Կերպի կարգի տիպաբանական առանձնահատկությունները գերմաներենում

Մաթեմատիկա

Այս աշխատությունը նվիրված է L-հիստիդինի աղերի հիման վրա ոչ գծային օպտիկական բյուրեղների ստացման, աճեցման և ֆիզիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են օրգանական և անօրգանական բաղադրիչների համակցմամբ ստացվող բյուրեղային նյութերը, որոնք կարող են դրսևորել երկրորդ կարգի ոչ գծային օպտիկական երևույթներ և կիրառվել լազերային ճառագայթման հաճախականության փոխակերպման, օպտիկական ազդանշանների մշակման և ֆոտոնիկայի այլ համակարգերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում L-հիստիդինի հիմքով աղերի ընտրությանը, դրանց բյուրեղացման պայմանների որոշմանը և բյուրեղների ստացման օպտիմալ մեթոդների մշակմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել լուծույթի բաղադրությունը, ջերմաստիճանը, գերհագեցվածության աստիճանը, աճեցման արագությունը և այլ տեխնոլոգիական պարամետրեր, որոնք էական ազդեցություն ունեն բյուրեղների չափի, ձևի, մաքրության և կառուցվածքային որակի վրա։ Ստացված նմուշների բնութագրման ընթացքում կարող են կիրառվել ռենտգենակառուցվածքային, սպեկտրոսկոպիական, ջերմային, օպտիկական և այլ ժամանակակից մեթոդներ՝ բյուրեղների կառուցվածքը, քիմիական բաղադրությունը և ֆիզիկական հատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Կարևոր ուղղություն է բյուրեղների ոչ գծային օպտիկական արձագանքի ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ երկրորդ հարմոնիկի առաջացման, օպտիկական թափանցելիության և լազերային ճառագայթման հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունների գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև բյուրեղների դիէլեկտրական և մեխանիկական հատկությունները, ջերմային կայունությունը և ճառագայթման նկատմամբ դիմադրողականությունը, քանի որ այդ բնութագրերը կարևոր են գործնական օպտիկական սարքերում նյութի կիրառելիությունը գնահատելու համար։ L-հիստիդինի հիմքով համակարգերի ուսումնասիրությունը հետաքրքրական է նաև նրանով, որ օրգանական մոլեկուլների կառուցվածքային առանձնահատկությունները կարող են նպաստել ցանկալի ոչ գծային հատկությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս կապել բյուրեղի կառուցվածքային առանձնահատկությունները դրա օպտիկական հատկությունների հետ և բացահայտել նոր նյութերի ստացման ու կիրառման հնարավորությունները։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել ավելի բարձր արդյունավետությամբ և անհրաժեշտ օպտիկական բնութագրերով բյուրեղային նյութերի մշակման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բյուրեղագետների, նյութագետների, օպտիկայի և ֆոտոնիկայի մասնագետների, ֆիզիկոսների, քիմիկոսների, լազերային տեխնիկայի հետազոտողների, ասպիրանտների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Քաղաքագիտություն

Գրքում ներկայացվում են պետական կառավարման որոշումների կայացման ընթացակարգերը, պետական ու տեղական մարմինների գործառնական կազմակերպումը, վարչարարության մեթոդները և ռազմավարական պլանավորման գործընթացները։ Անդրադառնում է նաև մունիցիպալ համակարգերում բնակչության ներգրավման, տեղական ծառայությունների կազմակերպման և արդյունավետության գնահատման հարցերին։ Աշխատությունը նախատեսված է պետական ծառայողների, տեղական ինքնակառավարման աշխատակիցների, ուսանողների և կառավարման ոլորտով հետաքրքրված մասնագետների համար՝ տրամադրելով գործնական ուղեցույցներ պետական և մունիցիպալ կառավարման արդյունավետության ապահովման և համակարգման համար։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանում ստեղծված հայոց լեզվի բացատրական բառարանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կազմավորման պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառապաշարի ընտրության սկզբունքների և հայ բառարանագրության զարգացման գործում ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Աշխատության կենտրոնում այն բառարաններն են, որոնց հիմնական նպատակն է եղել ներկայացնել հայերենի բառային կազմը, բացատրել բառերի իմաստները, արձանագրել դրանց գործածության տարբեր ոլորտները և հնարավորինս ամբողջական պատկերացում տալ ժամանակի հայերեն լեզվական համակարգի մասին։ Խորհրդային շրջանը հայ բառարանագրության համար առանձնահատուկ փուլ էր, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվեցին մեծածավալ գիտական բառարանագրական աշխատանքներ, ընդլայնվեց բառարանների կազմման մեթոդաբանական հիմքը և համակարգվեց նախորդ դարերից ժառանգված բառագիտական նյութը։ Բացատրական բառարանի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն սահմանափակված չէ բառի պարզ համարժեքի կամ թարգմանության ներկայացմամբ։ Դրա խնդիրն է բացահայտել բառի իմաստը տվյալ լեզվի ներսում՝ հնարավորության դեպքում ներկայացնելով իմաստային տարբերակները, քերականական բնութագրերը, ոճական առանձնահատկությունները, գործածության ոլորտները և օրինակները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն լեզվի բառապաշարը ճանաչելու, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական վիճակն ուսումնասիրելու համար։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի բառարանների առանձնահատկություններից է հայերենի բառապաշարի լայն ընդգրկումը։ Դրանցում տեղ են գտել գրական լեզվի բառեր, մասնագիտական և գիտական եզրույթներ, խոսակցական միավորներ, բարբառային կամ հնացած բառեր, նորաբանություններ և տարբեր ոլորտների հետ կապված բառային միավորներ։ Այսպիսի բազմազանությունը պայմանավորված էր նաև հասարակական կյանքի փոփոխություններով․ գիտության, արդյունաբերության, կրթության, տեխնիկայի և մշակույթի զարգացումը հայերենում առաջ էր բերում նոր հասկացություններ և համապատասխան բառապաշար։ Բառարանները պետք է արձանագրեին այդ փոփոխությունները և ներկայացնեին լեզվի զարգացման տվյալ փուլը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բառային նյութի ընտրության սկզբունքը։ Բառարանագիրները կանգնած էին այն խնդրի առաջ, թե լեզվի բառապաշարի որ շերտերն ընդգրկել և ինչ չափանիշներով տարբերակել գրական, խոսակցական, մասնագիտական, բարբառային, հնացած կամ նոր ձևերը։ Այս ընտրությունը բառարանի գիտական արժեքի կարևոր բաղադրիչներից է, քանի որ յուրաքանչյուր բառարան որոշակիորեն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանում լեզվի մասին ընդունված գիտական պատկերացումները։ Խորհրդային հայ բառարանագրության զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունեցավ նաև բառերի իմաստների ճշգրիտ սահմանումը։ Բառի բացատրությունը պետք է լիներ հնարավորինս հակիրճ, բայց միաժամանակ բավարար՝ իմաստային տարբերությունները բացահայտելու համար։ Բազմիմաստ բառերի դեպքում անհրաժեշտ էր տարբերակել դրանց առանձին նշանակությունները և ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում է տվյալ իմաստը գործածվում։ Այս աշխատանքը պահանջում էր ոչ միայն լեզվական ինտուիցիա, այլև մեծածավալ բնագրային նյութի ուսումնասիրություն և բառի իրական գործածության վերլուծություն։ Բառարանների արժեքավոր բաղադրիչներից են նաև օրինակները։ Բառի իմաստը հաճախ առավել հստակ է դառնում ոչ թե վերացական սահմանման, այլ կենդանի խոսքի կամ գրական բնագրի միջոցով։ Օրինակների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ բառի գործածական միջավայրը, քերականական կապերը, ոճական երանգավորումը և իմաստային նրբությունները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանների ուսումնասիրությունը ենթադրում է նաև դրանց օրինակային նյութի և աղբյուրագիտական հիմքի գնահատում։ Առանձին ուշադրության է արժանի բառարանների և հայ գրականության փոխհարաբերությունը։ Գրական ստեղծագործությունները բառարանագրական նյութի կարևոր աղբյուր են, քանի որ գրական լեզվի բառապաշարի զարգացման, նոր բառերի առաջացման և բառերի իմաստային փոփոխությունների մասին արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում։ Խորհրդային շրջանի բառարաններում տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տվել միավորել լեզվի պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից գործածությունը։ Այս առումով բառարանները հանդես են գալիս նաև որպես հայ գրական լեզվի զարգացման վկայագրեր։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է նաև բառարանների կառուցվածքի քննությունը։ Բառարանային հոդվածի կազմակերպումը, գլխաբառի ներկայացումը, քերականական նշումները, ոճական և ոլորտային պիտակները, իմաստների դասավորությունը, դարձվածքների ու կայուն կապակցությունների ընդգրկումը ձևավորում են բառարանի ներքին համակարգը։ Այս տարրերի համադրությունը ցույց է տալիս, թե տվյալ բառարանը ինչպիսի տեսական և գործնական սկզբունքների վրա է հիմնված։ Խորհրդային շրջանի բառարանագիտության մեջ կարևոր էր նաև միասնականացման և նորմավորման ձգտումը։ Գրական լեզվի նորմերի ամրապնդումը պահանջում էր բառերի ուղղագրական, քերականական և իմաստային ներկայացման որոշակի միասնական չափանիշներ։ Բացատրական բառարանները այդ գործընթացում ունեին կարևոր դեր, քանի որ դրանք ոչ միայն արձանագրում էին լեզվական փաստերը, այլև որոշ դեպքերում նպաստում էին գրական լեզվի նորմերի տարածմանը և կայունացմանը։ Միաժամանակ նման մոտեցումը կարող էր առաջացնել որոշակի սահմանափակումներ, երբ կենդանի լեզվական բազմազանությունը անհրաժեշտ էր համապատասխանեցնել ընդունված նորմատիվ պատկերացումներին։ Բառարանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայերենի բառապաշարի պատմական փոփոխությունները։ Տարբեր հրատարակությունների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ բառերն են պահպանվել, որոնք են դուրս եկել ակտիվ գործածությունից, ինչ նոր բառեր են առաջացել և ինչպես են փոխվել առանձին բառերի իմաստները։ Այս տեսանկյունից բացատրական բառարանը դառնում է ոչ միայն տեղեկատու, այլև լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փաստաթուղթ։ Հատկապես հետաքրքիր է նորաբանությունների և խորհրդային հասարակական-քաղաքական իրականության հետ կապված բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, պետական համակարգը, տնտեսական հարաբերությունները, արտադրական գործընթացները և գաղափարական միջավայրը հայերենում ստեղծել կամ տարածել էին բազմաթիվ նոր բառեր և արտահայտություններ։ Դրանց բառարանային արձանագրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է հասարակական փոփոխությունն արտացոլվում լեզվի բառապաշարում։ Միևնույն ժամանակ բառարանների նկատմամբ ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառագիտական փաստի արձանագրումը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական կամ նորմատիվ ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայ բառարանագրության զարգացման տեսանկյունից։ Խորհրդային շրջանի բառարանները հետագա բառարանագիտական աշխատանքների համար ստեղծեցին մեծածավալ նյութական և մեթոդաբանական հիմք։ Դրանցում կուտակված բառային, իմաստաբանական և օրինակային հարուստ նյութը կարող է օգտագործվել նոր սերնդի բառարանների, էլեկտրոնային բառարանների և լեզվական կորպուսների ստեղծման ժամանակ։ Միաժամանակ ժամանակակից բառարանագիտությունը հնարավորություն է տալիս վերանայել նախկին սկզբունքները՝ կիրառելով կորպուսային լեզվաբանության, թվային տեխնոլոգիաների և համակարգչային բառարանագրության գործիքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խորհրդային շրջանի հայոց լեզվի բացատրական բառարանները հայ բառարանագրության պատմության կարևորագույն փուլերից են։ Դրանք համակարգել և պահպանել են հայերենի բառային հսկայական նյութ, արձանագրել լեզվի զարգացման որոշակի ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունները, նպաստել գրական լեզվի նորմավորման գործընթացին և հիմք ստեղծել հետագա բառարանագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Դրանց համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել հայերենի բառապաշարը, իմաստաբանությունը, բառակազմությունը, գրական լեզվի զարգացումը և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային ազդեցությունը լեզվի վրա։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է կրկնության լեզվական երևույթի ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայերենում՝ բացահայտելով դրա կառուցվածքային, իմաստային, քերականական և ոճական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն դեպքերն են, երբ նույն կամ ձևափոխված լեզվական միավորը՝ բառը, բառակապակցությունը, նախադասության հատվածը կամ ամբողջական կառուցվածքը, կրկնվում է խոսքում կամ գրավոր տեքստում՝ որոշակի հաղորդակցական, իմաստային կամ արտահայտչական նպատակով։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կրկնության տարբեր տեսակները, դրանց ձևավորման եղանակները և կիրառության պայմանները՝ հաշվի առնելով ժամանակակից հայերենի քերականական համակարգը և խոսքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրկնության միջոցով իմաստի շեշտադրմանը, հուզականության և արտահայտչականության ուժեղացմանը, խոսքի ռիթմի ու կառուցվածքային ամբողջականության ապահովմանը։ Կրկնությունը կարող է տարբեր գործառույթներ իրականացնել՝ ընդգծել որևէ գաղափար, ուժեղացնել հատկանիշի կամ գործողության արտահայտվածությունը, փոխանցել հուզական վերաբերմունք, ստեղծել որոշակի ոճական ազդեցություն կամ ապահովել տեքստի կապակցվածությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է կրկնության դրսևորումների քննությունը տարբեր խոսքային և գրական ժանրերում, քանի որ դրա կիրառության հաճախականությունն ու բնույթը կարող են էապես տարբեր լինել գեղարվեստական, հրապարակախոսական, գիտական և առօրյա խոսքում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կրկնության և հարակից լեզվական երևույթների փոխհարաբերությանը՝ տարբերակելով դրա քերականական, բառային և զուտ ոճական դրսևորումները։ Հատուկ նշանակություն ունի գրական ստեղծագործությունների լեզվական նյութի վերլուծությունը, քանի որ գեղարվեստական խոսքում կրկնությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես հեղինակային ոճի ձևավորման և տեքստի արտահայտչականության կարևոր միջոց։ Միաժամանակ երևույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ժամանակակից հայերենի խոսքային կառուցվածքի ճկունությունը և լեզվական միջոցների գործառական բազմազանությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, հայոց լեզվի ուսուցիչներին, խմբագիրներին և լեզվաբանական հետազոտություններով զբաղվող ուսանողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես ժամանակակից հայերենի շարահյուսական և ոճական համակարգի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է նույն լեզվական միավորի կրկնությունը տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել նոր իմաստային, հաղորդակցական և գեղարվեստական նշանակություն։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի բառապաշարային ոճագիտության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով բառերի ընտրության, կիրառման և ոճական երանգավորման համակարգային առանձնահատկությունները տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են բառապաշարի շերտերը՝ գրական, խոսակցական, ժողովրդական, մասնագիտական և ժարգոնային, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը ժամանակակից լեզվական գործընթացներում։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառերի ոճական արժեքին, նրանց արտահայտչական հնարավորություններին և հաղորդակցական դերին՝ տարբեր ժանրերում և գործառական ոճերում։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է փոխարժեքի փոփոխությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության հիմնական մակրոտնտեսական ցուցանիշների վրա։ Աշխատության կենտրոնում փոխարժեքի և տնտեսական գործընթացների փոխկապակցվածությունն է՝ հաշվի առնելով, որ փոխարժեքի տատանումները կարող են անդրադառնալ գնաճի, տնտեսական աճի, արտաքին առևտրի, ներմուծման և արտահանման, ներդրումների, պետական ֆինանսների և այլ մակրոտնտեսական ցուցանիշների վրա։ ՀՀ տնտեսության պայմաններում փոխարժեքի նշանակությունը հատկապես կարևոր է արտաքին առևտրի և ներմուծվող ապրանքների գների տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են դրամի արժևորման և արժեզրկման հնարավոր տնտեսական հետևանքները, ինչպես նաև այդ փոփոխությունների փոխանցման մեխանիզմները ներքին տնտեսություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխարժեքի ազդեցությանը գնաճի վրա․ ժամանակակից ուսումնասիրությունները Հայաստանի համար ցույց են տալիս, որ փոխարժեքի փոխանցման ազդեցությունն առավել արտահայտված է ներմուծվող և արտահանելի ապրանքների գների դեպքում, մինչդեռ ծառայությունների և ոչ արտահանելի հատվածի արձագանքը համեմատաբար սահմանափակ է։