Ապահովագրական մարկետինգ

Մանկական

«Գունավորիր ջրով․ Չարի վերջը» (Հովհաննես Թումանյան) հեքիաթ-երգ է, որը մեծ սիրելի է երեխաների և մեծերի համար։ Թումանյանը այստեղ ներկայացնում է մի պարզ, բայց խորքային պատմություն՝ ուրախ և սովորական մի թեմայով՝ չարիության և բարության պայքարով։ Գիրքը (կամ հեքիաթը) պատմում է այն մասին, որ չարը երբեք չի հաղթում, որովհետև վերջում միշտ բացահայտվում է իր իսկանման բացասական կողմը։ Թումանյանի լեզուն այստեղ նույնպես պարզ է, երգ-like և շատ պատկերավոր՝ նման գունավոր նկարի, որ կարող է ջրով գունավորել։ Հեքիաթում հանդիպում են զվարճալի ու հիշվող կերպարներ, որոնց միջոցով արտահայտվում է մարդու բնության տարբեր կողմերը։ «Չարի վերջը» սովորեցնում է, որ բարիքը, ազնվությունը և իմաստությունը կարող են հաղթել ամեն տեսակ նենգությանը։ Պատմությունը հագեցած է հումորով, ինչը թույլ է տալիս փոքրիկներին կարդալու ընթացքում էլ սովորել բարոյական դասեր։ Թումանյանը հաճախ այս հեքիաթում օգտվում է կրկնությունների և ռիթմիկ տողերի՝ դարձնելով պատմությունը ավելի մատչելի։ Այս հեքիաթը նաև լավ օրինակ է այն մասին, թե ինչպես կարելի է ճիշտ ձևով պատկերել բարոյական գաղափարները։ «Գունավորիր ջրով․ Չարի վերջը» գրքի/հեքիաթի հիմնական խորհուրդը՝ «չարը չի ապրում, երբեք չի հաղթում»։ Այն հարմար է դպրոցականների համար՝ որպես ընթերցանության և արժեքների կրթության մաս։ Հրատարակիչ - Ջի Էս Էմ Ստուդիա Հրատ. տարեթիվ - 2020

Պատմություն

Հայ ազգագրության պատմություն աշխատությունը ազգագրական գիտության զարգացմանը նվիրված ուսումնական և գիտական բնույթի ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի կենցաղի, մշակույթի, ավանդույթների և սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության պատմական ընթացքը, այն բացատրում է, թե ինչպես են ձևավորվել և զարգացել հայ ազգագրական ուսումնասիրությունները տարբեր պատմական փուլերում՝ սկսած վաղ հավաքագրական և նկարագրական մոտեցումներից մինչև համակարգված գիտական մեթոդաբանություն, գիրքը անդրադառնում է ժողովրդական սովորույթներին, ընտանեկան և համայնքային հարաբերություններին, նյութական և հոգևոր մշակույթի առանձնահատկություններին, ինչպես նաև ազգագրական արշավների և հետազոտողների ներդրմանը, միաժամանակ ընդգծելով ազգագրության դերը ազգային ինքնության ձևավորման և մշակութային ժառանգության պահպանման գործընթացում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր պատմաբանների, մշակութաբանների և ազգագրագետների համար։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է նախադասության լրացական անդամների գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը արաբական լեզվաբանական ավանդույթում՝ հատկապես քերականական an-nahw տեսության շրջանակներում, որը հանդիսանում է դասական արաբագիտության հիմնարար ուղղություններից մեկը։ Գրքում վերլուծվում է արաբական քերականության ձևավորման պատմական զարգացումը՝ սկսած վաղ իսլամական շրջանից, երբ ձևավորվեցին լեզվի նորմատիվ նկարագրության առաջին համակարգերը, մինչև միջնադարյան դասական դպրոցների կողմից մշակված ամբողջական քերականական կառուցվածքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախադասության լրացական անդամների՝ հավելյալ, բացատրական և սահմանող տարրերի գործառական դերին, նրանց սինտաքսային դիրքին և իմաստային ազդեցությանը նախադասության կառուցվածքում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև բասրական և կուֆական քերականական դպրոցների մոտեցումների տարբերությունները, որոնք ձևավորել են an-nahw տեսության բազմաշերտ համակարգը և տարբեր մեկնաբանություններ են առաջարկել նույն լեզվական երևույթների վերաբերյալ։ Վերլուծվում է նաև քերականական կատեգորիաների կապը իմաստաբանության և հռետորաբանության հետ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է արաբական լեզվաբանական ավանդույթը համադրում ձևաբանական, սինտաքսային և իմաստային մակարդակները։ Գրքի նպատակն է ներկայացնել լրացական անդամների դերը որպես ոչ միայն կառուցվածքային, այլև հաղորդակցական և իմաստաստեղծ տարրեր արաբական քերականական համակարգում։

Գրականություն

Գրքում ներկայացվում է արևմտահայ նորավեպի զարգացումը 1880–1910-ական թվականներին՝ ուշադրություն դարձնելով ժանրի պատմությանը և տեսությանը, վերլուծվում են պատմական, սոցիալական և մշակութային պայմանները, որոնք ազդել են նորավեպի առաջացման և տարածման վրա, ներկայացվում են հիմնական հեղինակները, նրանց ստեղծագործական սկզբունքները և թեմատիկ ուղղվածությունը, ուսումնասիրվում է ժանրի կառուցվածքը, կերպարային զարգացումը, սյուժետային և ժամանակագրական լուծումները, ինչպես նաև սիմվոլիզմի, ռեալիզմի և ժամանակակից գրական հոսանքների ազդեցությունը արևմտահայ գրականության վրա, քննարկվում է լեզվական և ոճաբանական առանձնահատկությունները, վերլուծվում է ընթերցողի ընկալման դերը և հասարակական արձագանքը այդ ստեղծագործություններին, գիրքը համադրական կերպով դիտարկում է արևմտահայ և արևելահայ նորավեպի տարբերություններն ու կապերը, մատուցում է տեսական եզրակացություններ ժանրի զարգացման, առանձնահատկությունների և զարգացման հեռանկարների վերաբերյալ, և նախատեսված է գրականագետների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար։

Հոգեբանություն

Այս սոցիալ-հոգեբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է տարեց մարդկանց սոցիալական և հոգեբանական հարմարման գործընթացների գենդերային առանձնահատկությունների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ծերացման գործընթացի սոցիալական և հոգեբանական դրսևորումները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդում են տարեցների կյանքի որակի, ինքնագնահատականի և սոցիալական ակտիվության վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է տղամարդկանց և կանանց հարմարման վարքային, էմոցիոնալ և սոցիալական տարբերությունները՝ ընդգծելով կենսաբանական, մշակութային և սոցիալ-տնտեսական գործոնների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական մեկուսացման, ընտանեկան հարաբերությունների, կենսաթոշակային համակարգի ազդեցության և սոցիալական աջակցության մեխանիզմների դերին հարմարման գործընթացում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև հոգեբանական դիմակայունության, կյանքի իմաստավորման և ակտիվ ծերացման մոդելները՝ որպես հաջող հարմարման կարևոր բաղադրիչներ։ Հեղինակը առաջարկում է սոցիալական քաղաքականության և հոգեբանական աջակցության համակարգերի կատարելագործման ուղիներ՝ ուղղված տարեցների սոցիալական ինտեգրման և կյանքի որակի բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է հոգեբանների, սոցիոլոգների, սոցիալական աշխատողների, առողջապահության մասնագետների և հետազոտողների համար։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը (երբեմն ներկայացվում է նաև որպես հեգնական-քննադատական փոքր արձակ գործ) ունի ընդգծված երգիծական և բարոյախոսական ուղղվածություն, որտեղ հեղինակը անդրադառնում է մարդկային անիմաստ ջանքերին, սխալ արժեքային կողմնորոշումներին և կյանքի իրական նպատակը չհասկանալու երևույթին։ Ստեղծագործության հիմնական գաղափարը կենտրոնանում է այն հարցի շուրջ, թե ինչ արժեք ունի մարդու գործողությունը, երբ այն զուրկ է բարոյական բովանդակությունից, օգտակարությունից կամ հասարակական իմաստից։ Մուրացանը հեգնանքով և քննադատական դիտարկումներով ցույց է տալիս, թե ինչպես են մարդիկ հաճախ զբաղվում ձևական, անիմաստ կամ ինքնախաբեության վրա հիմնված գործողություններով՝ փոխարենը կենտրոնանալու իրական արժեքների՝ աշխատանքի, կրթության, ազնվության և ինքնազարգացման վրա։ Գործում կարևոր դեր ունի նաև հեղինակային դիրքորոշումը, որը ընթերցողին մղում է ինքնաքննության և մտածելու սեփական վարքի ու ընտրությունների նպատակայնության մասին։ Լեզուն պարզ է, երբեմն սուր հեգնանքով հագեցած, ինչը ուժեղացնում է գաղափարական ազդեցությունը։