Անձի համակողմանի ձևավորման ու զարգացման հիմնախնդիրը հայ պարբերականներում (19-րդ դարի երկրորդ կես և 20-րդ դարի սկիզբ)

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ միջնադարյան բանաստեղծական ավանդների և 20-րդ դարի 60-80-ական թվականների ժամանակակից հայ պոեզիայի փոխառնչությունների բացահայտմանը։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են դարերի ընթացքում ձևավորված գեղարվեստական մտածողության, թեմատիկ մոտիվների, պատկերային համակարգերի, լեզվական արտահայտչամիջոցների և բանաստեղծական ավանդույթների տարրերը շարունակվել, վերաիմաստավորվել և նոր ձևերով դրսևորվել ժամանակակից հայ հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից պոեզիան դիտարկել ոչ թե որպես անցյալի գրականությունից կտրված երևույթ, այլ որպես ազգային բանաստեղծական մշակույթի շարունակական զարգացման մի փուլ, որտեղ հին ավանդույթները կարող են միավորվել նոր աշխարհընկալման, ժամանակակից մարդու հոգեբանական խնդիրների և հասարակական իրականության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնադարյան գրական ժառանգության այն կողմերին, որոնք առավել ազդեցիկ են եղել հետագա բանաստեղծական մտածողության վրա՝ հոգևոր և աշխարհիկ թեմաների համադրությանը, հայրենիքի և մարդու կերպարներին, սիրո ու բնության ընկալմանը, փիլիսոփայական խորհրդածությանը, ժամանակի և գոյության մասին մտորումներին։ Միաժամանակ վերլուծվում է 60-80-ականների պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունը՝ դրա նորարարական որոնումները, ավանդույթի և արդիականության հարաբերակցությունը, անհատի ներաշխարհի արտահայտման եղանակները և բանաստեղծական լեզվի փոփոխությունները։ Գիրքը հետաքրքիր է հատկապես այն ընթերցողների և հետազոտողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են հայ գրականության պատմական շարունակականությունը, միջնադարյան գրականության ազդեցությունը նորագույն շրջանի գրականության վրա և ժամանակակից հայ պոեզիայի ձևավորման գործընթացները։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայ բանաստեղծական մշակույթի զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են ազգային գրական ավանդույթները պահպանվել ոչ միայն ուղղակի կրկնության, այլև ստեղծագործական վերափոխման և նոր գեղագիտական պայմաններում վերաիմաստավորման միջոցով։

Մանկավարժություն

Լսողության խանգարում ունեցող անձանց խոսքի զարգացման փուլերը ձևավորվում են կախված լսողության կորստի աստիճանից, դրա առաջացման ժամանակից և վերականգնողական միջամտությունների արդյունավետությունից։ Առաջին փուլը նախալեզվական շրջանն է, երբ երեխան դեռ չի տիրապետում խոսքին և հաղորդակցվում է հիմնականում լացով, ձայներով, դեմքի արտահայտություններով և ժեստերով, իսկ լսողության խանգարման դեպքում այս փուլում կարող է նկատվել ձայնային արձագանքների նվազում կամ բացակայություն։ Երկրորդ փուլը խոսքի ձևավորման նախնական փուլն է, երբ սովորաբար զարգանում են առաջին բառերը, սակայն լսողության խնդիրների դեպքում խոսքային զարգացումը դանդաղում է, բառապաշարը սահմանափակ է, և հաճախ գերակշռում են ոչ խոսքային հաղորդակցման միջոցները։ Երրորդ փուլում սկսվում է խոսքի կառուցվածքի ձևավորումը, երբ նորմալ պայմաններում երեխան սկսում է կազմել պարզ նախադասություններ, սակայն լսողության խանգարում ունեցող անձանց մոտ կարող են լինել արտասանության խանգարումներ, քերականական սխալներ և խոսքի ընկալման դժվարություններ։ Չորրորդ փուլը զարգացած խոսքի փուլն է, երբ համապատասխան վերականգնողական աշխատանքի, լսողական սարքերի կիրառման կամ հատուկ կրթության շնորհիվ հնարավոր է հասնել ավելի հստակ և հասկանալի խոսքի, ինչպես նաև զարգացնել հաղորդակցական հմտությունները։ Այս փուլերում կարևոր դեր ունեն վաղ ախտորոշումը, հատուկ մանկավարժական աջակցությունը, լոգոպեդական աշխատանքը և ընտանիքի ակտիվ ներգրավվածությունը, որոնք նպաստում են խոսքի զարգացման առավել արդյունավետ ընթացքին։ Այսպիսով, լսողության խանգարում ունեցող անձանց խոսքի զարգացումը աստիճանական և բազմագործոն գործընթաց է, որը պահանջում է շարունակական աջակցություն և անհատական մոտեցում՝ լիարժեք հաղորդակցման հնարավորություններ ապահովելու համար։

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է վնասված ողնուղեղում տեղի ունեցող պլաստիկ փոփոխությունների կարգավորման մեջ հիպոթալամուսի հնարավոր դերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նյարդային համակարգի վնասումից հետո ձևավորվող վերականգնողական և հարմարվողական գործընթացներն են, ինչպես նաև այն նյարդաֆիզիոլոգիական մեխանիզմները, որոնց միջոցով կենտրոնական նյարդային համակարգի տարբեր բաժիններ կարող են ազդել վնասված ողնուղեղի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վերակազմավորման վրա։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ ողնուղեղի վնասվածքից հետո նյարդային համակարգում տեղի են ունենում ոչ միայն անմիջական ախտաբանական փոփոխություններ, այլև երկարատև վերակազմավորման գործընթացներ, որոնք կարող են որոշ չափով փոխել նեյրոնների, նյարդային ուղիների և ֆունկցիոնալ կապերի գործունեությունը։ Հիպոթալամուսը կենտրոնական նյարդային համակարգի կարևորագույն կարգավորիչ կառույցներից է, որը մասնակցում է վեգետատիվ, էնդոկրին, նյութափոխանակային և հոմեոստատիկ բազմաթիվ գործընթացների վերահսկմանը։ Այդ պատճառով դրա ազդեցության ուսումնասիրությունը վնասված ողնուղեղի պլաստիկության համատեքստում հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել վնասվածքից հետո օրգանիզմի վերականգնողական ռեակցիաների մասին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ողնուղեղի վնասվածքի հետևանքով առաջացող առաջնային և երկրորդային փոփոխությունների բնութագրումը։ Վնասվածքից անմիջապես հետո կարող են զարգանալ նյարդային հյուսվածքի կառուցվածքային վնասումներ, արյան շրջանառության խանգարումներ, բորբոքային և նյութափոխանակային գործընթացների փոփոխություններ։ Դրանց հաջորդում են ավելի երկարատև վերակազմավորման փուլեր, որոնց ընթացքում կարող են փոփոխվել պահպանված նեյրոնների ակտիվությունը, միջնեյրոնային կապերը և նյարդային համակարգի տարբեր մակարդակների փոխազդեցությունները։ Աշխատանքում այս գործընթացները դիտարկվում են որպես նյարդային պլաստիկության դրսևորումներ։ Նյարդային պլաստիկությունը նյարդային համակարգի՝ կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ մակարդակներում հարմարվելու ու վերակազմավորվելու ունակությունն է։ Ողնուղեղի վնասվածքի պայմաններում այն կարող է արտահայտվել պահպանված նյարդային կապերի գործունեության փոփոխությամբ, նոր ֆունկցիոնալ կապերի ձևավորմամբ, որոշ նեյրոնային ցանցերի ակտիվության վերակազմավորմամբ և վնասված ֆունկցիաների մասնակի փոխհատուցմամբ։ Հետազոտության հիմնական խնդիրը այդ պլաստիկ փոփոխությունների վրա հիպոթալամիկ կարգավորման հնարավոր ազդեցության բացահայտումն է։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում հիպոթալամուսի և ողնուղեղի միջև նյարդային ու հումորալ փոխազդեցություններին։ Հիպոթալամուսը կապված է ուղեղի բազմաթիվ բաժինների և ինքնավար նյարդային համակարգի կառույցների հետ, իսկ նրա ազդեցությունը կարող է իրականացվել ինչպես նյարդային ուղիների, այնպես էլ հորմոնալ կարգավորման միջոցով։ Այս համակարգերի համատեղ գործունեությունը կարող է փոփոխել վնասված հյուսվածքի վերականգնման համար անհրաժեշտ ներքին միջավայրը և ազդել նեյրոֆիզիոլոգիական գործընթացների ընթացքի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն կարող է ունենալ հիպոթալամիկ ազդեցությունների և հորմոնալ կարգավորման կապի վերլուծությունը։ Հիպոթալամուսը սերտորեն կապված է հիպոֆիզի և էնդոկրին համակարգի գործունեության հետ, ուստի վնասվածքից հետո հորմոնալ հավասարակշռության փոփոխությունները կարող են ներգործել նյարդային հյուսվածքի նյութափոխանակության, վերականգնողական գործընթացների և ֆունկցիոնալ ակտիվության վրա։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ողնուղեղի վերականգնումը ոչ միայն տեղային նյարդային գործընթացների, այլև ամբողջ օրգանիզմի նեյրոէնդոկրին կարգավորման համատեքստում։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է վեգետատիվ կարգավորման ուսումնասիրությունը։ Ողնուղեղի վնասվածքը կարող է խաթարել վեգետատիվ ֆունկցիաների կարգավորումը՝ ազդելով արյան շրջանառության, ջերմակարգավորման, նյութափոխանակության և այլ ֆիզիոլոգիական գործընթացների վրա։ Հիպոթալամուսը այդ համակարգերի կարգավորման առանցքային կառույցներից է, ուստի դրա գործունեության փոփոխությունները կարող են կապված լինել վնասված ողնուղեղի ֆունկցիոնալ վիճակի և վերականգնման ընթացքի հետ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև վնասվածքից հետո նյարդային հյուսվածքում առաջացող հյուսվածաբանական և բջջային փոփոխությունները։ Դրանց թվում կարող են լինել նեյրոնների և գլիալ բջիջների վիճակի փոփոխությունները, վնասված տարածքի շուրջ ընթացող վերակազմավորման գործընթացները, նյարդային թելերի վերակազմակերպումը և այլ կառուցվածքային երևույթներ։ Այս տվյալների համադրումը ֆունկցիոնալ ցուցանիշների հետ հնարավորություն է տալիս գնահատելու պլաստիկ փոփոխությունների ոչ միայն կառուցվածքային, այլև գործառական նշանակությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող է կիրառվել փորձարարական մոտեցում՝ ողնուղեղի վնասվածքի տարբեր մոդելների և հիպոթալամիկ կարգավորման փոփոխությունների համեմատական ուսումնասիրությամբ։ Կենդանիների փորձարարական մոդելների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրել վնասվածքից հետո զարգացող գործընթացների ժամանակային դինամիկան և գնահատել հիպոթալամիկ ազդեցությունների հնարավոր նշանակությունը։ Միաժամանակ նման ուսումնասիրությունների արդյունքները պահանջում են զգուշավոր մեկնաբանություն, քանի որ փորձարարական տվյալների անմիջական փոխանցումը մարդու կլինիկական վիճակներին միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ֆունկցիոնալ վերականգնման գնահատումը։ Ողնուղեղի վնասվածքի դեպքում շարժողական և այլ նյարդաբանական ֆունկցիաների փոփոխությունները կարող են ծառայել որպես պլաստիկ գործընթացների արդյունավետության գնահատման ցուցանիշներ։ Հիպոթալամիկ կարգավորման փոփոխությունների և ֆունկցիոնալ վերականգնման միջև հնարավոր կապի բացահայտումը կարող է օգնել հասկանալու, թե կենտրոնական կարգավորիչ համակարգերի գործունեությունն ինչպիսի նշանակություն ունի վնասված նյարդային համակարգի հարմարվողական վերակազմավորման համար։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է նյարդային համակարգի տարբեր մակարդակների փոխազդեցության ուսումնասիրությամբ։ Ողնուղեղի պլաստիկությունը չի դիտարկվում որպես միայն տեղային երևույթ․ այն ներառվում է ուղեղի, հիպոթալամիկ կառույցների, վեգետատիվ և էնդոկրին համակարգերի փոխկապակցված գործունեության մեջ։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել կենտրոնական նյարդային համակարգի վնասվածքներից հետո վերականգնման ընդհանուր մեխանիզմների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։ Աշխատանքի հնարավոր կիրառական նշանակությունը կապված է ողնուղեղի վնասվածքների վերականգնողական ռազմավարությունների զարգացման հետ։ Նեյրոէնդոկրին և վեգետատիվ կարգավորման մեխանիզմների ավելի խորքային ուսումնասիրությունը կարող է հետագայում նպաստել այնպիսի մոտեցումների մշակմանը, որոնք ուղղված կլինեն նյարդային հյուսվածքի պլաստիկ ներուժի օգտագործմանը և ֆունկցիոնալ վերականգնման պայմանների բարելավմանը։ Միաժամանակ հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա փորձարարական և կլինիկական ուսումնասիրությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է նեյրոֆիզիոլոգիայի, նյարդաբանության, նեյրոէնդոկրինոլոգիայի և վերականգնողական բժշկության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելու վնասված ողնուղեղի պլաստիկ փոփոխությունների և դրանց հիպոթալամիկ կարգավորման փոխհարաբերությունը։ Այն բացահայտում է կենտրոնական կարգավորիչ մեխանիզմների հնարավոր նշանակությունը վնասված նյարդային հյուսվածքի վերակազմավորման, հարմարվողականության և ֆունկցիոնալ վերականգնման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել նյարդաբաններին, նեյրոֆիզիոլոգներին, նյարդավիրաբույժներին, վերականգնողական բժշկության մասնագետներին, կենսաբժշկական հետազոտողներին, ֆիզիոլոգիայի և նյարդագիտության ոլորտի դասախոսներին ու ուսանողներին։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Երվանդյան-Արտաշեսյան ժամանակաշրջանում Երևանի հյուսիս-արևելյան հատվածի պատմաաշխարհագրական և հնագիտական ուսումնասիրությանը։ Նյութում վերլուծվում են տարածաշրջանի բնակեցման առանձնահատկությունները, բնակավայրերի հնարավոր տեղակայումը, տնտեսական գործունեության ձևերը և ռազմավարական նշանակությունը Արտաշեսյան թագավորության ընդհանուր տարածքային համակարգում։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև տարածաշրջանի կապերը հարակից վարչական միավորների և առևտրային ուղիների հետ՝ ընդգծելով դրա դերը որպես հաղորդակցական և տնտեսական միջանցք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական գտածոների և տեղագրական տվյալների մեկնաբանությանը, որոնք թույլ են տալիս վերականգնել բնակչության սոցիալական կառուցվածքի և նյութական մշակույթի որոշ առանձնահատկություններ։ Նյութը կարևոր է հնագետների, պատմաբանների և հին Հայաստանի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ նպաստելով Արտաշեսյան ժամանակաշրջանի տարածքային պատկերների ավելի ամբողջական վերակառուցմանը։

Տեխնոլոգիա

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ուղղանկյուն հատվածքով խողովակաբետոնե ձողերի ամրության հետազոտմանը կենտրոնական սեղմման պայմաններում՝ նպատակ ունենալով գնահատել դրանց կրողունակությունը, դեֆորմացիոն վարքագիծը և խափանման մեխանիզմները։ Նյութում վերլուծվում են խողովակաբետոնե կոնստրուկցիաների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, որտեղ պողպատե խողովակը և ներսի բետոնը միասին աշխատում են որպես կոմպոզիտային համակարգ՝ ապահովելով բարձր ամրություն և կոշտություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կենտրոնական սեղմման դեպքում լարվածությունների բաշխմանը, տեղային և ընդհանուր կայունության կորստի երևույթներին, ինչպես նաև բետոնի և մետաղի համատեղ աշխատանքի ազդեցությանը կրողունակության վրա։ Քննարկվում են նաև փորձարարական հետազոտությունների արդյունքները՝ դեֆորմացիաների չափումներ, բեռնման-դեֆորմացիայի կորերի վերլուծություն և խափանման ձևերի դասակարգում։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ նման կոմպոզիտային ձողերի ամրության բարձրացումը կախված է նյութերի փոխազդեցության արդյունավետությունից, երկրաչափական պարամետրերի օպտիմալ ընտրությունից և արտադրական տեխնոլոգիաների որակից՝ ապահովելով դրանց կիրառելիությունը ժամանակակից շինարարական ինժեներիայում։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի՝ եվրոպական ինտեգրման գործընթացին և դրա քաղաքական նշանակության, դրսևորումների ու հիմնական խնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է եվրոպական ինտեգրումը ոչ միայն որպես միջազգային համագործակցության ուղղություն, այլև որպես քաղաքական գործընթաց, որը կարող է ազդեցություն ունենալ պետության արտաքին քաղաքականության, պետական կառավարման, ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման, միջազգային դիրքավորման և տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության թեման կապված է Հայաստանի եվրոպական ուղղության ձևավորման և զարգացման քաղաքական նախադրյալների, նպատակների ու հնարավորությունների ուսումնասիրության հետ։ ԵՊՀ տվյալների համաձայն՝ այս թեմայով Նարեկ Սմբատի Գալստյանը 2007 թվականին պաշտպանել է քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի աշխատանք՝ գիտական ղեկավար Վարդան Թումանյանի ղեկավարությամբ։ Աշխատության շրջանակում կարևոր տեղ է հատկացվում Հայաստանի և եվրոպական կառույցների միջև հարաբերությունների քաղաքական բաղադրիչին, եվրոպական արժեքների ու ինստիտուտների ազդեցությանը, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների և եվրոպական ինտեգրման գործընթացի փոխհարաբերությանը։ Քննարկվում են այն քաղաքական գործոնները, որոնք կարող են նպաստել Հայաստանի եվրոպականացմանը, ինչպես նաև այն սահմանափակումներն ու մարտահրավերները, որոնք պայմանավորում են այդ գործընթացի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրության են արժանի ժողովրդավարական կառավարման, իրավական պետության, մարդու իրավունքների պաշտպանության, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների և քաղաքացիական հասարակության զարգացման հարցերը, որոնք եվրոպական ինտեգրման քաղաքական օրակարգում սովորաբար փոխկապակցված են։ Հայաստանի եվրոպական ուղղության ուսումնասիրությունը նաև ենթադրում է երկրի արտաքին քաղաքական միջավայրի, տարածաշրջանային գործընթացների և տարբեր միջազգային դերակատարների հետ հարաբերությունների հաշվառում։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է փոքր պետությունը համատեղել սեփական ազգային շահերը եվրոպական քաղաքական և ինստիտուցիոնալ միջավայրի հետ ավելի սերտ համագործակցության ձգտման հետ։ Թեմայի ուսումնասիրության համար կարևոր են նաև եվրոպական ինտեգրման տեսական մոտեցումները, քանի որ ԵՄ ինտեգրման գործընթացը կարող է դիտարկվել տարբեր տեսությունների՝ միջկառավարականության, նեոֆունկցիոնալիզմի, բազմամակարդակ կառավարման և եվրոպականացման տեսանկյուններից։ ԵՊՀ համապատասխան կրթական ծրագրերում եվրոպական ինտեգրման քաղաքական տեսությունները, եվրոպականացումը, եվրոպական արժեքներն ու ինքնությունը և ԵՄ-ի ընդլայնման գործընթացները դիտարկվում են որպես այս ոլորտի առանցքային թեմաներ։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Հայաստանի եվրոպական ուղղությունը դիտարկել ոչ թե մեկ առանձին քաղաքական որոշման, այլ ավելի լայն և բազմաշերտ գործընթացի շրջանակում։ Այստեղ միավորվում են արտաքին քաղաքականությունը, միջազգային հարաբերությունները, ներքին քաղաքական զարգացումները և ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Միաժամանակ թեման արժեքավոր է Հայաստանի՝ եվրոպական կառույցների հետ համագործակցության տարբեր փուլերի և քաղաքական առաջնահերթությունների ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտությամբ, միջազգային հարաբերություններով, եվրոպագիտությամբ և արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների, դասախոսների և մասնագետների համար՝ որպես Հայաստանի եվրոպական ինտեգրման քաղաքական հիմքերը, հնարավորությունները, սահմանափակումներն ու զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու աղբյուր։