Բնապահպանության կրթության առանձնահատկությունները և նրա կազմակերպումը ՀՀ-ում

Հոգեբանություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է էքզիստենցիալ-հումանիստական մոտեցումների ազդեցությունը անձնային զարգացման վրա հիմնված ուսուցման համակարգի ձևավորման և կիրառման գործընթացներում Հայաստանի բարձրագույն կրթության ոլորտում՝ ընդգրկելով դրա պատմական զարգացումը, մեթոդաբանական հիմքերը և գործնական իրականացման տեխնոլոգիաները։ Հետազոտության մեջ անձնային զարգացումն ուսուցման համատեքստում դիտարկվում է որպես կրթական գործընթացի կենտրոնական նպատակ, որտեղ ուսանողը հանդես է գալիս ոչ միայն գիտելիքների ստացողի, այլև սեփական իմաստների ստեղծման, ինքնաճանաչման և արժեքային համակարգի ձևավորման ակտիվ սուբյեկտի դերում։ Աշխատությունը վերլուծում է էքզիստենցիալ փիլիսոփայության և հումանիստական հոգեբանության գաղափարական ազդեցությունները կրթական մոդելների վրա՝ ընդգծելով Կ. Ռոջերսի և Վ. Ֆրանկլի մոտեցումների դերը ուսանողի ներքին ազատության, պատասխանատվության և իմաստաստեղծ գործունեության զարգացման գործում։ Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգի պատմական զարգացումը ներկայացվում է որպես փուլային գործընթաց՝ սկսած խորհրդային ավանդական դիդակտիկ մոդելներից մինչև անկախությունից հետո աստիճանաբար ձևավորվող ուսանողակենտրոն կրթական ռազմավարություններ, որոնք նպատակ ունեն բարձրացնել ուսուցման անհատականացված բնույթը և զարգացնել քննադատական մտածողությունը։ Մեթոդաբանական հատվածում քննարկվում են ուսանողակենտրոն, համագործակցային և ռեֆլեքսիվ ուսուցման մոտեցումները, ինչպես նաև դրանց ինտեգրումը կրթական ծրագրերի կառուցվածքում՝ ապահովելով ոչ միայն գիտելիքների փոխանցում, այլև անձի ամբողջական զարգացում։ Տեխնոլոգիական իրականացման մասում դիտարկվում են ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդները, նախագծային ուսուցումը, թվային կրթական միջավայրերի կիրառումը և մենթորական համակարգերը, որոնք նպաստում են ուսանողի ինքնուրույնության և ստեղծագործական ներուժի բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ էքզիստենցիալ-հումանիստական կրթական մոտեցումները Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգում կարող են ծառայել որպես կարևոր հիմք կրթության որակի բարձրացման և անձի համակողմանի զարգացման ապահովման համար՝ հատկապես ժամանակակից գլոբալ կրթական մարտահրավերների պայմաններում։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի ինքնորոշման հիմնախնդրի քաղաքական և իրավաքաղաքական զարգացումների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակակից տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հիմնախնդրի ձևավորման և զարգացման նախադրյալները, դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական դիրքորոշումները, միջազգային հարաբերությունների ազդեցությունը և տարբեր ժամանակաշրջաններում խնդրի կարգավորման ուղղությամբ իրականացված գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնորոշման իրավունքի և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, դրանց մեկնաբանություններին միջազգային իրավունքի և քաղաքական պրակտիկայի շրջանակներում, ինչպես նաև հակամարտության կարգավորման հնարավոր մոտեցումներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի փոփոխությունները, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների զարգացումները, արտաքին դերակատարների ներգրավվածությունը և միջազգային կազմակերպությունների ու տարբեր պետությունների քաղաքական դիրքորոշումները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը և միջազգային քաղաքական օրակարգի վերափոխումները ազդել հիմնախնդրի ընկալման և դրա շուրջ ընթացող գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև քաղաքական և դիվանագիտական նախաձեռնությունները, բանակցային գործընթացների առանձնահատկությունները, հասարակական ու քաղաքական գործոնների ազդեցությունը և հակամարտության երկարաժամկետ հետևանքները տարածաշրջանային կայունության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ առաջարկելով հիմնախնդրի բազմակողմանի դիտարկում և դրա զարգացման վրա ազդող քաղաքական գործոնների համակարգված վերլուծություն։

Մանկավարժություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ուսուցման գործընթացում ձևամոլության երևույթի բացահայտմանը, դրա առաջացման պատճառների վերլուծությանը, հիմնական դրսևորումների ուսումնասիրությանը և հաղթահարման մանկավարժական արդյունավետ ուղիների ներկայացմանը։ Աշխատության կենտրոնում այն խնդիրն է, երբ կրթական գործընթացի արտաքին ձևերը՝ դասի կազմակերպումը, փաստաթղթավորումը, գնահատումը, առաջադրանքների կատարումը կամ սահմանված ընթացակարգերի պահպանումը, սկսում են գերակշռել ուսուցման իրական բովանդակության և կրթական նպատակների նկատմամբ։ Այս իրավիճակում ուսուցումը կարող է պահպանել իր արտաքին կազմակերպվածությունը, սակայն չապահովել սովորողների գիտելիքների խորքային յուրացումը, մտածողության զարգացումը, ինքնուրույնությունը և գործնական կարողությունների ձևավորումը։ Ձևամոլությունը կրթական միջավայրում կարող է դրսևորվել տարբեր մակարդակներում։ Դասավանդման ժամանակ այն կարող է արտահայտվել դասի մեխանիկական կառուցվածքով, նյութի վերարտադրությամբ, սովորողների իրական առաջընթացի փոխարեն ձևական ցուցանիշների վրա կենտրոնանալով, գնահատականը որպես ինքնանպատակ օգտագործելով կամ ուսուցչի և սովորողի միջև իրական փոխգործակցության բացակայությամբ։ Սովորողն իր հերթին կարող է ձգտել ոչ թե նյութը հասկանալուն, այլ միայն պահանջվող աշխատանքը կատարելու, ճիշտ պատասխանը վերարտադրելու կամ բարձր գնահատական ստանալու։ Այս դեպքում կրթական գործունեության արտաքին արդյունքը կարող է չհամապատասխանել սովորողի իրական գիտելիքներին և կարողություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր հարցերից է ձևամոլության առաջացման պատճառների բացահայտումը։ Դրանց թվում կարող են լինել ուսուցման չափազանց վարչականացված կազմակերպումը, ուսումնական արդյունքների քանակական ցուցանիշների նկատմամբ գերակշռող ուշադրությունը, ուսուցչի աշխատանքի նկատմամբ ձևական վերահսկողությունը, դասագրքային նյութի մեխանիկական վերարտադրությունը, գնահատման ոչ արդյունավետ համակարգերը և սովորողների անհատական առանձնահատկությունների անտեսումը։ Ձևամոլությանը կարող է նպաստել նաև այնպիսի կրթական միջավայրը, որտեղ սխալը ընկալվում է ոչ թե որպես սովորելու բնական բաղադրիչ, այլ որպես բացասական արդյունք, ինչի հետևանքով սովորողները կարող են խուսափել հարցեր տալուց, սեփական տեսակետն արտահայտելուց կամ ինքնուրույն լուծումներ առաջարկելուց։ Խնդրի հաղթահարման հիմնական ուղղությունը ուսուցման բովանդակության և ձևերի միջև հավասարակշռության վերականգնումն է։ Ուսուցման կազմակերպչական ձևերը պետք է ծառայեն կրթական նպատակներին և ոչ թե փոխարինեն դրանց։ Այդ նպատակով կարևոր է կիրառել սովորողակենտրոն, համագործակցային և ակտիվ ուսուցման մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս սովորողին մասնակցել գիտելիքի կառուցման գործընթացին։ Խնդրահարույց իրավիճակների ստեղծումը, քննարկումները, նախագծային աշխատանքները, հետազոտական առաջադրանքները, գործնական խնդիրների լուծումը և ինքնագնահատումը կարող են նվազեցնել մեխանիկական ուսուցման դերը և մեծացնել սովորողի իրական ներգրավվածությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև գնահատման համակարգի կատարելագործումը։ Եթե գնահատվում է միայն վերջնական պատասխանը կամ ճիշտ վերարտադրությունը, սովորողը կարող է կենտրոնանալ ձևական արդյունքի վրա։ Ավելի արդյունավետ է գնահատել նաև մտածողության ընթացքը, հիմնավորումները, խնդիրների լուծման ռազմավարությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքը նոր իրավիճակներում կիրառելու կարողությունը։ Ձևամոլության հաղթահարման համար անհրաժեշտ է նաև ուսուցչի մասնագիտական դիրքորոշման փոփոխություն։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա տարբերել կրթական գործընթացի իրական արդյունքը դրա արտաքին ցուցանիշներից և մշտապես գնահատել՝ արդյոք կիրառվող մեթոդները նպաստո՞ւմ են սահմանված կրթական նպատակների իրականացմանը։ Դասի պլանը, ուսումնական փաստաթղթերը և մեթոդական պահանջները կարևոր են այնքանով, որքանով օգնում են արդյունավետ կազմակերպել ուսուցումը, սակայն դրանք չպետք է վերածվեն ինքնանպատակ ձևականությունների։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև մանկավարժական ստեղծագործականության դերը։ Տարբեր դասարաններ, սովորողների տարբեր խմբեր և տարբեր ուսումնական առարկաներ պահանջում են համապատասխան մեթոդական լուծումներ, ուստի մեկ ընդհանուր ձևի մեխանիկական կիրառումը կարող է նվազեցնել ուսուցման արդյունավետությունը։ Ուսուցման գործընթացի իրական արդյունավետությունը պետք է որոշվի ոչ թե միայն դասի արտաքին կազմակերպվածությամբ, այլ այն արդյունքով, թե որքանով է սովորողը հասկացել նյութը, կարողանում այն կիրառել, ինքնուրույն մտածել, հիմնավորել իր տեսակետը և շարունակել սովորել առանց մշտական արտաքին վերահսկողության։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ձևամոլության խնդրի վերլուծությունը կարող է օգնել ուսուցիչներին, դասախոսներին և կրթության կազմակերպիչներին վերանայել ուսուցման կազմակերպման որոշ մոտեցումներ և ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել կրթության իրական բովանդակությանը։ Այն նաև կարևոր է կրթության որակի ապահովման տեսանկյունից, քանի որ ձևական ցուցանիշների և իրական ուսումնական արդյունքների միջև տարբերությունը կարող է խոչընդոտել կրթական համակարգի զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր մանկավարժական խնդիր է դիտարկում՝ ցույց տալով, որ արդյունավետ կրթությունը չի կարող սահմանափակվել միայն սահմանված ձևերի և ընթացակարգերի պահպանմամբ։ Դրա հիմնական նպատակը սովորողի անձի, գիտելիքների, կարողությունների և մտածողության զարգացումն է, իսկ կրթական ձևերն ու մեթոդները պետք է ընտրվեն հենց այդ նպատակին ծառայելու համար։ Թեման կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, ուսուցիչներին, դասախոսներին, մեթոդիստներին, կրթության կառավարման մասնագետներին, մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և կրթության որակի խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Հոգեբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ա. Ի. Միրաքյանի գիտական ժառանգությանը և հոգեկան արտացոլման հայեցակարգի զարգացման գործում նրա ունեցած նշանակալի ներդրմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն գիտական մոտեցումը, որի համաձայն հոգեկան գործընթացները պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես արտաքին աշխարհի ազդեցությունների պասիվ արտացոլում, այլև որպես մարդու ակտիվ ճանաչողական գործունեության, ընկալման և իրականության հետ փոխհարաբերության բարդ համակարգ։ Հետազոտություններում Միրաքյանի հայեցակարգը ներկայացվում է որպես հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրման ինքնատիպ մոտեցում, որը հատկապես նշանակալի է ընկալման գործընթացի բնույթի, դրա մեխանիզմների և մարդու կողմից իրականության յուրացման առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է Միրաքյանի գիտական ուղու և նրա հայեցակարգի ձևավորման նախադրյալների բացահայտումը։ Հեղինակի տեսական հայացքները ձևավորվում են այնպիսի հարցադրումների շրջանակում, որոնք վերաբերում են մարդու հոգեկանի և արտաքին աշխարհի փոխհարաբերությանը, ընկալման կառուցվածքին և հոգեկան արտացոլման մեխանիզմներին։ Այս մոտեցման կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն փորձում է հաղթահարել հոգեկան գործընթացների չափազանց պարզեցված մեկնաբանությունները և մարդու հոգեկան գործունեությունը դիտարկել ավելի ամբողջական համակարգի շրջանակում։ Ուսումնասիրության առանցքային թեման ընկալման գործընթացն է։ Մարդը շրջապատող իրականությունը չի ընկալում որպես արդեն պատրաստ, անփոփոխ տեղեկատվություն․ ընկալման ընթացքում արտաքին ազդեցությունները ներառվում են մարդու գործունեության, փորձի, գիտակցության և անձնային առանձնահատկությունների համակարգում։ Այդ պատճառով ընկալումը ներկայացվում է որպես ակտիվ գործընթաց, որի ընթացքում ձևավորվում է իրականության որոշակի հոգեկան պատկերը։ Այս դրույթը կարևոր նշանակություն ունի հոգեկան արտացոլման բնույթը հասկանալու համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս տարբերակել արտաքին աշխարհի մեխանիկական վերարտադրությունը և մարդու կողմից իրականության ակտիվ հոգեկան յուրացումը։ Միրաքյանի հայեցակարգի առանձնահատկություններից է «ոչարգասիքային» մոտեցման գաղափարը, որը նրա գիտական ժառանգության ուսումնասիրություններում դիտարկվում է որպես կարևոր տեսական սկզբունք։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հոգեկան արտացոլումը չսահմանափակել միայն որոշակի վերջնական արդյունքի՝ պատրաստի հոգեկան պատկերի կամ արդյունքի ձևավորմամբ։ Փոխարենը շեշտադրվում է գործընթացի դինամիկ բնույթը, մարդու ակտիվ ներգրավվածությունը և այն պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվում ու փոխակերպվում է հոգեկան արտացոլումը։ Այս տեսանկյունից հոգեկան գործընթացը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկանգամյա արձագանք, այլ որպես շարունակական փոխազդեցության համակարգ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հոգեկան արտացոլման և գործունեության փոխհարաբերությանը։ Մարդու հոգեկան աշխարհը չի կարող ամբողջությամբ հասկացվել՝ անջատելով այն նրա գործունեությունից։ Մարդը ճանաչում, ընկալում և մեկնաբանում է իրականությունը կոնկրետ գործունեության պայմաններում, իսկ գործունեությունն իր հերթին փոխվում է մարդու ունեցած պատկերացումների և փորձի ազդեցությամբ։ Այս փոխադարձ կապը թույլ է տալիս հոգեկան արտացոլումը դիտարկել որպես ակտիվ և զարգացող գործընթաց։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ինչու նույն արտաքին իրավիճակը տարբեր մարդկանց մոտ կարող է առաջացնել տարբեր հոգեբանական արձագանքներ և ընկալումներ։ Հետազոտության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ընկալման վերաբերյալ տարբեր տեսություններին և դրանց համեմատությանը։ Միրաքյանի մոտեցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ավանդական պատկերացումների սահմանափակումները և ցույց տալ այն տեսական հնարավորությունները, որոնք առաջանում են ընկալման գործընթացը ավելի լայն՝ սուբյեկտի և իրականության փոխհարաբերության համատեքստում դիտարկելիս։ Այս առումով նրա հայեցակարգը կարող է դիտարկվել որպես փորձ՝ վերանայելու հոգեկան արտացոլման գործընթացի ուսումնասիրության որոշ հաստատված մոտեցումներ և առաջարկելու այլ մեկնաբանության հնարավորություններ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սուբյեկտի դերի խնդիրը։ Հոգեկան արտացոլման ընթացքում մարդը հանդես է գալիս ոչ թե որպես արտաքին ազդակների պասիվ ընդունող, այլ որպես ակտիվ սուբյեկտ։ Նրա նախկին փորձը, գործունեությունը, գիտելիքները, հետաքրքրությունները և հոգեկան առանձնահատկությունները կարող են ազդել այն բանի վրա, թե ինչպես է նա ընկալում և մեկնաբանում իրականությունը։ Այս դրույթը հոգեբանական ուսումնասիրության մեջ թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ անհատական տարբերությունների առաջացման պատճառները և բացատրել հոգեկան գործընթացների բազմազանությունը։ Միրաքյանի հայեցակարգի նշանակությունը չի սահմանափակվում միայն տեսական հոգեբանությամբ։ Նրա գաղափարների հիման վրա հետագայում ուսումնասիրություններ են իրականացվել ընկալման տրանսցենդենտալ հոգեբանության ուղղությամբ, իսկ այդ մոտեցման հնարավոր կիրառությունները դիտարկվել են նաև հոգեթերապիայի և կրթության ոլորտներում։ Հետազոտական աշխատանքներում հատուկ ուշադրություն է դարձվել Միրաքյանի հետևորդների աշխատություններին՝ նրա տեսական սկզբունքների հետագա զարգացման և կիրառման հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Կրթական ոլորտում այս մոտեցումը կարող է կարևոր լինել սովորողի ընկալման և ուսումնական գործունեության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Եթե հոգեկան արտացոլումը դիտարկվում է որպես ակտիվ գործընթաց, ապա ուսուցումը նույնպես չի կարող սահմանափակվել տեղեկատվության փոխանցմամբ։ Սովորողը պետք է դիտարկվի որպես գիտելիքը յուրացնող և վերակազմավորող ակտիվ սուբյեկտ, որի անձնական փորձը և գործունեությունը նշանակություն ունեն ուսումնական նյութի ընկալման ու իմաստավորման համար։ Հոգեթերապիայի համատեքստում ևս այս տեսական մոտեցումը կարող է օգտագործվել մարդու կողմից սեփական փորձի ընկալման և մեկնաբանության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Հոգեկան իրականությունը դիտարկելով որպես ակտիվորեն ձևավորվող և մեկնաբանվող գործընթաց՝ հնարավոր է ավելի խորությամբ ուսումնասիրել մարդու վերաբերմունքը սեփական ապրումների, շրջապատի և կյանքի իրադարձությունների նկատմամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր արդյունքներից մեկն այն է, որ Միրաքյանի գիտական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս հոգեկան արտացոլման խնդիրը դիտարկել ավելի լայն տեսական շրջանակում։ Նրա մոտեցման արժեքը հատկապես դրսևորվում է այն գաղափարում, որ հոգեկան գործընթացները պետք է ուսումնասիրել դրանց ձևավորման, զարգացման և գործունեության հետ փոխկապվածության մեջ։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել հոգեկան երևույթները մեկուսացված և անփոփոխ արդյունքների վերածելուց և ընդգծում է դրանց դինամիկ ու սուբյեկտային բնույթը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ա. Ի. Միրաքյանի ներդրումը հոգեկան արտացոլման հայեցակարգի զարգացման գործում կապված է մարդու ընկալման և հոգեկան գործունեության ակտիվ բնույթի շեշտադրման, ընկալման գործընթացի նոր տեսական մեկնաբանությունների մշակման և ոչարգասիքային մոտեցման առաջադրման հետ։ Նրա գաղափարները կարևոր նշանակություն ունեն հայ հոգեբանական մտքի պատմության համար և միաժամանակ ստեղծում են հիմք հոգեբանության այլ բնագավառներում հետագա տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությունների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է բազմաշերտ կառուցվածք ունեցող հագուստի խնամքի գործընթացների կատարելագործմանը՝ լվացման և մասնագիտական մաքրման ժամանակ նյութերի կառուցվածքային, ֆիզիկամեխանիկական և արտաքին տեսքի հատկությունների առավել արդյունավետ պահպանման նպատակով։ Հետազոտության առանցքում տարբեր ծագման և հատկությունների տեքստիլ շերտերից կազմված հագուստի վարքագիծն է մաքրման տարբեր պայմաններում, քանի որ արտաքին գործվածքը, աստառը, միջադիրային և ձևապահպան շերտերը կարող են տարբեր կերպ արձագանքել խոնավությանը, ջերմաստիճանին, մեխանիկական ազդեցությանը և մաքրող միջավայրին։ Քննվում են այն հիմնական գործոնները, որոնք կարող են առաջացնել չափային փոփոխություններ, ձևախախտումներ, մակերևույթի հատկությունների վատթարացում, գունային փոփոխություններ կամ առանձին շերտերի միջև կապի թուլացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նյութերի համատեղելիությանը և պատրաստի արտադրանքի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, քանի որ խնամքի տեխնոլոգիայի ընտրությունը պայմանավորված է ոչ միայն արտաքին գործվածքի, այլև ամբողջ բազմաշերտ համակարգի հատկություններով։ Դիտարկվում են աղտոտվածության բնույթը, դրա հեռացման արդյունավետությունը և մաքրման գործընթացի ազդեցությունը հագուստի սպառողական հատկանիշների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեխնոլոգիական ռեժիմների համեմատական գնահատումը՝ նպատակ ունենալով գտնել այնպիսի պայմաններ, որոնց դեպքում ապահովվում է անհրաժեշտ մաքրության մակարդակ՝ նյութերի հնարավոր վնասումը նվազագույնի հասցնելով։ Ուսումնասիրվում են նաև բազմակի խնամքի ցիկլերի ազդեցությունները, քանի որ հագուստի որակի իրական գնահատման համար նշանակություն ունի ոչ միայն մեկանգամյա մաքրման արդյունքը, այլև ձևի, ամրության, գույնի և արտաքին տեսքի երկարաժամկետ պահպանումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նյութերի նախնական փորձարկման, մաքրման եղանակի ընտրության և վերջնական մշակման արդյունավետության գնահատման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ռեսուրսների խնայողությանը, տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետ կազմակերպմանը և շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցման հնարավորություններին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տեքստիլ նյութագիտության, հագուստի արտադրության տեխնոլոգիայի և կենցաղային սպասարկման տեխնոլոգիական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել բազմաշերտ հագուստի մաքրման որակը, պահպանել դրա գործառական ու գեղագիտական հատկությունները և երկարացնել պատրաստի արտադրանքի օգտագործման ժամկետը։