Հայաստանի ԳԿՀ-երը 1979 թվականին; Աշխատանքների վերլուծություն և մեթոդական հանձնարարականներ

Սոցիոլոգիա

Դպրոցը սոցիալական ինստիտուտ է, որը հասարակության մեջ իրականացնում է կրթության, դաստիարակության և սոցիալականացման հիմնական գործառույթները։ Սոցիոլոգիական տեսանկյունից դպրոցը ոչ միայն գիտելիք փոխանցող համակարգ է, այլ նաև այն միջավայրը, որտեղ անհատը յուրացնում է հասարակական նորմեր, արժեքներ, վարքագծի կանոններ և սոցիալական դերեր։ Դպրոցում երեխան սովորում է ենթարկվել կանոններին, համագործակցել այլ մարդկանց հետ, ընդունել խմբային պատասխանատվություն և զարգացնել իր սոցիալական հմտությունները, որոնք անհրաժեշտ են հասարակական կյանքում։ Այն նաև հանդես է գալիս որպես սոցիալական շարժունակության միջոց, քանի որ կրթության միջոցով անհատը կարող է փոխել իր սոցիալական կարգավիճակը և հասնել ավելի բարձր հնարավորությունների։ Դպրոցը միաժամանակ կատարում է վերահսկող և ինտեգրող դեր՝ նպաստելով հասարակության միասնական արժեքների ձևավորմանը և պահպանմանը։ Սոցիոլոգիական տարբեր մոտեցումներ դպրոցը դիտարկում են տարբեր կերպ․ ֆունկցիոնալիզմը այն համարում է հասարակության կայունության ապահովման միջոց, կոնֆլիկտային տեսությունները ընդգծում են սոցիալական անհավասարությունների վերարտադրությունը կրթական համակարգում, իսկ ինտերակցիոնիզմը կենտրոնանում է ուսուցիչ-աշակերտ փոխազդեցության և առօրյա հարաբերությունների վրա։ Այսպիսով, դպրոցը սոցիալական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է, որը ձևավորում է անհատին որպես հասարակության անդամ և ազդում է ամբողջ հասարակության զարգացման վրա։

Գյուղատնտեսություն

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված գիտնականների, մասնագետների, ուսանողների և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ցանկում ընդգրկված են բուսաբուծության, անասնաբուծության, ագրոնոմիայի, հողագիտության, ագրոէկոլոգիայի, գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների, մեքենայացման, արտադրության կազմակերպման և գյուղատնտեսական տնտեսագիտության վերաբերյալ աշխատություններ, որոնք արտացոլում են ոլորտի ժամանակակից գիտական և գործնական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական ուղեցույց՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածմանը, նորարարական փորձի կիրառմանը և ոլորտի զարգացման համար կարևոր տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունում ներկայացվում են խաղողագործության էկոնոմիկայի առանձնահատկությունները անցումային տնտեսության պայմաններում՝ ներառյալ հողային հարաբերությունների փոփոխությունները, արտադրական ֆոնդերի վերակազմավորումը, ներդրումային սահմանափակումները և շուկայական ինստիտուտների ձևավորման գործընթացը։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում արտադրության ինքնարժեքի ձևավորմանը, շահութաբերության մակարդակին և ռիսկերի կառավարմանը՝ ընդգծելով, որ ոլորտի կայուն զարգացումը պահանջում է տեխնոլոգիական արդիականացում և արդյունավետ կառավարման մեխանիզմներ։ Վերամշակման հատվածում վերլուծվում է գինեգործության և խաղողի վերամշակման արդյունաբերության դերը ավելացված արժեքի ստեղծման գործում, ինչպես նաև հումքի որակի, արտադրական կարողությունների և ներդրումային միջավայրի ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի մրցունակության վրա։ Մարքեթինգային բաժնում քննարկվում են ներքին և արտաքին շուկաների առանձնահատկությունները, արտահանման խնդիրները, ապրանքանիշի ձևավորման անհրաժեշտությունը, որակի ստանդարտների կիրառումը և միջազգային մրցակցության պայմաններում դիրքավորման ռազմավարությունները։ Աշխատությունը կարևոր է ագրոբիզնեսի, գյուղատնտեսական տնտեսագիտության, մարքեթինգի և պետական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների համար, քանի որ այն համադրում է տեսական մոտեցումները և Հայաստանի գյուղատնտեսության իրական կառուցվածքային փոփոխությունների վերլուծությունը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական ծառայողների ուսուցման համակարգի տնտեսական և կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է պետական ծառայության արդյունավետության բարձրացման գործում մասնագիտական պատրաստվածության, շարունակական կրթության և վերապատրաստման կարևորությանը՝ դիտարկելով ուսուցումը ոչ միայն որպես մասնագիտական գիտելիքների փոխանցման, այլև պետական կառավարման որակի բարելավման ռազմավարական գործիք։ Գրքում ուսումնասիրվում են պետական ծառայողների ուսուցման կազմակերպման և կառավարման մեխանիզմները, դրանց արդյունավետության վրա ազդող տնտեսական, ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական գործոնները, ինչպես նաև առկա խնդիրներն ու դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման գործընթացի ֆինանսավորմանը, մարդկային ռեսուրսների զարգացմանը, կրթական ծրագրերի նպատակային ձևավորմանը և պետական կառավարման պահանջներին դրանց համապատասխանեցմանը։ Քննարկվում է նաև պետական ծառայողների մասնագիտական կարողությունների զարգացման և կառավարման արդյունավետության միջև փոխկապակցվածությունը՝ ընդգծելով այն հանգամանքը, որ որակյալ և շարունակական ուսուցումը կարող է նպաստել կառավարման գործընթացների կատարելագործմանը, որոշումների ընդունման արդյունավետությանը և հանրային ծառայությունների որակի բարձրացմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, պետական ծառայողների, տնտեսագետների, կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններ ուսումնասիրող ուսանողների համար՝ որպես Հայաստանի պետական ծառայության ուսուցման համակարգի տնտեսական և կառավարչական կողմերի ուսումնասիրության աղբյուր։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է թուրք գրող Ֆաքիր Բայքուրթի արձակի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական աշխարհընկալման, թեմատիկ ուղղությունների, կերպարային համակարգի և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում արտացոլվում են Թուրքիայի գյուղական բնակչության առօրյան, սոցիալական հարաբերությունները, հասարակական անհավասարությունը, աղքատությունը, անարդարությունը և հասարակության տարբեր շերտերի միջև գոյություն ունեցող հակասությունները։ Բայքուրթի ստեղծագործական աշխարհում կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղական միջավայրը, որը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գործողությունների տարածք, այլև որպես սոցիալական և հոգեբանական հարաբերությունների ձևավորման միջավայր։ Գրողի կերպարները հաճախ հասարակության սոցիալապես խոցելի շերտերի ներկայացուցիչներ են, որոնց միջոցով բացահայտվում են աշխատանքի, հողի, կրթության, իշխանության և սոցիալական արդարության հետ կապված խնդիրները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հեղինակի արձակի իրապաշտական բնույթը, կյանքի իրական երևույթների գեղարվեստական վերարտադրությունը և հասարակական խնդիրների նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացի մարդու կերպարին, նրա հոգեբանությանը, աշխարհընկալմանը և սոցիալական պայմանների ազդեցությանը նրա ճակատագրի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ժողովրդական խոսքի, բարբառային արտահայտությունների, առօրյա լեզվի և բանահյուսական տարրերի կիրառությունը, որոնք ստեղծագործություններին հաղորդում են բնականություն, ազգային ինքնատիպություն և կենդանի խոսքի ազդեցություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Բայքուրթի արձակի սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական եղանակները, հումորի և երգիծանքի կիրառությունը, բնության ու միջավայրի նկարագրությունները, ինչպես նաև հեղինակի կողմից սոցիալական իրականության գնահատման եղանակները։ Գրողի ստեղծագործություններում անհատի ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է հասարակական պայմանների հետ սերտ կապի մեջ, ինչի շնորհիվ անձնական խնդիրները վերածվում են ավելի լայն սոցիալական հարցադրումների։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Բայքուրթի արձակի տեղին թուրքական նորագույն գրականության համատեքստում՝ ցույց տալով նրա կապը սոցիալական իրապաշտության և գյուղական թեմատիկայի զարգացման հետ։ Նրա ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն գրական միջոցները, որոնց միջոցով առօրյա կյանքի մանրամասները վերածվում են հասարակական քննադատության և մարդկային արժեքների շուրջ մտորումների։ Աշխատությունը արժեքավոր է թուրքական գրականության և հատկապես 20-րդ դարի թուրքական արձակի առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թյուրքագետներին, արևելագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, ուսանողներին և թուրք գրականության պատմությամբ ու սոցիալական արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Իվան Ֆեոդորովիչ Պասկևիչ-Էրիվանսկու գործունեության և Կովկասում նրա ունեցած դերի ուսումնասիրությանը՝ հայ պատմաբանի աշխատությունների և պատմական ակնարկների համատեքստում։ Հետազոտությունը դիտարկում է Պասկևիչի ռազմական, վարչական և քաղաքական գործունեությունը, նրա մասնակցությունը Կովկասյան տարածաշրջանի կարևորագույն իրադարձություններին և այդ գործունեության ազդեցությունը տարածաշրջանի ժողովուրդների, մասնավորապես՝ հայերի պատմական ճակատագրի վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է 18-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբի պատմական գործընթացների ներկայացումը, որի ընթացքում ձևավորվեցին Ռուսական կայսրության կովկասյան քաղաքականության հիմնական ուղղությունները և փոխվեցին տարածաշրջանի քաղաքական սահմաններն ու ուժերի հարաբերակցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Պասկևիչի ռազմական արշավներին, ռուս-պարսկական և ռուս-թուրքական պատերազմների ընթացքում նրա գործունեությանը, ինչպես նաև Էրիվանի խանության գրավման և Արևելյան Հայաստանի տարածքների՝ Ռուսական կայսրության կազմում ընդգրկման գործընթացներին։ Աշխատանքը կարևորում է նաև պատմական անձի գործունեության գնահատման հարցը՝ համադրելով նրա ռազմական հաջողությունները, վարչական քաղաքականությունը և կայսերական շահերը հայկական պատմական իրադարձությունների ու հասարակական կյանքի վրա ունեցած հետևանքների հետ։ Հայ պատմաբանի տեսանկյունից ներկայացվող նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն Պասկևիչի կենսագրությունն ու գործունեությունը, այլև այն պատմագրական մոտեցումները, որոնց միջոցով գնահատվել են նրա գործողությունները և դրանց նշանակությունը Հայաստանի ու Կովկասի պատմության համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական իրավիճակին, բնակչության տեղաշարժերին, վարչական վերափոխումներին և տարածաշրջանում ռուսական իշխանության հաստատման գործընթացներին։ Աշխատանքը արժեքավոր է Կովկասի նոր պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, ռուսական կայսերական քաղաքականության և պատմագրության զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով տարբերակել պատմական փաստերը, քաղաքական գնահատականներն ու հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունները։