Դպրոց

Այլ առարկաներ

Սպառողական վարքագիծի էությունը ուսումնասիրում է այն գործընթացները, որոնց միջոցով անհատները կամ տնային տնտեսությունները ընտրում, ձեռք են բերում, օգտագործում և տնօրինում ապրանքներ ու ծառայություններ՝ իրենց կարիքներն ու ցանկությունները բավարարելու նպատակով, այս վարքագիծը ձևավորվում է մի շարք տնտեսական, հոգեբանական, սոցիալական և մշակութային գործոնների ազդեցությամբ և արտացոլում է, թե ինչպես են մարդիկ որոշումներ կայացնում շուկայում, ինչու են նախընտրում որոշ ապրանքներ մյուսներից և ինչպես են արձագանքում գների, եկամուտների, գովազդի ու բրենդների փոփոխություններին, սպառողական վարքագծի հիմնական տարրերն են՝ կարիքի առաջացումը, տեղեկատվության որոնումը, այլընտրանքների գնահատումը, գնման որոշման կայացումը և գնից հետո վարքագիծը, ներառյալ բավարարվածության կամ դժգոհության ձևավորումը, այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն նաև հոգեբանական գործոնները, ինչպիսիք են մոտիվացիան, ընկալումը, ուսուցումը և վերաբերմունքը, ինչպես նաև սոցիալական ազդեցությունները՝ ընտանիք, ընկերներ, սոցիալական խումբ և մշակութային նորմեր, որոնք միասին ձևավորում են սպառողի վերջնական ընտրությունը, և այս հասկացությունը լայնորեն կիրառվում է մարքեթինգում՝ ընկերություններին օգնելու ավելի լավ հասկանալ իրենց հաճախորդներին, ձևավորել արդյունավետ գովազդային ռազմավարություններ և բարելավել արտադրանքի դիրքավորումը շուկայում։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին Շուշիում գործող բարեգործական ընկերությունների ու անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրանց դերը քաղաքի հասարակական, կրթական, մշակութային և սոցիալական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Շուշին Անդրկովկասի հայաբնակ խոշոր քաղաքային կենտրոններից էր և ուներ զարգացած կրթական, մշակութային, հրատարակչական ու հասարակական կյանք։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել բարեգործական կազմակերպությունների ստեղծման նախադրյալները, դրանց նպատակները, գործունեության ուղղությունները, ֆինանսավորման աղբյուրները և հասարակական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն կազմակերպություններին, որոնք իրենց միջոցներն ուղղում էին դպրոցների պահպանմանը, կրթության տարածմանը, աղքատների և կարիքավորների օգնությանը, առողջապահական նախաձեռնություններին, մշակութային հաստատությունների աջակցությանը, գրադարանների ու ընթերցարանների ստեղծմանը և հասարակական այլ ծրագրերի իրականացմանը։ Շուշիում բարեգործական գործունեության կարևոր ուղղություններից էր կրթությունը։ Բարերարների և հասարակական կազմակերպությունների աջակցությամբ կրթական հաստատությունները ստանում էին նյութական միջոցներ, գրքեր, գույք և այլ անհրաժեշտ օժանդակություն, իսկ շնորհալի երիտասարդների համար ստեղծվում էին կրթությունը շարունակելու հնարավորություններ։ Այդ գործունեությունը նպաստում էր գրագիտության տարածմանը, ազգային կրթական միջավայրի ամրապնդմանը և նոր կրթված մտավորականության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կանանց կրթությանն ու հասարակական ակտիվությանը, քանի որ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայկական քաղաքային միջավայրում աստիճանաբար ընդլայնվում էր կանանց մասնակցությունը կրթական և բարեգործական նախաձեռնություններին։ Շուշիի հասարակական կյանքում կարևոր տեղ ունեին նաև գրադարաններն ու ընթերցարանները. աղբյուրագիտական նյութերը, օրինակ, հիշատակում են Կովկասի հայոց բարեգործական ընկերության Շուշիի մասնաճյուղի գրադարան-ընթերցարանի գործունեությունը 1899–1900 թվականներին։ Բարեգործական գործունեության մյուս կարևոր ոլորտը մշակույթն էր։ Նվիրատվությունների և կազմակերպությունների միջոցների շնորհիվ աջակցություն էր ցուցաբերվում թատրոնին, երաժշտական և գրական կյանքին, հրատարակչական նախաձեռնություններին ու մշակույթի գործիչներին։ Այս հանգամանքը հատկապես նշանակալի է Շուշիի մշակութային պատմության համատեքստում, քանի որ քաղաքը XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական մշակույթի կարևոր կենտրոններից էր։ Բարեգործությունը հաճախ դուրս էր գալիս անհատական նվիրատվության շրջանակներից և վերածվում կազմակերպված հասարակական գործունեության, որտեղ քաղաքացիների համատեղ ֆինանսական ու կազմակերպչական ջանքերը ուղղվում էին երկարաժամկետ ծրագրերի իրականացմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Հայ գործարարների և մտավորականների մի զգալի մասը բարեգործական գործունեությունը դիտարկում էր որպես ազգային ու հասարակական պարտականություն՝ միջոցներ տրամադրելով դպրոցներին, հիվանդանոցներին, եկեղեցիներին, թատրոններին, մշակույթի գործիչներին և կրթություն ստացող երիտասարդներին։ Այդպիսի գործունեությունը ոչ միայն անմիջական օգնություն էր ապահովում կարիքավորներին, այլև նպաստում էր քաղաքի սոցիալական ենթակառուցվածքների և հասարակական ինստիտուտների զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է բարեգործության և ազգային ինքնության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Բարեգործական կազմակերպությունները կարող էին միաժամանակ լուծել սոցիալական խնդիրներ և նպաստել ազգային կրթության, մշակույթի ու հասարակական համերաշխության ամրապնդմանը։ Այս առումով բարեգործությունը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես նյութական օգնության համակարգ, այլև որպես ազգային-հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել արխիվային փաստաթղթեր, պարբերական մամուլի նյութեր, կազմակերպությունների հաշվետվություններ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և ժամանակաշրջանի այլ աղբյուրներ՝ վերականգնելու բարեգործական գործունեության իրական ծավալներն ու ուղղությունները։ Աշխատանքի մատենագիտական նկարագրություններից հայտնի է, որ այն հրատարակվել է Ստեփանակերտում 2017 թվականին՝ որպես 136 էջանոց թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել Շուշիի հասարակական կյանքի, հայկական բարեգործական շարժման, կրթության ու մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացները դիտարկել ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական, այլև հասարակական ինքնակազմակերպման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, Արցախի պատմության մասնագետներին, մշակութաբաններին, սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, բարեգործության պատմության ուսումնասիրողներին, գրադարանագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և XIX–XX դարերի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1967 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսներին վերաբերող նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի համակարգված տեղեկատու։ Այն նախատեսված է ընթերցողների, գրադարանների, մշակութային և կրթական հաստատությունների, ինչպես նաև տարբեր միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների համար՝ տարվա վերջին եռամսյակի ընթացքում կարևոր պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և քաղաքական իրադարձություններն ու նշանավոր անձանց հոբելյանական տարեթվերը արագ և հարմար ձևով գտնելու նպատակով։ Նյութը կառուցված է օրացուցային սկզբունքով, որի շնորհիվ յուրաքանչյուր ամսվա ընթացքում հնարավոր է հետևել համապատասխան օրերին, դրանց առնչվող հիշարժան իրադարձություններին և անհատների կյանքի ու գործունեության նշանակալի ամսաթվերին։ Նման տեղեկատուների կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ դրանք միավորում են տարաբնույթ բնույթի փաստական նյութ՝ ընդգրկելով պատմական իրադարձություններ, պետական և հասարակական կյանքի կարևոր դրվագներ, գիտության ու տեխնիկայի զարգացման հետ կապված տարեթվեր, գրականության, արվեստի և մշակույթի ներկայացուցիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցներ, ինչպես նաև հոբելյանական և հիշատակի օրեր։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես թեմատիկ միջոցառումների, գրական երեկոների, ցուցահանդեսների, դասախոսությունների, գրադարանային ցուցադրությունների և ընթերցողների սպասարկման այլ ձևերի նախապատրաստման օժանդակ աղբյուր։ Հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների նյութերի համատեղ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել տարվա վերջին հատվածում նշվող կարևոր տարեթվերի վերաբերյալ և նախապես պլանավորել դրանց նվիրված աշխատանքները։ Ժամանակագրական դասավորությունը հեշտացնում է անհրաժեշտ ամսաթվի որոնումը, իսկ տվյալների թեմատիկ բազմազանությունը տեղեկատուն դարձնում է կիրառելի տարբեր մասնագիտական և կրթական նպատակներով։ Նյութը հատկապես արժեքավոր է այն ժամանակաշրջանի համար, երբ գրադարանային և մշակութային աշխատանքում նման օրացույցները կարևոր գործնական նշանակություն ունեին՝ օգնելով գրադարանավարներին կազմել ցուցադրությունների և միջոցառումների թեմատիկ պլաններ, ընտրել համապատասխան գրականություն և կազմակերպել տեղեկատվական սպասարկում։ Հրատարակությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես իր ժամանակաշրջանի մշակութային-տեղեկատվական միջավայրի արտացոլում, քանի որ հիշատակվող տարեթվերի ընտրությունն ու դասակարգումը կապված են տվյալ ժամանակի հասարակական և մշակութային առաջնահերթությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը հանդիսանում է 1967 թվականի վերջին երեք ամիսների համար նախատեսված ժամանակագրական և մատենագիտական բնույթի գործնական տեղեկատու, որը մեկտեղում է նշանավոր անձանց և կարևոր իրադարձությունների վերաբերյալ հիշարժան ամսաթվերը և կարող է օգտագործվել կրթական, մշակութային, գրադարանային ու տեղեկատվական աշխատանքի կազմակերպման համար։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Մխիթար Ապարանեցու «Գիրք տրամաբանութեան ուղղափառաց» երկի ուսումնասիրությանը՝ որպես ԺԴ-ԺԵ դարերի հայոց պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Այն ներկայացնում է երկի պատմագիտական արժեքը, բովանդակային առանձնահատկությունները և դրա միջոցով ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային, կրոնական ու մտավոր կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների բացահայտման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում հեղինակի աշխարհայացքին, աշխատության ստեղծման պատմական միջավայրին և այն գաղափարական ու գիտական խնդիրներին, որոնք արտացոլված են երկում։ Վերլուծվում է, թե ինչպես կարող է տվյալ աշխատությունը նպաստել միջնադարյան Հայաստանի պատմության, կրթական համակարգի, փիլիսոփայական մտքի և հոգևոր կյանքի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ միջնադարյան մատենագրության, պատմական աղբյուրագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ արժեքավոր լինելով պատմաբանների, հայագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Պատմագիտական և հասարակագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ցեղասպանությունից հետո ձևավորված քաղաքական, սոցիալական, ժողովրդագրական և մշակութային իրողությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում զանգվածային բռնությունից հետո անհատների և համայնքների առջև ծառացած խնդիրները, վերապրածների կենսապայմանները, տեղահանության հետևանքները և հասարակական կյանքի վերակազմավորման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիշողության պահպանման, կորսված համայնքային կապերի վերականգնման, նոր միջավայրերում ինքնության պահպանման և պատմական փորձի հաջորդ սերունդներին փոխանցման հարցերին։ Վերլուծվում են նաև իրավական ու քաղաքական արձագանքները, մարդասիրական նախաձեռնությունները և հետցեղասպանական հասարակությունների առջև ծառացած երկարաժամկետ մարտահրավերները։ Քննարկվում են պատմական հիշողության ձևավորման, վկայությունների և փաստագրական աղբյուրների նշանակության, ինչպես նաև անցյալի իրադարձությունների հասարակական ընկալման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցեղասպանության հետևանքները դիտարկել ոչ միայն անմիջական կորուստների, այլև հետագա հասարակական, մշակութային և պատմական զարգացումների համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ցեղասպանագիտության, պատմագիտության, սոցիոլոգիայի, հիշողության ուսումնասիրությունների և մարդու իրավունքների ոլորտների հետազոտողների համար։

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Իշխանուհի» ստեղծագործությունը սոցիալ-հոգեբանական պատմություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է բարձր խավի կնոջ կյանքը, նրա ներքին հակասությունները և հասարակական դիրքի պայմաններում ապրող մարդու հոգեբանական աշխարհը։ Իշխանուհու կերպարի միջոցով Շիրվանզադեն բացահայտում է այն միջավայրը, որտեղ արտաքին փայլը, կարգավիճակը և հասարակական հեղինակությունը հաճախ չեն համապատասխանում ներքին դատարկությանը, միայնությանը և իրական զգացմունքների բացակայությանը։ Ստեղծագործությունում ընդգծվում է նաև այն գաղափարը, որ բարձր հասարակության կանոնները և արտաքին պահանջները կարող են սահմանափակել մարդու ազատությունը՝ ստիպելով նրան ապրել ձևական կյանքով և ճնշել իր իրական զգացումները։ Շիրվանզադեն այս գործով քննադատում է սոցիալական անհավասարությունն ու կեղծ բարոյականությունը՝ ցույց տալով մարդու ներքին աշխարհի և հասարակական դիմակի հակադրությունը։