Երազները ըստ Յունգի

Գրականություն

XX դ. արտասահմանյան դրամատուրգիա. Հատոր 1 աշխատությունը գրական ընտրանի է, որը ներկայացնում է 20-րդ դարի արտասահմանյան դրամատուրգիայի կարևորագույն նմուշների համակարգված հավաքածու՝ ընդգրկելով տարբեր ազգային թատրոնների զարգացումները և նորարարական միտումները, այն ցույց է տալիս, թե ինչպես են փոխվել դրամատուրգիական ձևերը դասական կառուցվածքներից դեպի մոդեռնիստական և էքսպերիմենտալ թատերական լեզու, որտեղ ավելի մեծ դեր են ստանում հոգեբանական խորությունը, սոցիալական խնդիրների արտացոլումը և բեմական արտահայտչական նոր միջոցները, գիրքը ընդգրկում է տարբեր հեղինակների պիեսներ, որոնք ներկայացնում են ժամանակի գաղափարական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները՝ պատերազմների, սոցիալական ճգնաժամերի և նոր փիլիսոփայական հոսանքների ազդեցությամբ, միաժամանակ այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս հետևելու դրամատուրգիայի զարգացման ընդհանուր ուղուն և տարբեր երկրների թատերական ավանդույթների փոխազդեցությանը։

Այլ առարկաներ

Visual Basic 6.0-ը Microsoft-ի կողմից մշակված ծրագրավորման լեզու և ինտեգրված զարգացման միջավայր (IDE) է, որը լայնորեն կիրառվել է 1990-ականների վերջում և 2000-ականների սկզբում՝ Windows համակարգերի համար ծրագրեր ստեղծելու նպատակով։ Այն Visual Basic լեզվի դասական տարբերակներից մեկն է և առանձնանում է իր պարզ, ինտուիտիվ միջավայրով, որը թույլ է տալիս արագ ստեղծել գրաֆիկական ինտերֆեյս ունեցող հավելվածներ՝ օգտագործելով «drag-and-drop» մոտեցումը։ Visual Basic 6.0-ի միջոցով ծրագրավորողները կարող էին հեշտությամբ կառուցել ձևեր (forms), կոճակներ, մենյուներ և այլ GUI տարրեր՝ առանց խորքային համակարգային ծրագրավորման անհրաժեշտության։ Այն հատկապես տարածված էր բիզնես հավելվածների, տվյալների բազաների հետ աշխատող ծրագրերի և փոքր-միջին Windows հավելվածների մշակման մեջ։ Չնայած իր պարզությանը, VB6-ը նաև աջակցում էր օբյեկտային ծրագրավորման որոշ գաղափարներ, թեև ոչ ամբողջական OOP մոդելով։ Ժամանակի ընթացքում այն փոխարինվեց ավելի նոր տեխնոլոգիաներով, ինչպիսիք են Visual Basic .NET-ը, որը մաս է կազմում .NET շրջանակի։ Այսօր Visual Basic 6.0-ը համարվում է հնացած տեխնոլոգիա, սակայն դեռևս որոշ հին համակարգերում օգտագործվում է և ունի պատմական նշանակություն ծրագրավորման զարգացման մեջ։

Քաղաքագիտություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Թուրքիա-ի՝ Եվրոպական միություն անդամակցության հեռանկարների վերլուծությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով պաշտոնական Ֆրանսիա-ի դիրքորոշմանը և քաղաքական մոտեցումներին։ Աշխատությունում դիտարկվում են Թուրքիայի եվրոպական ինտեգրման գործընթացի պատմական նախադրյալները, անդամակցության բանակցությունների հիմնական փուլերը և այն քաղաքական, տնտեսական ու իրավական չափանիշները, որոնց համապատասխանությունը պահանջվում է թեկնածու երկրներից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ֆրանսիայի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթություններին, եվրոպական անվտանգության, միգրացիայի, մարդու իրավունքների և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների վերաբերյալ դիրքորոշումներին, որոնք ազդել են Թուրքիայի անդամակցության հարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական քննարկումների վրա։ Քննարկվում են նաև եվրոպական հանրային կարծիքի, ազգային շահերի և երկկողմ հարաբերությունների ազդեցությունը որոշումների կայացման գործընթացում։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտել այն գործոնները, որոնք ձևավորում են Ֆրանսիայի պաշտոնական մոտեցումը Թուրքիայի եվրոպական ինտեգրման հեռանկարների նկատմամբ և գնահատել դրանց ազդեցությունը ԵՄ ընդլայնման քաղաքականության վրա։

Այլ առարկաներ

Հանձնարարական գրականության ցանկ՝ կոմունիստական դաստիարակության վերաբերյալ Հրատ.՝ ՀՍՍՀ կուլտուրայի մինիստրություն ; Ալ. Մյասնիկյանի անվան հանրապետական գրադարանի մատենագիտության և ինֆորմացիայի բաժին, Երևան, 1975, 28 էջ [src=123456789/7408] [dspace.nla.am]

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է տորուդային ռեզոնատորներում լիցքավորված մասնիկների ճառագայթման առանձնահատկությունների տեսական և փորձարարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում լիցքավորված մասնիկների և ռեզոնատորում ձևավորվող էլեկտրամագնիսական դաշտերի փոխազդեցությունն է, ինչպես նաև այդ փոխազդեցության հետևանքով առաջացող ճառագայթման բնութագրերի փոփոխությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են տորուդային երկրաչափություն ունեցող ռեզոնատորների էլեկտրամագնիսական հատկությունները, ռեզոնանսային ռեժիմների ձևավորումը և դրանց ազդեցությունը մասնիկների շարժման ու ճառագայթման գործընթացների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնիկների էներգիայի, արագության, շարժման հետագծի և լիցքի մեծության ազդեցությանը ճառագայթման ինտենսիվության, հաճախականության, սպեկտրային կազմի և տարածական բաշխման վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ռեզոնատորի երկրաչափական պարամետրերի, նյութական հատկությունների և սահմանային պայմանների դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են որոշել էլեկտրամագնիսական դաշտի կառուցվածքն ու ռեզոնանսային հատկությունները։ Աշխատությունը կարող է ներառել տեսական մոդելավորում և մաթեմատիկական հաշվարկներ, որոնց միջոցով վերլուծվում են լիցքավորված մասնիկների շարժման հավասարումները և ճառագայթման առաջացման մեխանիզմները տարբեր ռեզոնանսային պայմաններում։ Ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է բացահայտել ճառագայթման ուժեղացման կամ թուլացման պայմանները, որոշել ռեզոնանսային երևույթների ազդեցությունը ճառագայթման պարամետրերի վրա և գնահատել համակարգի կայունության ու արդյունավետության բնութագրերը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են լիցքավորված մասնիկների էլեկտրադինամիկայի, արագացուցիչների ֆիզիկայի, միկրոալիքային տեխնիկայի և ռեզոնանսային համակարգերի տեսության համար։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մասնիկների ճառագայթման կառավարման, էլեկտրամագնիսական ճառագայթման աղբյուրների կատարելագործման և ռեզոնատորային սարքերի նախագծման ու օպտիմալացման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տեսական և կիրառական ֆիզիկայի, էլեկտրադինամիկայի, ռադիոֆիզիկայի, մասնիկների ֆիզիկայի և միկրոալիքային տեխնիկայի ոլորտներում զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Քաղաքագիտություն

Այս մենագրությունը նվիրված է 1991–2001 թվականներին Հայաստանի և Միացյալ Նահանգների հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Հարավային Կովկասում ԱՄՆ արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների, տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական վերափոխումների և հետխորհրդային միջազգային համակարգի ձևավորման համատեքստում։ Աշխատության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հարցի վրա, թե ինչպիսի տեղ էր զբաղեցնում Հայաստանը ԱՄՆ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո, ինչ գործոններով էին պայմանավորված երկկողմ հարաբերությունների զարգացումները և ինչպես էին տարածաշրջանային հակամարտությունները, էներգետիկ շահերը, անվտանգության խնդիրները, Ռուսաստանի և Իրանի գործոնները, ինչպես նաև ԱՄՆ-ում գործող հայկական համայնքի ու կազմակերպությունների գործունեությունը ազդում Վաշինգտոնի քաղաքական որոշումների վրա։ Հետազոտության ժամանակագրական շրջանակը սկսվում է 1991 թվականից, երբ Հայաստանը վերականգնեց իր անկախությունը և դարձավ միջազգային հարաբերությունների ինքնուրույն սուբյեկտ։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հարավային Կովկասում ստեղծված նոր իրավիճակը հնարավորություն տվեց ԱՄՆ-ին ակտիվացնել իր ներկայությունը տարածաշրջանում։ ԱՄՆ քաղաքականության մեջ տարածաշրջանի նշանակությունը պայմանավորված էր մի քանի փոխկապակցված հանգամանքներով՝ Ռուսաստանի ազդեցության պահպանման խնդրով, Իրանի աշխարհաքաղաքական դիրքով, Թուրքիայի և Վրաստանի հետ հարաբերություններով, Կասպից ծովի էներգետիկ պաշարների նկատմամբ հետաքրքրությամբ և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերով։ Հետազոտություններում նշվում է, որ ԱՄՆ-ի ակտիվ հետաքրքրությունը Հարավային Կովկասի նկատմամբ հատկապես նկատելի դարձավ 1990-ականների երկրորդ կեսից, երբ տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերն ավելի մեծ նշանակություն ստացան ամերիկյան արտաքին քաղաքականության համար։ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը դարձավ երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալ զարգացման հիմքը։ Հետագա տարիներին հարաբերությունները աստիճանաբար ընդլայնվեցին՝ ընդգրկելով քաղաքական, տնտեսական, մարդասիրական, ժողովրդավարական զարգացման և անվտանգության ոլորտները։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել այն առանձնահատկությունը, որ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկու երկրների անմիջական շահերի հիման վրա, այլև Հարավային Կովկասում ամերիկյան ավելի լայն ռազմավարության շրջանակում։ Այդ պատճառով Հայաստանի նկատմամբ Վաշինգտոնի քաղաքականությունը անհրաժեշտ է դիտարկել տարածաշրջանի մյուս պետությունների՝ Ադրբեջանի և Վրաստանի նկատմամբ ԱՄՆ քաղաքականության հետ համեմատության մեջ։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խնդիրը։ 1990-ականների սկզբին հակամարտությունը դարձավ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների կարևորագույն ուղղություններից մեկը, իսկ ԱՄՆ-ը ներգրավվեց դրա կարգավորման գործընթացում՝ որպես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկիր։ Հակամարտության նկատմամբ ամերիկյան դիրքորոշումը միաժամանակ առնչվում էր տարածաշրջանային անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների, Թուրքիայի դիրքորոշման և էներգետիկ հաղորդակցության նախագծերի հարցերին։ Այդ համատեքստում աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր հակամարտության կարգավորման խնդիրը փոխազդում հայ-ամերիկյան քաղաքական օրակարգի հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ԱՄՆ-ում հայկական համայնքի և կազմակերպությունների դերակատարությունը։ Հայկական սփյուռքը և ամերիկահայ կազմակերպությունները կարողացել են ձևավորել քաղաքական ու հասարակական ազդեցության տարբեր մեխանիզմներ՝ ամերիկյան քաղաքական օրակարգում հայկական հարցերի բարձրացման, Հայաստանի նկատմամբ աջակցության, տնտեսական և մարդասիրական ծրագրերի խթանման և Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ուղղությամբ։ Հետազոտությունների համաձայն՝ ամերիկահայ կազմակերպությունները զգալի դեր են ունեցել Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ ԱՄՆ քաղաքականության վրա հասարակական ու քաղաքական ազդեցություն գործադրելու գործում։ Տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր բաղադրիչ է։ Անկախության առաջին տարիներին Հայաստանը կանգնած էր տնտեսական ծանր իրավիճակի, շրջափակման և սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների խնդիրների առջև, ինչի պայմաններում ԱՄՆ աջակցությունը ստացավ մեծ նշանակություն։ Ամերիկյան օգնության ծրագրերը, ներդրումային և առևտրային կապերը, մարդասիրական աջակցությունը և տնտեսական բարեփոխումների խթանումը դարձան երկկողմ հարաբերությունների կարևոր ուղղություններ։ Միաժամանակ ԱՄՆ-ի տնտեսական հետաքրքրությունները Հարավային Կովկասում մեծապես կապված էին տարածաշրջանի հաղորդակցային և էներգետիկ ներուժի հետ։ Այս համատեքստում Հայաստանը որոշ չափով տարբերվում էր Ադրբեջանից, քանի որ չուներ Կասպից ծովի նավթային և գազային պաշարների նման ռեսուրսային ներուժ, ինչն ազդում էր տարածաշրջանային ամերիկյան առաջնահերթությունների կառուցվածքի վրա։ ԱՄՆ քաղաքականության մեջ Ադրբեջանի նշանակությունը հատկապես աճեց էներգետիկ նախագծերի զարգացման հետ, մինչդեռ Հայաստանի նկատմամբ հարաբերությունները զգալիորեն կառուցվում էին քաղաքական, մարդասիրական և ժողովրդավարական համագործակցության հիման վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև անվտանգության և ռազմական համագործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի հարաբերություններում անվտանգության ոլորտը զարգանում էր աստիճանաբար՝ հաշվի առնելով միաժամանակ Հայաստանի անդամակցությունը Ռուսաստանի գլխավորած անվտանգության համակարգերին և ԱՄՆ-ի ու ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտական գրականության մեջ նշվում է, որ հայ-ամերիկյան համագործակցությունը ներառում էր ինչպես երկկողմ, այնպես էլ ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում իրականացվող ձևաչափեր, սակայն Ռուսաստանի հետ Հայաստանի ռազմաքաղաքական կապերը սահմանափակում էին այդ ուղղության արագ խորացումը։ Մենագրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը ներկայացվում է որպես տարբեր ուժային կենտրոնների միջև հավասարակշռություն պահպանելու գործընթաց։ Հայաստանի համար ԱՄՆ-ի հետ հարաբերությունների զարգացումը կարևոր էր միջազգային աջակցություն ստանալու, տնտեսական վերականգնման, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման և արտաքին քաղաքական այլընտրանքների ընդլայնման տեսանկյունից, մինչդեռ ԱՄՆ-ի համար Հայաստանը Հարավային Կովկասում կարևոր, բայց ոչ միակ գործընկերն էր։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերությունները պետք է հասկանալ ավելի լայն տարածաշրջանային համակարգում, որտեղ փոխազդում էին ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և եվրոպական պետությունների շահերը։ Հետազոտության մեջ 1990-ականների երկրորդ կեսը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ հենց այդ շրջանում Հարավային Կովկասը ավելի հստակ սկսեց դիտարկվել որպես ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություն։ Էներգետիկ նախագծերը, Կասպից ծովի պաշարների արտահանման ուղիները, տարածաշրջանային հաղորդակցությունները և Ռուսաստանի ու Իրանի ազդեցության սահմանափակման հարցերը մեծացրին ԱՄՆ-ի հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ։ Այս պայմաններում Հայաստանը հայտնվեց բարդ աշխարհաքաղաքական միջավայրում, որտեղ իր արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները միշտ չէ, որ համընկնում էին ամերիկյան ռազմավարական նպատակների հետ։ Աշխատանքի մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Նորա Վ. Գևորգյանի ուսումնասիրությունը սկզբնապես ներկայացվել է որպես քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի համար նախատեսված ատենախոսություն՝ 23.00.04 մասնագիտությամբ, և 2009 թվականին հրատարակվել է 27 էջանոց սեղմագրով։ Հետագայում այն լույս է տեսել ընդարձակ մենագրության ձևով՝ Երևանում, «Լիմուշ» հրատարակչությունում, 2012 թվականին, 194 էջ ծավալով։ Հայաստանի ազգային գրադարանի մատենագիտական գրառման համաձայն՝ գրքում ընդգրկված է 174–188-րդ էջերի մատենագիտություն՝ 190 աղբյուրով, ինչպես նաև բազմաթիվ տողատակի հղումներ։ Ռուս-հայկական համալսարանի տվյալները հաստատում են, որ Նորա Գևորգյանը քաղաքական գիտությունների թեկնածու է, դոցենտ և միջազգային հարաբերությունների մասնագետ, իսկ այս աշխատությունը նրա հիմնական գիտական մենագրություններից մեկն է։ Նրա հետազոտական հետաքրքրությունների մեջ ներառված են ԱՄՆ արտաքին քաղաքական շահերը Հարավային Կովկասում, հայ-ամերիկյան հարաբերությունները, փոքր պետությունների դերը մեծ տերությունների աշխարհաքաղաքականության մեջ և տարածաշրջանային միջազգային հարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է հետխորհրդային առաջին տասնամյակում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և ԱՄՆ-ի տարածաշրջանային ռազմավարության փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել դիվանագիտական հարաբերությունները, տնտեսական և մարդասիրական համագործակցությունը, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության միջազգային ասպեկտները, ամերիկահայ համայնքի քաղաքական ազդեցությունը, տարածաշրջանային էներգետիկ շահերը և Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր աշխարհաքաղաքական հավասարակշռությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, դիվանագիտության, Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքականության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։