ՀՈՂԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ

Культура

Աշխատությունը նվիրված է XV դարի Վասպուրականի հայ մանրանկարչության կարևոր ներկայացուցիչներից Մինաս Ծաղկողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մանրանկարչի գեղարվեստական մտածողությունն է, ստեղծագործական ձեռագիրը, պատկերագրական առանձնահատկությունները և նրա արվեստի տեղը միջնադարյան հայ գրքարվեստի զարգացման պատմության մեջ։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են Մինաս Ծաղկողի գործունեության ժամանակաշրջանի պատմամշակութային պայմանները, Վասպուրականի գրչության և մանրանկարչության ավանդույթները, ինչպես նաև այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել է արվեստագետի ստեղծագործական ինքնատիպությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռագրերի ձևավորմանը, մանրանկարների հորինվածքային կառուցվածքին, կերպարների ներկայացման եղանակներին, գունային լուծումներին, զարդանախշերին և պատկերագրական մոտիվներին։ Վերլուծության միջոցով բացահայտվում են նրա արվեստում ավանդական և նորարարական տարրերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև Վասպուրականի մանրանկարչական դպրոցի ընդհանուր գեղարվեստական սկզբունքների դրսևորումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել միջնադարյան հայ ձեռագրի՝ որպես ամբողջական արվեստի գործի կառուցվածքը, որտեղ տեքստը, մանրանկարը, զարդանկարը և էջի գրաֆիկական կազմակերպումը ձևավորում են միասնական գեղարվեստական համակարգ։ Կարևորվում է նաև ստեղծագործությունների համադրությունը նույն ժամանակաշրջանի այլ հայ մանրանկարիչների աշխատանքների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ գնահատել արվեստագետի անհատական ոճն ու նրա ներդրումը Վասպուրականի մանրանկարչության զարգացման գործում։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև հայկական մշակութային ժառանգության պահպանության և գիտական շրջանառության տեսանկյունից, քանի որ միջնադարյան ձեռագրերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են ոչ միայն արվեստի պատմության, այլև ժամանակաշրջանի հոգևոր, կրթական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան մշակույթի և ձեռագրագիտության մասնագետներին, մանրանկարչության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մարդու բարձրագույն կրթության իրավունքի սահմանադրական հիմունքների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են կրթության իրավունքի՝ որպես մարդու հիմնարար սոցիալական իրավունքներից մեկի, սահմանադրական ամրագրումը և դրա իրականացման իրավական մեխանիզմները ՀՀ իրավական համակարգում։ Հեղինակը վերլուծում է բարձրագույն կրթության իրավունքի բովանդակությունը, դրա կապը պետության սոցիալական պարտավորությունների հետ և կրթության մատչելիության, հավասարության ու որակի սահմանադրական երաշխիքները։ Աշխատության մեջ քննարկվում են պետական կրթական քաղաքականության իրավական հիմքերը, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ինքնավարության սահմանները և պետական վերահսկողության մեխանիզմները։ Ներկայացվում են նաև միջազգային իրավական փաստաթղթերի՝ մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի և այլ կոնվենցիաների ազդեցությունը ՀՀ կրթական համակարգի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթության իրավունքի իրականացման գործնական խնդիրներին՝ սոցիալական անհավասարություն, ֆինանսավորման սահմանափակումներ և կրթական հնարավորությունների հասանելիություն։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, կրթական քաղաքականության մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատողների, ուսանողների և մարդու իրավունքներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

1880 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Հովսեփ Գավաֆյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 65 էջից բաղկացած աշխատությունն ըստ վերնագրի քերականական համառոտ ձեռնարկ է, որը նախատեսված է լեզվական կանոնների հակիրճ և մատչելի ներկայացման համար։ Քերականության ուսուցումը XIX դարի կրթական համակարգում կարևոր տեղ էր զբաղեցնում, քանի որ այն նպաստում էր գրագիտության զարգացմանը, գրավոր խոսքի ճիշտ կառուցմանը և լեզվի կառուցվածքի գիտակցված ընկալմանը։ Նման ձեռնարկներում սովորաբար ներկայացվում էին լեզվի հիմնական օրինաչափությունները՝ բառերի տեսակները, դրանց ձևափոխությունները, բառերի միջև քերականական կապերը և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Այնուամենայնիվ, տվյալ գրքի վերնագիրը չի նշում, թե որ լեզվի քերականությունն է ներկայացված, ուստի հնարավոր չէ հաստատապես պնդել, որ այն վերաբերում է հայերենին կամ որևէ այլ լեզվի՝ առանց բովանդակության կամ բնագրի ուսումնասիրության։ «Նոր քերականություն» ձևակերպումը կարող է մատնանշել քերականական նյութի նորացված շարադրանք կամ տվյալ ժամանակի ուսուցման պահանջներին համապատասխան կազմված ձեռնարկ, սակայն դրա կոնկրետ նշանակությունը պարզելու համար անհրաժեշտ են լրացուցիչ տեղեկություններ։ XIX դարի վերջին Կոստանդնուպոլիսը հայալեզու տպագրության և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվում էին դպրոցական դասագրքեր, լեզվական ձեռնարկներ և գիտակրթական այլ նյութեր։ Այս հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել ժամանակաշրջանի լեզվական կրթության, քերականության դասավանդման և տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գրքի ճշգրիտ բովանդակությունը, լեզվական ուղղվածությունը, հեղինակությունը և նախատեսված ընթերցողների շրջանակը որոշելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա ներածությունը, բովանդակության ցանկը կամ ամբողջական բնագիրը։

Сельское хозяйство

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված գիտնականների, մասնագետների, ուսանողների և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ցանկում ընդգրկված են բուսաբուծության, անասնաբուծության, ագրոնոմիայի, հողագիտության, ագրոէկոլոգիայի, գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների, մեքենայացման, արտադրության կազմակերպման և գյուղատնտեսական տնտեսագիտության վերաբերյալ աշխատություններ, որոնք արտացոլում են ոլորտի ժամանակակից գիտական և գործնական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական ուղեցույց՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածմանը, նորարարական փորձի կիրառմանը և ոլորտի զարգացման համար կարևոր տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։

География

Այս երկրաֆիզիկական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և հարակից տարածքների լարվածային դաշտի առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ հիմնվելով սեյսմոլոգիական դիտարկումների և գործիքային տվյալների վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տարածաշրջանի տեկտոնական կառուցվածքի հիմնական տարրերը, ակտիվ խզվածքային համակարգերը և դրանց կապը երկրաշարժային ակտիվության հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է լարվածությունների տարածական բաշխվածությունը, դրանց փոփոխության ժամանակային դինամիկան և սեյսմիկ իրադարձությունների հետ փոխկապակցվածությունը՝ կիրառելով վիճակագրական և մոդելավորման մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեյսմիկ վտանգի գնահատման խնդիրներին, լարվածային դաշտի ինդիկատորների կիրառմանը և տարածաշրջանային սեյսմոտեկտոնիկ վերլուծություններին։ Աշխատությունը համադրում է տեսական երկրաֆիզիկա և գործնական սեյսմոլոգիա՝ նպատակ ունենալով բարելավել երկրաշարժերի կանխատեսման և ռիսկերի գնահատման գիտական հիմքերը։ Այն օգտակար է սեյսմոլոգների, երկրաֆիզիկոսների, տեկտոնիկայի մասնագետների և բնական վտանգների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Культура

Մարտիրոս Սարյանը հայ կերպարվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից և գեղանկարչության խոշոր վարպետներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները մեծապես նպաստել են հայ ազգային գեղանկարչության ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Նա ծնվել է Նոր Նախիջևանում և վաղ տարիքից հետաքրքրվել է արվեստով՝ հետագայում ուսանելով Մոսկվայի գեղարվեստական ուսումնարանում, որտեղ ստացել է բարձր մասնագիտական կրթություն։ Սարյանի արվեստը առանձնանում է վառ գույներով, արևային լուսավորությամբ և բնության հանդեպ առանձնահատուկ սիրով, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել իր ուրույն գեղարվեստական աշխարհը։ Նրա նկարներում հաճախ պատկերված են Հայաստանի բնաշխարհը, լեռները, գյուղերը, ինչպես նաև արևելյան կոլորիտը, որը նրան առանձնացնում է եվրոպական գեղանկարչական դպրոցներից։ Սարյանի ստեղծագործությունները համադրում են իրականությունն ու հուզական ընկալումը՝ ստեղծելով կենսախինդ և դրական տրամադրությամբ լի պատկերներ։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայաստան», «Արարատյան դաշտ», «Ծաղկած լեռներ», ինչպես նաև բազմաթիվ դիմանկարներ և բնանկարներ, որոնք համարվում են հայ գեղանկարչության դասական նմուշներ։ Սարյանը մեծ դեր է ունեցել նաև հայկական արվեստի կազմակերպման և զարգացման գործում՝ մասնակցելով արվեստի հաստատությունների ստեղծմանը և նոր սերնդի նկարիչների կրթությանը։ Նրա արվեստը գնահատվել է ոչ միայն Հայաստանում, այլև միջազգային ցուցահանդեսներում, որտեղ նա ստացել է բարձր պարգևներ և ճանաչում։ Մարտիրոս Սարյանի ստեղծագործական ժառանգությունը համարվում է հայ մշակույթի անգնահատելի հարստություն, իսկ նրա նկարները պահվում են աշխարհի տարբեր թանգարաններում։ Նրա անունը այսօր խորհրդանշում է հայկական գեղանկարչության պայծառությունը, ազգային ինքնությունը և ստեղծագործական ազատությունը։