Ատամնածնոտային անոմալիաների տարածվածությունը Երևան քաղաքի նախադպրոցական և դպրոցական տարիքի երեխաների շրջանում

Այլ առարկաներ

Говорим, не говоря (Невербальная коммуникация в разных культурах) աշխատությունը միջմշակութային հաղորդակցության և սոցիոլինգվիստիկայի ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է ոչ վերբալ հաղորդակցության ձևերի վրա տարբեր մշակույթներում, այն վերլուծում է ժեստերի, դեմքի արտահայտությունների, մարմնի լեզվի, տարածության օգտագործման և աչքային կոնտակտի դերը հաղորդակցական գործընթացում, գիրքը բացատրում է, թե ինչպես կարող են նույն ոչ խոսքային նշանները տարբեր մշակույթներում ունենալ հակադիր իմաստներ և ինչպես են դրանք ազդում փոխըմբռնման կամ հաղորդակցական խոչընդոտների ձևավորման վրա, միաժամանակ ընդգծելով միջմշակութային կոմպետենցիայի կարևորությունը գլոբալ հաղորդակցության պայմաններում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության, մշակութաբանության և միջազգային հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։

Հոգեբանություն

Ժողովածուն ընդգրկում է՝ հոգեբանության՝ որպես գիտության բնույթի վերաբերյալ տարբեր տեսական մոտեցումներ, հարցադրումներ՝ արդյոք հոգեբանությունը հումանիտար, բնագիտական, թե սոցիալական գիտություն է, միջդիսցիպլինար մոտեցումների քննարկում, հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրության մեթոդաբանական խնդիրներ, տարբեր գիտնականների դիրքորոշումների համեմատական վերլուծություն։ Այն օգտակար է՝ հոգեբանության և փիլիսոփայության ուսանողների համար, հետազոտողների և դասախոսների համար, ինչպես նաև գիտության տեսության և մեթոդաբանության հարցերով հետաքրքրվողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ժողովածուն նպաստում է հոգեբանության գիտական ինքնության շուրջ քննարկումների խորացմանը՝ ընդգծելով դրա միջանկյալ դիրքը հումանիտար և բնագիտական գիտությունների միջև։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայկական հրաձգային դիվիզիայի կազմավորման և գործունեության տասնամյակին՝ ներկայացնելով նրա ստեղծման պատմական հանգամանքները, ռազմական ուղին և զարգացման փուլերը որպես խորհրդային բանակի ազգային զորամիավորումներից մեկը։ Հեղինակը վերլուծում է դիվիզիայի ձևավորումը քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո և Կարմիր բանակի վերակազմավորման շրջանում, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ ստեղծել ազգային կազմով զորամիավորումներ՝ միաժամանակ պահպանելով միասնական ռազմական համակարգի սկզբունքները։ Աշխատության մեջ մանրամասն նկարագրվում է դիվիզիայի մասնակցությունը տարբեր զորավարժություններին և ռազմական գործողություններին, նրա կազմակերպչական կառուցվածքը, հրամանատարական կազմը և մարտական պատրաստվածության մակարդակի բարձրացման գործընթացը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անձնակազմի սոցիալական կազմին՝ ընդգծելով, որ դիվիզիան հիմնականում համալրված էր Հայաստանից և հայաբնակ շրջաններից զորակոչված զինծառայողներով, ինչը նպաստում էր ազգային ինքնության և խորհրդային ռազմական կարգապահության համադրությանը։ Նշվում է նաև դիվիզիայի դերը ռազմական կադրերի պատրաստման, մարտական փորձի փոխանցման և բանակային կրթական համակարգի զարգացման գործում։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև խաղաղ ժամանակաշրջանում իրականացված գործունեությանը՝ ուսումնավարժական գործընթացներին, տեխնիկական վերազինմանը և մարտական պատրաստության կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայկական հրաձգային դիվիզիայի տասնամյա գործունեությունը որպես խորհրդային ռազմական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որը համատեղում էր ազգային առանձնահատկությունները և ընդհանուր բանակային կառուցվածքը։

Ֆիզկուլտուրա

Աշխատությունը նախատեսված է ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի առարկայի ուսուցման և զարգացման մեթոդաբանության համար՝ նպատակ ունենալով բոլոր խմբերի համար ապահովել ակտիվ, առողջ և նպատակային ֆիզիկական գործունեություն։ Մեթոդական հանձնարարականներում ներկայացվում են ֆիզիկական վարժությունների կազմակերպման սկզբունքները, տարիքային և ֆիզիկական պատրաստվածության տարբեր մակարդակներին համապատասխանեցված ծրագրերի կառուցումը, մարզման վարման եղանակները և անվտանգության կանոնները։ Աշխատությունում ընդգծվում է համակարգված մոտիվացիայի, խմբային գործունեության և անհատական մոտեցումների կարևորությունը, ինչպես նաև առողջապահական, սոցիալական և հոգեբանական գործոնների ազդեցությունը ֆիզկուլտուրայի և սպորտի արդյունավետության վրա։ Մեթոդական նյութերը ներառում են վարժությունների ընտրության ուղեցույցներ, մարզումների օրացույցային ծրագրեր, գնահատման մեթոդներ և հաջողված փորձերի օրինակներ՝ նպաստելով մարզավիճակի և առողջության պահպանմանը, թիմային աշխատանքի զարգացմանը և ֆիզիկական գործունեության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը։ Գիրքը օգտակար է մանկավարժների, մարզիչների, ֆիզկուլտուրայի և սպորտի ուսուցիչների, ուսանողների և ոլորտի հետազոտողների համար, ովքեր զբաղվում են ֆիզիկական կրթության, առողջապահության և սպորտի կազմակերպման մեթոդների ուսումնասիրմամբ։

Այլ առարկաներ

«Our little Armenian cousin» ստեղծագործությունը, ըստ իր բովանդակային բնույթի, պատկանում է մանկական կամ ընտանեկան ուղղվածությամբ պատմողական գրականության, որտեղ կենտրոնական գաղափարը փոքր հայ երեխայի կամ ընտանիքի միջոցով հայկական ինքնության, մշակույթի և ավանդույթների ներկայացումն է արտասահմանյան կամ բազմամշակութային միջավայրում։ Ստեղծագործության մեջ սովորաբար շեշտվում են ընտանիքային կապերի, ազգային ինքնության պահպանման, հիշողության և մշակութային ժառանգության փոխանցման թեմաները՝ պարզ և հասկանալի լեզվով ներկայացված մանկական ընթերցողի համար։ Պատմության կառուցվածքում հաճախ ընդգրկվում են առօրյա իրավիճակներ, որտեղ փոքր հերոսը ծանոթանում է հայկական սովորույթներին, լեզվին, սննդին, տոնական ավանդույթներին և ընտանիքի պատմությանը՝ այդ ամենը կապելով իր անձնական աճի և ինքնաճանաչման գործընթացի հետ։ Նման ստեղծագործությունները նպատակ ունեն ոչ միայն զվարճացնել, այլև կրթել՝ ձևավորելով մշակութային ինքնագիտակցություն և կապ սփյուռքի և հայրենիքի միջև, միաժամանակ խթանելով հանդուրժողականություն և այլ մշակույթների նկատմամբ հետաքրքրություն։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։