարգված և ինստիտուցիոնալացված։ Ընդհանուր առմամբ, 1921–1934 թթ. պետական-կուսակցական վերահսկողության մարմինները դիտարկվում են որպես խորհրդային քաղաքական համակարգի կայացման և իշխանության կենտրոնացման հիմնական գործիքներից մեկը, որը ձևավորել է վարչական կառավարման նոր մոդել։

Քաղաքագիտություն

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է արտակարգ իրավիճակներում բնակչության պաշտպանության կազմակերպման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով բնական, տեխնածին և սոցիալական ծագում ունեցող վտանգների պայմաններում իրականացվող կանխարգելիչ, պաշտպանական և արձագանքման միջոցառումների համակարգը։ Աշխատանքում ներկայացվում է արտակարգ իրավիճակների էությունը և դասակարգումը՝ ներառյալ երկրաշարժերը, ջրհեղեղները, հրդեհները, արդյունաբերական վթարները և այլ վտանգավոր իրադարձություններ, որոնք կարող են սպառնալ մարդկանց կյանքին, առողջությանը և կենսապայմաններին։ Քննարկվում են բնակչության պաշտպանության հիմնական սկզբունքները՝ վաղ նախազգուշացում, արագ արձագանքում, տարհանում, ինժեներական պաշտպանություն և տեղեկատվական ապահովում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառավարման մարմինների, արտակարգ իրավիճակների ծառայությունների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերին՝ բնակչության անվտանգության ապահովման գործընթացում, ինչպես նաև դրանց միջև համագործակցության և համակարգված աշխատանքի անհրաժեշտությանը։ Աշխատանքում վերլուծվում են նաև կանխարգելիչ միջոցառումները, որոնք ուղղված են ռիսկերի նվազեցմանը և հնարավոր վնասների կանխմանը, ներառյալ շենքերի և ենթակառուցվածքների անվտանգության ապահովումը, ուսուցողական և իրազեկման ծրագրերի իրականացումը։ Ներկայացվում են նաև արտակարգ իրավիճակներում գործողությունների կազմակերպման միջազգային փորձը և ժամանակակից մոտեցումները, որոնք նպաստում են բնակչության պաշտպանության համակարգերի արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատանքը նպատակ ունի ընդգծել համակարգված և գիտականորեն հիմնավորված մոտեցման կարևորությունը արտակարգ իրավիճակներում մարդկային կյանքերի պաշտպանության և հասարակության կայունության ապահովման գործում։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարում հայ բառարանագրության զարգացման պատմությանը՝ ուսումնասիրելով այդ ժամանակաշրջանի բառարանների ստեղծման նախադրյալները, նպատակները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և նշանակությունը հայոց լեզվի ուսումնասիրման ու պահպանման գործում։ Գրքում ներկայացվում է XVIII դարի հայ մտավոր և մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին լեզվաբանական ուսումնասիրությունները, թարգմանական գործունեությունը, տպագրությունը և կրթական կենտրոնների աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ ժամանակաշրջանում ստեղծված և գործածված հայերեն բառարաններին, դրանց հեղինակներին, կազմման սկզբունքներին և բառային նյութի ընտրության առանձնահատկություններին։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բառարանների տեսակները, դրանց լեզվական կառուցվածքը, բառահոդվածների կազմակերպումը, բառերի բացատրության եղանակները, հոմանիշների և համարժեքների ներկայացումը, ինչպես նաև հայերեն բառապաշարի տարբեր շերտերի արտացոլումը։ Հեղինակը դիտարկում է հայ բառարանագրության կապը այլ լեզուների բառարանագրական ավանդույթների հետ՝ անդրադառնալով հատկապես այն դեպքերին, երբ հայերեն բառարանները կազմվել են թարգմանական կամ երկլեզու սկզբունքներով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բառարաններում պահպանված լեզվական նյութի պատմական արժեքին, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու XVIII դարի հայերենի բառապաշարը, բառակազմական գործընթացները, տերմինաբանությունը և լեզվական փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում է նաև բառարանագրության դերը հայ կրթական և մշակութային կյանքի զարգացման գործում, քանի որ բառարանները ծառայել են ոչ միայն լեզվի բառապաշարի գրանցմանը, այլև ուսուցման, թարգմանության և գիտելիքի տարածման նպատակներին։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ XVIII դարը կարևոր փուլ էր հայ բառարանագրական ավանդույթի զարգացման մեջ և հետագա լեզվաբանական ուսումնասիրությունների համար ձևավորեց արժեքավոր գիտական ու գործնական հիմք։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայագետների, բառարանագիրների, գրականագետների, պատմաբանների, թարգմանիչների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայոց լեզվի պատմությամբ և հայկական բառարանագրական ժառանգությամբ։