Эколого-фаунистическое исследование и высотное распространение некоторых мелких млекопитающих Армении

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է 1950-ականներից մինչև 2020-ական թվականներն ընդգրկող ժամանակաշրջանում հայ ոճագիտական մտքի ձևավորման, զարգացման և տեսական վերափոխումների հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հայ լեզվաբանության և գրականագիտության շրջանակներում ոճի, ոճական համակարգի, լեզվական արտահայտչականության և խոսքի կազմակերպման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների զարգացման վրա։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված տեսական մոտեցումները, գիտական հայեցակարգերը և մեթոդաբանական սկզբունքները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրությունները, տարբերությունները և փոխազդեցությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ոճագիտության՝ որպես ինքնուրույն գիտակարգի կայացման ընթացքին, դրա ուսումնասիրության առարկայի և հիմնական հասկացությունների սահմանման խնդիրներին, ինչպես նաև լեզվաբանության, գրականագիտության, տեքստաբանության և հաղորդակցական ուսումնասիրությունների հետ ունեցած կապերին։ Դիտարկվում են գործառական ոճերի դասակարգման, անհատական հեղինակային ոճի, գեղարվեստական խոսքի, լեզվական միջոցների ընտրության և արտահայտչական հնարավորությունների վերաբերյալ հայ գիտական մտքում առաջադրված տեսակետները։ Ուսումնասիրվում է նաև հասարակական, մշակութային և լեզվական փոփոխությունների ազդեցությունը ոճագիտական ուսումնասիրությունների ուղղությունների վրա՝ խորհրդային շրջանի գիտական ավանդույթներից մինչև անկախության ժամանակաշրջանում ձևավորված նոր տեսական ու մեթոդաբանական մոտեցումներ։ Կարևորվում է ժամանակակից լեզվաբանության նոր ուղղությունների ազդեցությունը, որոնց շնորհիվ ոճը կարող է դիտարկվել ոչ միայն լեզվական միավորների ընտրության, այլև տեքստի կառուցվածքի, հաղորդակցական նպատակի, խոսքային իրավիճակի և լեզվակիրների փոխազդեցության համատեքստում։ Տարբեր հեղինակների աշխատությունների և գիտական դպրոցների համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևել տերմինաբանական համակարգի փոփոխություններին, տեսական դրույթների շարունակականությանը և գիտական բանավեճերի զարգացմանը։ Աշխատությունը միաժամանակ համակարգում է մի քանի տասնամյակների ընթացքում կուտակված գիտական ժառանգությունը և հնարավորություն տալիս բացահայտել այն հիմնահարցերը, որոնք շարունակել են պահպանել իրենց արդիականությունը նորագույն ուսումնասիրություններում։ Նյութը կարևոր նշանակություն ունի հայ լեզվաբանական մտքի պատմության, ոճագիտական տեսությունների զարգացման և ժամանակակից հայերենի ուսումնասիրության մեթոդաբանական հիմքերի գնահատման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, ոճագիտության և հայոց լեզվի պատմության մասնագետների, բանասիրական ուղղությունների դասախոսների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է տարածքային տնտեսության զարգացման և կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզի սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկությունների օրինակով։ Հետազոտության առանցքում տարածքային զարգացման ներուժի գնահատումը, առկա ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը, տնտեսության ճյուղային կառուցվածքի բարելավումը և կառավարման մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացումն են։ Մարզային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված համակարգ, որի զարգացման վրա ազդեցություն ունեն բնական և մարդկային ռեսուրսները, բնակավայրերի կառուցվածքը, ենթակառուցվածքները, ձեռնարկատիրական միջավայրը, ներդրումային հնարավորությունները և պետական ու տեղական կառավարման ինստիտուտների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարածքային տնտեսական անհամաչափությունների, զբաղվածության, բնակչության եկամուտների, արտադրական ներուժի և գործարար ակտիվության հետ կապված խնդիրների բացահայտմանը։ Քննվում են գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, ծառայությունների, զբոսաշրջության և այլ տնտեսական ուղղությունների զարգացման հնարավորությունները՝ հաշվի առնելով մարզի ռեսուրսային ու աշխարհագրական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային միջավայրի գնահատումը և այն գործոնների բացահայտումը, որոնք կարող են խթանել կամ սահմանափակել մասնավոր ներդրումների ներգրավումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և նոր աշխատատեղերի ստեղծումը։ Կարևորվում է նաև տրանսպորտային, ինժեներական և սոցիալական ենթակառուցվածքների դերը տարածքային տնտեսական ակտիվության ապահովման գործում։ Կառավարման համակարգի ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել պետական տարածքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործառույթները, դրանց միջև համագործակցությունը, զարգացման ծրագրերի մշակման և իրականացման մեխանիզմները, ինչպես նաև համայնքների մասնակցությունը տնտեսական առաջնահերթությունների որոշմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ռազմավարական պլանավորման, ծրագրային բյուջետավորման, տարածքային ռեսուրսների հաշվառման և զարգացման արդյունքների գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը։ Տավուշի մարզի օրինակը հնարավորություն է տալիս ընդհանուր տեսական մոտեցումները դիտարկել կոնկրետ տարածքային պայմաններում՝ բացահայտելով զարգացման ներքին հնարավորությունները և կառուցվածքային սահմանափակումները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել սոցիալ-տնտեսական ցուցանիշների համեմատական վերլուծություն, առանձին համայնքների զարգացման առանձնահատկությունների գնահատում և տարածքային կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունների հիմնավորում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի մարզային և համայնքային զարգացման քաղաքականության, տարածքային պլանավորման և կառավարման համակարգերի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով տարածքային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման և երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական զարգացման վերաբերյալ մոտեցումների ձևավորմանը։

Գրականություն

Ժողովածուն ներկայացնում է Վիլյամ Սարոյանի դրամատուրգիական ժառանգության փոքրածավալ ստեղծագործությունների մի հատվածը՝ հնարավորություն տալով բացահայտել հեղինակի թատերական մտածողության, կերպարակերտման և երկխոսության առանձնահատկությունները։ Այս գործերում մարդկային առօրյան, անհատի ներաշխարհը և հասարակության հետ նրա հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են համեմատաբար սեղմ գործողության և սահմանափակ թվով կերպարների միջոցով։ Հեղինակի ուշադրության կենտրոնում սովորական մարդիկ են՝ իրենց ցանկություններով, անհանգստություններով, հույսերով, հիասթափություններով և կյանքի իմաստը հասկանալու փորձերով։ Արտաքուստ պարզ իրավիճակների միջոցով բացահայտվում են մարդկային հարաբերությունների առավել խոր շերտերը՝ ընկերությունը, ընտանիքը, միայնությունը, փոխըմբռնման անհրաժեշտությունը, անհատի ազատության ձգտումը և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Փոքր ձևաչափը նպաստում է գործողության խտացմանը և երկխոսության նշանակության մեծացմանը։ Խոսքը դառնում է ոչ միայն իրադարձությունների զարգացման միջոց, այլև կերպարների հոգեբանական վիճակը, աշխարհայացքը և միմյանց նկատմամբ վերաբերմունքը բացահայտող հիմնական գործիք։ Երկխոսությունները հաճախ կառուցվում են բնական խոսակցական ընթացքով, սակայն դրանց պարզության ներքո կարող են արտահայտվել կյանքի, երջանկության, ժամանակի, մարդկային արժանապատվության և գոյության վերաբերյալ ավելի լայն հարցադրումներ։ Սարոյանական դրամատուրգիայի կարևոր առանձնահատկություններից է հումորի և թախծի համադրությունը։ Կատակային կամ առօրյա իրավիճակը կարող է աստիճանաբար ձեռք բերել զգացմունքային և փիլիսոփայական խորություն, իսկ լուրջ թեմաները հաճախ ներկայացվում են առանց ծանրաբեռնվածության՝ մարդկային ջերմության և նուրբ հեգնանքի միջոցով։ Կերպարները սովորաբար չեն ներկայացվում որպես միանշանակ դրական կամ բացասական տիպեր։ Նրանք մարդկային հակասություններով օժտված անհատներ են, որոնց վարքագիծը պայմանավորված է անձնական փորձով, միջավայրով, հիշողություններով և կյանքի նկատմամբ սեփական վերաբերմունքով։ Կարևորվում է նաև սովորական մարդու արժանապատվության թեման։ Հեղինակը հետաքրքրվում է հասարակության տարբեր շերտերի ներկայացուցիչներով և նույնիսկ ամենապարզ առօրյա իրավիճակում փորձում է բացահայտել անհատի ներքին արժեքը։ Փոքր թատերական ձևը հնարավորություն է տալիս մեկ հանդիպման, զրույցի կամ կարճատև իրադարձության շրջանակում ներկայացնել կերպարի ամբողջական հոգեբանական աշխարհը։ Առանձին նշանակություն ունի ենթատեքստը, երբ գործող անձանց արտահայտած խոսքերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համապատասխանում են նրանց իրական զգացմունքներին։ Լռությունները, կրկնությունները, անավարտ մտքերը և խոսակցության անսպասելի շրջադարձերը կարող են նույնքան կարևոր լինել կերպարների ընկալման համար, որքան ուղղակի արտահայտված մտքերը։ Դրամատիկական իրավիճակների կառուցման մեջ հաճախ նկատելի է պայմանականության տարրը։ Հեղինակը միշտ չէ, որ ձգտում է իրականությունը ներկայացնել մանրամասն կենցաղային ճշգրտությամբ․ առանձին իրավիճակներ կարող են ձեռք բերել խորհրդանշական կամ ընդհանրացնող նշանակություն՝ կենտրոնացնելով ուշադրությունը մարդու ներաշխարհի և բարոյական ընտրությունների վրա։ Կարևորվում է նաև անհատի և հասարակական միջավայրի հարաբերությունը։ Կերպարները կարող են բախվել ընդունված կանոնների, սոցիալական պայմանների կամ շրջապատի ակնկալիքների հետ, սակայն հեղինակային ուշադրության կենտրոնում հիմնականում մնում է մարդու ներքին ազատության և սեփական ինքնությունը պահպանելու խնդիրը։ Սարոյանի ստեղծագործական աշխարհին բնորոշ մարդասիրական մոտեցումը արտահայտվում է մարդկանց միջև հաղորդակցության, փոխադարձ աջակցության և կարեկցանքի կարևորության ընդգծմամբ։ Նույնիսկ հակասությունների և հիասթափությունների պայմաններում պահպանվում է մարդու նկատմամբ հետաքրքրությունն ու հավատը նրա բարոյական ներուժի հանդեպ։ Դրամատուրգիական կառուցվածքի տեսանկյունից փոքրածավալ գործերը հետաքրքիր են գործողության տնտեսված կազմակերպմամբ։ Սահմանափակ ժամանակահատվածում և տարածության մեջ հեղինակը ստեղծում է ավարտուն կամ դիտավորյալ բաց թողնված իրավիճակներ, որոնք ընթերցողին և հանդիսատեսին հնարավորություն են տալիս ինքնուրույն շարունակել կերպարների ճակատագրերի կամ բարձրացված խնդիրների մասին մտորումները։ Ստեղծագործություններում կարող են արտացոլվել նաև ամերիկյան հասարակական միջավայրի, ներգաղթյալների կյանքի և տարբեր մշակութային փորձառությունների որոշ առանձնահատկություններ։ Հայկական ծագումն ու ամերիկյան մշակութային իրականության մեջ ձևավորված գրական փորձը Սարոյանի ստեղծագործությանը հաղորդում են ինքնատիպ բազմամշակութային բնույթ, որի շրջանակում ազգային փորձառությունը հաճախ միավորվում է համամարդկային թեմաների հետ։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել հեղինակի դրամատուրգիական լեզուն, փոքր թատերական ձևի կառուցման սկզբունքները, կերպարների հոգեբանական ներկայացման եղանակները և հումորի ու դրամատիկական լարվածության փոխհարաբերությունը։ Այն կարևոր է նաև Սարոյանի արձակի և դրամատուրգիայի համեմատական ուսումնասիրության համար, քանի որ երկու ոլորտներում էլ նկատելի են սովորական մարդու նկատմամբ հետաքրքրությունը, կենդանի խոսքի նշանակությունը, մարդասիրական աշխարհընկալումը և առօրյա իրադարձությունների մեջ ավելի լայն կենսական իմաստներ բացահայտելու ձգտումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ և ամերիկյան գրականության, դրամատուրգիայի, թատրոնի պատմության, սփյուռքահայ գրականության և Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրականագետների, թատերագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է հայերենի քերականության, գրականության և ընթերցանության նյութերի համապարփակ ուսումնական ներկայացմանը՝ նախատեսված ինչպես դասախոսությունների, այնպես էլ ինքնուրույն ուսումնասիրության համար։ Հեղինակը համակարգված ձևով ներկայացնում է հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ սկսած հնչյունաբանությունից և ձևաբանությունից մինչև շարահյուսություն, ընդգծելով լեզվի առանձնահատկությունները հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ գրականության ընտրովի օրինակների (քրեստոմատիա) ընդգրկմանը, որոնք ծառայում են որպես լեզվական երևույթների գործնական պատկերացում և ընթերցողական հմտությունների զարգացման միջոց։ Աշխատությունում ներառված է նաև բառարան (գլոսարիում), որը օգնում է օտարալեզու ընթերցողին հասկանալ հիմնական բառապաշարը և հեշտացնել դասավանդման գործընթացը։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է իմոբիլիզացիոն սթրեսի ազդեցության ուսումնասիրությանը ուղեղի ամիգդալայի կորիզների նեյրոնային ակտիվության վրա՝ կենտրոնանալով սթրեսային ազդեցության պայմաններում նյարդային համակարգի գործունեության փոփոխությունների բացահայտման վրա։ Հետազոտությունը վերաբերում է նեյրոֆիզիոլոգիայի կարևոր ուղղություններից մեկին, քանի որ ամիգդալան առանցքային դեր ունի հուզական արձագանքների, վախի, անհանգստության, սթրեսային իրավիճակների գնահատման և համապատասխան վարքային ու ֆիզիոլոգիական պատասխանների ձևավորման գործընթացներում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է վերահսկվող շարժունակության սահմանափակումը՝ որպես սուր սթրեսային գործոն, ազդում ամիգդալայի տարբեր կորիզներում գտնվող նեյրոնների ակտիվության վրա։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նեյրոնների էլեկտրական ակտիվության փոփոխությունների գրանցումն ու վերլուծությունը՝ սթրեսի ազդեցությունից առաջ և հետո, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել ուղեղի համապատասխան հատվածների ֆունկցիոնալ արձագանքը։ Ուշադրության կենտրոնում են ամիգդալայի առանձին կորիզների միջև հնարավոր տարբերությունները, քանի որ դրանք ունեն տարբեր անատոմիական կապեր և մասնակցում են հուզական ու սթրեսային վարքագծի տարբեր բաղադրիչների կարգավորմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե սթրեսային ազդեցության պայմաններում ինչպիսի փոփոխություններ կարող են տեղի ունենալ նեյրոնների ակտիվության մակարդակում, դրանց պատասխանների բնույթում և նյարդային ցանցերի ֆունկցիոնալ կազմակերպվածության մեջ։ Հետազոտության արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ սթրեսի նյարդակենսաբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր է հուզական վարքի և նյարդային համակարգի հարմարվողական արձագանքների ըմբռնման համար։ Իմոբիլիզացիոն սթրեսի մոդելը հնարավորություն է տալիս վերահսկելի պայմաններում ուսումնասիրել օրգանիզմի արձագանքը ուժեղ սթրեսային գործոնին և առանձնացնել դրա ազդեցության հետ կապված նեյրոֆիզիոլոգիական փոփոխությունները։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել նաև նեյրոնային ակտիվության անհատական և միջկորիզային տարբերությունները, որոնք կարևոր են սթրեսի նկատմամբ ուղեղի արձագանքի բազմազանությունը հասկանալու համար։ Նման ուսումնասիրությունները տեսական նշանակություն ունեն նյարդային համակարգի գործունեության և սթրեսի կարգավորման մեխանիզմների բացահայտման տեսանկյունից և կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա հետազոտությունների համար, որոնք վերաբերում են անհանգստության, վախի, սթրեսային վարքագծի և դրանց նեյրոկենսաբանական հիմքերի ուսումնասիրմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է սթրեսի և հուզական գործընթացների նյարդային մեխանիզմների ուսումնասիրության գիտական ուղղություն՝ համադրելով ուղեղի կառուցվածքային առանձնահատկությունների և նեյրոնային ակտիվության ֆունկցիոնալ վերլուծությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել նյարդաֆիզիոլոգներին, նյարդաբաններին, հոգեֆիզիոլոգներին, կենսաբաններին, բժշկական և կենսաբանական մասնագիտությունների ուսանողներին, ինչպես նաև սթրեսի նյարդակենսաբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերեն լեզվում ֆրազեոլոգիզացված շարահյուսական կառուցվածքների ուսումնասիրությանը՝ պարզ նախադասության նյութի հիման վրա։ Գրքում վերլուծվում են այն կայուն շարահյուսական մոդելները, որոնք, կորցնելով ազատ կառուցվածքային փոփոխականությունը, ձեռք են բերում ֆրազեոլոգիական ամբողջականություն և վերածվում են պատրաստի խոսքային միավորների։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նման կառուցվածքների իմաստային և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց ձևավորման մեխանիզմները և գործառական կիրառությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարզ նախադասության ներսում կայունացած շարահյուսական մոդելներին՝ դրանց արտահայտչականության, պրագմատիկ արժեքի և ոճական դերի տեսանկյունից։ Վերլուծվում են նաև ֆրազեոլոգիզացիայի գործընթացները՝ ներառյալ իմաստային ամբողջականացման, վերաիմաստավորման և կառուցվածքային կաղապարավորման փուլերը։ Ներկայացվում են օրինակներ գեղարվեստական, խոսակցական և լրագրողական լեզվից, որոնք ցույց են տալիս նման կառույցների լայն կիրառությունը։ Գիրքը նպաստում է ռուսերենի շարահյուսության և ֆրազեոլոգիայի փոխհարաբերությունների խորացված ըմբռնմանը և նախատեսված է լեզվաբանների, բանասերների, ուսանողների և ռուսերեն լեզվով հետաքրքրվող մասնագետների համար։