ՀԱՅՈՑ ՄԵԾ ՀԱՅՔԻ ՊԱՏՄԱԿԱՆ ՄԱՅՐԱՔԱՂԱՔՆԵՐԸ

Այլ առարկաներ

Գրքում անդրադարձ է կատարվում ինֆլյացիայի հիմնական տեսություններին՝ պահանջարկի և առաջարկի տեսություն, փողի պրոցեսներ, թե ինչպես այդ տեսությունները բացատրում են ինֆլյացիայի առաջացումը տարբեր պայմաններում։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև ինֆլյացիայի դրսևորման հիմնական ձևերը՝ սպառողական, ներդրումային, աշխատավարձի, բարեփոխումների և գնաճի տարբեր տեսակներ՝ իրենց առանձնահատկություններով ու պատճառներով։ Նա վերլուծում է, թե ինչպես է յուրաքանչյուր ձևի արտահայտությունը ազդում տնտեսության վրա, ինչպիսի խնդիրներ է առաջացնում և ինչ լուծումներ կարող են լինել կառավարելու համար։ Աշխատությունում ներկայացված է նաև ինֆլյացիայի ազդեցությունը բնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակի վրա՝ հատկապես սպառողների գնողունակության, աշխատավարձերի ու եկամուտների փոփոխությունները և դրանք ինչ ազդեցություն ունեն տնտեսական զարգացման վրա։ Հեղինակը շեշտում է, որ եթե ինֆլյացիան չափազանց բարձր է, դա կարող է հանգեցնել տնտեսական անկայունության, իսկ չափազանց ցածր ինֆլյացիան՝ տնտեսական դանդաղում։ Գրքում ծավալվում են նաև պայքարի մեթոդներ՝ պետության, կենտրոնական բանկերի և ֆինանսական հաստատությունների կողմից, ինչպես նաև մակրոտնտեսական քաղաքականություն, դրամավարկային գործիքներ, գնաճի նվազեցման ռազմավարություններ։ Այս մեթոդներն ընդգրկում են ինչպես ֆինանսական կարգավորումները, այնպես էլ տոկոսադրույքների քաղաքականությունը, և դրանց նպատակն է բարելավել տնտեսության կայունությունը և կանխարգելել ինֆլյացիոն ճգնաժամեր։ Աշխատությունը կարևոր է տնտեսագիտության, ֆինանսների, բանկային գործի, մակրոտնտեսական քաղաքականության և ինֆլյացիայի վերահսկման ոլորտներում գործող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է XII դարին վերաբերող Հայոց եկեղեցու դավանաբանական և եկեղեցագիտական գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով միջնադարյան Հայաստանի կրոնական, մտավոր և եկեղեցաքաղաքական կյանքի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն սկզբնաղբյուրների վրա, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ժամանակաշրջանի հայ աստվածաբանական մտքի առանձնահատկությունները, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանությունները, եկեղեցական ինքնության ձևավորման սկզբունքները և այլ քրիստոնեական ավանդույթների հետ հարաբերությունների բնույթը։ XII դարը ներկայացվում է որպես Հայոց եկեղեցու պատմության կարևոր ժամանակաշրջան, երբ աստվածաբանական հարցերի քննարկումը սերտորեն կապված էր ինչպես ներքին եկեղեցական կյանքի, այնպես էլ հարևան քրիստոնեական կենտրոնների հետ ընթացող դավանաբանական երկխոսությունների հետ։ Քննության են առնվում հավատքի հիմնարար դրույթներին վերաբերող գրավոր վկայությունները, դավանաբանական շարադրանքները, եկեղեցական նամակագրությունը, ժողովական փաստաթղթերը և աստվածաբանական բնույթի այլ նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել ժամանակաշրջանի եկեղեցական մտքի հիմնական ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քրիստոսաբանական խնդիրներին, Սուրբ Երրորդության վերաբերյալ պատկերացումներին, եկեղեցու խորհուրդների մեկնաբանությանը, ծիսական ավանդույթներին և հավատքի արտահայտման ձևերին։ Դավանաբանական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպիսի փաստարկներով էին հայ հոգևորականներն ու աստվածաբանները հիմնավորում իրենց եկեղեցու դիրքորոշումները և ինչպես էին դրանք ներկայացնում այլ եկեղեցիների ներկայացուցիչների հետ հաղորդակցության ընթացքում։ Կարևորվում է Հայոց եկեղեցու և բյուզանդական, վրացական ու արևելյան քրիստոնեական այլ ավանդույթների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Դավանաբանական տարբերությունները դիտարկվում են ոչ միայն զուտ աստվածաբանական, այլև պատմական ու եկեղեցաքաղաքական համատեքստում, քանի որ միջեկեղեցական հարաբերությունների վրա կարող էին ազդել քաղաքական դաշինքները, տարածաշրջանային փոփոխությունները և տարբեր իշխանությունների միջև հարաբերությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում Կիլիկյան Հայաստանի պայմաններում ձևավորված եկեղեցական և մտավոր միջավայրին, որտեղ հայ հոգևորականները ավելի ակտիվորեն էին հաղորդակցվում նաև արևմտյան քրիստոնեական աշխարհի ներկայացուցիչների հետ։ Այդ շփումները առաջ էին բերում հավատքի, ծեսի, եկեղեցական կառավարման և միության հնարավորությունների վերաբերյալ նոր քննարկումներ։ Ուսումնասիրվում է միջեկեղեցական երկխոսության լեզուն և փաստարկման համակարգը՝ բացահայտելով, թե ինչ ձևով էին ներկայացվում սեփական դավանաբանական դիրքորոշումները և մեկնաբանվում մյուս կողմի ուսմունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցական միության վերաբերյալ քննարկումներին և այն պայմաններին, որոնց շրջանակում հնարավոր էր համարվում տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև համաձայնության հաստատումը։ Միաժամանակ քննության են առնվում այն հարցերը, որոնց շուրջ պահպանվում էին էական տարաձայնություններ։ Աղբյուրների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական եկեղեցական դիրքորոշումները, այլև միջնադարյան հայ աստվածաբանական մտածողության զարգացման մակարդակը, կիրառվող հասկացությունները և մեկնողական ավանդույթները։ Կարևորվում է նախորդ դարերի հայրաբանական և հայ մատենագրական ժառանգության ազդեցությունը XII դարի հեղինակների վրա։ Հին հեղինակությունների վկայակոչումը, սուրբգրային մեկնությունները և ավելի վաղ ձևավորված դավանաբանական բանաձևերը հաճախ ծառայում էին ժամանակակից խնդիրների մեկնաբանման և եկեղեցական դիրքորոշումների հիմնավորման համար։ Առանձին քննության առարկա է գրավոր հուշարձանների աղբյուրագիտական արժեքը։ Ուսումնասիրվում են դրանց ստեղծման պատմական պայմանները, հեղինակային պատկանելությունը, ձեռագրային փոխանցումը, տարբեր խմբագրությունների և տարբերակների գոյությունը, ինչպես նաև հետագա դարերում դրանց կիրառությունն ու ընկալումը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել տվյալ ժամանակաշրջանին անմիջականորեն վերաբերող տեղեկությունները հետագա ընդօրինակությունների կամ մեկնաբանությունների ընթացքում առաջացած շերտերից։ Կարևորվում է նաև ձեռագրական ավանդույթը, որի շնորհիվ պահպանվել են միջնադարյան աստվածաբանական և եկեղեցական բնույթի բազմաթիվ նյութեր։ Ձեռագրերի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել բնագրերի վերականգնմանը, տարբեր ընթերցումների բացահայտմանը և առանձին երկերի տարածման պատմության ուսումնասիրությանը։ Դավանաբանական հուշարձանները միաժամանակ արժեքավոր աղբյուրներ են ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային պատմության համար, քանի որ դրանցում կարող են արտացոլվել եկեղեցական կենտրոնների հարաբերությունները, հոգևորականության հասարակական դերը, կրթական միջավայրի առանձնահատկությունները և հայկական աշխարհի կապերը հարևան երկրների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ միջնադարյան աստվածաբանական գրականությունը միայն հավատքի տեսական հարցերի շարադրանք չէր, այլ նաև եկեղեցական ինքնության պահպանման, մտավոր ավանդույթի փոխանցման և արտաքին կրոնական ազդեցությունների հետ երկխոսության միջոց։ XII դարի նյութերի համակարգված քննությունը կարևոր է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական զարգացման հաջորդականությունը հասկանալու համար, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում արտահայտված մի շարք գաղափարներ և ձևակերպումներ շարունակել են նշանակություն ունենալ հետագա դարերի եկեղեցական գրականության ու միջեկեղեցական հարաբերությունների համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է պատմական, աստվածաբանական, բանասիրական և աղբյուրագիտական մոտեցումների համադրմամբ, որը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միջնադարյան հայ եկեղեցական մտքի զարգացման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, հայագիտության, աստվածաբանության, միջնադարյան պատմության, ձեռագրագիտության և հայ մատենագրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, հոգևորականների, պատմաբանների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է մաթեմատիկական անալիզի և մոտարկման տեսության շրջանակում ֆունկցիաների հավասարաչափ-շոշափական մոտարկումների ուսումնասիրմանը՝ կիրառելով լակունար աստիճանային շարքեր և հատուկ գործակիցներով քվազիբազմանդամներ։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, թե ինչպես կարելի է բարդ կառուցվածք ունեցող ֆունկցիաները ներկայացնել կամ մոտարկել ավելի պարզ ֆունկցիոնալ համակարգերով՝ միաժամանակ պահպանելով ոչ միայն ֆունկցիայի արժեքների, այլև որոշակի ածանցյալների կամ շոշափական հատկությունների համապատասխանությունը։ Աշխատանքում լակունար աստիճանային շարքերը դիտարկվում են որպես այնպիսի ֆունկցիոնալ կառուցվածքներ, որոնցում աստիճանների որոշ անդամներ բացակայում են կամ ունեն հատուկ դասավորվածություն, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ուսումնասիրել սովորական աստիճանային շարքից տարբերվող մոտարկման դասեր։ Հատուկ գործակիցներով քվազիբազմանդամների կիրառումը թույլ է տալիս կառուցել ավելի ճկուն մոտարկող արտահայտություններ և ուսումնասիրել դրանց կոնվերգենցիայի ու մոտարկման հատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հավասարաչափ մոտարկման ապահովման պայմանների բացահայտումը, երբ մոտարկվող ֆունկցիայի և մոտարկող արտահայտության միջև տարբերությունը որոշակի տիրույթում ձգտում է զրոյի։ Միաժամանակ շոշափական մոտարկման պահանջը բարձրացնում է խնդրի բարդությունը, քանի որ անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև ֆունկցիայի ածանցյալների համապատասխանությունը և մոտարկման տեղային վարքագիծը։ Աշխատանքը կարող է ներառել հատուկ գործակիցների ընտրության սկզբունքների, կառուցվող շարքերի կառուցվածքային հատկությունների, մոտարկման սխալի գնահատականների և կոնվերգենցիայի հարցերի ուսումնասիրություն։ Տեսական արդյունքները հնարավորություն են տալիս ընդլայնելու ֆունկցիաների մոտարկման վերաբերյալ պատկերացումները և բացահայտելու այն պայմանները, որոնց դեպքում լակունար կառուցվածքով շարքերը կարող են արդյունավետորեն կիրառվել տարբեր դասերի ֆունկցիաների ներկայացման համար։ Թեման կարևոր է նաև այն պատճառով, որ ֆունկցիոնալ մոտարկման մեթոդները կիրառվում են մաթեմատիկական մոդելավորման, թվային հաշվարկների, դիֆերենցիալ հավասարումների և այլ կիրառական խնդիրների լուծման ժամանակ, որտեղ բարդ ֆունկցիաների փոխարինումը հարմար հաշվարկային արտահայտություններով կարող է էապես պարզեցնել հետագա վերլուծությունը։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է մոտարկման նոր կամ ընդլայնված կառուցվածքների հատկությունների ուսումնասիրությամբ, իսկ մեթոդաբանական նշանակությունը՝ ֆունկցիաների հավասարաչափ և շոշափական մոտարկման խնդիրների լուծման համար տեսական գործիքների համակարգմամբ։ Այն կարող է հետաքրքրել մաթեմատիկական անալիզի, ֆունկցիաների տեսության, մոտարկման տեսության և կիրառական մաթեմատիկայի մասնագետներին, հետազոտողներին ու ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը խորացնում է պատկերացումները ոչ ստանդարտ աստիճանային շարքերի և հատուկ կառուցվածքով քվազիբազմանդամների միջոցով ֆունկցիաների մոտարկման հնարավորությունների վերաբերյալ՝ կենտրոնանալով մոտարկման ճշգրտության, հավասարաչափության և շոշափական հատկությունների պահպանման վրա։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Շանթի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը եվրոպական սիմվոլիզմի գեղագիտական և գաղափարական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են հայ դրամատուրգի ստեղծագործական մտածողության առանձնահատկությունները, նրա երկերում արտահայտված խորհրդանշական պատկերները, փիլիսոփայական գաղափարները, հոգեբանական հակադրությունները և դրանց առնչությունները 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի եվրոպական դրամատուրգիայի նորարարական միտումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սիմվոլիստական դրամային բնորոշ իրականության և ներաշխարհի փոխհարաբերությանը, խորհրդանիշների միջոցով գաղափարական բովանդակության արտահայտմանը, կերպարների հոգեբանական խորությանը, պայմանականությանը և դրամատիկական գործողության առանձնահատուկ կառուցվածքին։ Վերլուծվում է այն մշակութային և գրական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են հեղինակի գեղարվեստական հայացքները, ինչպես նաև եվրոպական գրական ուղղությունների հնարավոր ազդեցությունը նրա ստեղծագործական մեթոդի զարգացման վրա։ Քննարկվում են անհատի ազատության, ներքին պայքարի, իդեալի և իրականության հակադրության, մարդկային ձգտումների, բարոյական ընտրության և հոգևոր ինքնության հետ կապված գաղափարները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա դրամատուրգիայում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում է նաև դրամատիկական կերպարների կառուցման սկզբունքը, որտեղ արտաքին գործողությանը զուգահեռ մեծ նշանակություն են ստանում ներքին հակասությունները, գաղափարական բախումները և խորհրդանշական իմաստները։ Համեմատական մոտեցման միջոցով բացահայտվում են հայկական և եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների միջև առկա առնչությունները, ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ դրամայի զարգացման մեջ սիմվոլիստական գեղագիտության ունեցած նշանակության մասին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լեզվական արտահայտչամիջոցներին, դրամատիկական երկխոսության կառուցմանը, խորհրդանշական տարածության և ժամանակի կազմակերպմանը, ինչպես նաև գեղարվեստական պայմանականության կիրառմանը։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է եվրոպական գրական փորձի հետ ստեղծագործական փոխհարաբերությունը նպաստել հայկական դրամատուրգիայի թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական հնարավորությունների ընդլայնմանը՝ միաժամանակ պահպանելով ազգային գրականության ինքնատիպ առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, դրամատուրգիայի, թատերագիտության և եվրոպական սիմվոլիզմի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է արտոնագրային գրականության հետ աշխատանքի սկզբունքներին, մեթոդներին և գործնական առանձնահատկություններին՝ ներկայացնելով արտոնագրային փաստաթղթերը որպես գիտատեխնիկական տեղեկատվության կարևոր աղբյուր։ Ուսումնասիրության կենտրոնում արտոնագրերի որոնման, ընտրության, վերլուծության, դասակարգման և օգտագործման գործընթացներն են, որոնք անհրաժեշտ են նոր տեխնիկական լուծումների, գյուտերի և տեխնոլոգիական մշակումների վերաբերյալ տեղեկատվություն ստանալու համար։ Արտոնագրային գրականությունը առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն պատճառով, որ դրանում տեխնիկական լուծումները սովորաբար ներկայացվում են բավական մանրամասն՝ ներառելով գյուտի էությունը, կիրառության ոլորտը, տեխնիկական խնդիրը, լուծման եղանակը և իրավական պաշտպանության սահմանները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ արտոնագրային փաստաթղթերի կառուցվածքին, դրանց հիմնական բաժիններին, որոնման համար կիրառվող դասակարգիչներին, բանալի բառերին, հեղինակների և հայտատուների տվյալներին, ինչպես նաև արտոնագրերի հրապարակման և իրավական կարգավիճակի մասին տեղեկատվությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թեմատիկ և փաստաթղթային որոնման արդյունավետ կազմակերպմանը, քանի որ արտոնագրային ֆոնդերը մեծածավալ են և հաճախ ներառում են նույն կամ հարակից տեխնիկական լուծումների վերաբերյալ բազմաթիվ փաստաթղթեր։ Հետազոտությունը կարող է ներկայացնել արտոնագրային տեղեկությունների համակարգման, համեմատության և վերլուծության մեթոդներ՝ տեխնիկայի տվյալ մակարդակը գնահատելու, նորարարական լուծումները բացահայտելու և որոշակի տեխնիկական ուղղության զարգացման միտումները պարզելու համար։ Կարևոր է նաև արտոնագրային փաստաթղթերի և այլ գիտատեխնիկական աղբյուրների՝ գիտական հոդվածների, մենագրությունների, տեխնիկական հաշվետվությունների ու տեղեկատուների համադրումը։ Նման աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տվյալ ոլորտում առկա գիտատեխնիկական ձեռքբերումների մասին և խուսափելու արդեն հայտնի լուծումների կրկնությունից։ Արտոնագրային գրականության հետ աշխատելու հմտությունները կարևոր են նաև նոր արտադրանքի կամ տեխնոլոգիայի մշակման ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է ուսումնասիրել առկա տեխնիկական լուծումները և գնահատել հնարավոր նորարարության սահմանները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև արտոնագրային տեղեկատվության կիրառմանը գիտահետազոտական և նախագծային աշխատանքներում, տեխնիկական կանխատեսումների, նորարարական գործունեության և տեղեկատվական-վերլուծական ուսումնասիրությունների իրականացման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ, այն ներկայացնում է արտոնագրային գրականության հետ աշխատանքի համակարգված մոտեցում՝ ընդգծելով տեղեկատվության որոնման, գնահատման և վերլուծության հմտությունների կարևորությունը գիտատեխնիկական գործունեության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել ինժեներներին, գիտնականներին, արտոնագրային մասնագետներին, տեխնիկական գրադարանների աշխատակիցներին, հետազոտողներին, նորարարական նախագծերով զբաղվող մասնագետներին և մտավոր սեփականության ոլորտի ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է Իրանի Խուզեստան նահանգում գտնվող Քարուն գետի ջրհավաք ավազանի հողային ջրային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետ օգտագործման ու պահպանության մեթոդների մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ջրային ռեսուրսների և հողային համակարգերի փոխազդեցությունն է, ինչպես նաև այն գործոնների գնահատումը, որոնք ազդում են ավազանի ջրային հաշվեկշռի, հողի խոնավության, ստորերկրյա և հողային ջրերի վիճակի ու գյուղատնտեսական արտադրության կայունության վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են ջրհավաք ավազանի բնական և մարդածին առանձնահատկությունները, տեղումների և գոլորշիացման ռեժիմները, մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի փոխկապակցվածությունը, հողերի ջրային հատկությունները և ջրօգտագործման տարբեր ուղղությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսության համար ջրի պահանջարկի գնահատմանը, ոռոգման արդյունավետության բարձրացմանը և սահմանափակ ջրային պաշարների ռացիոնալ բաշխմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես չոր և կիսաչոր կլիմայական պայմաններում, որտեղ ջրային ռեսուրսների նկատմամբ մեծ պահանջարկը կարող է հանգեցնել ջրային պաշարների գերշահագործման, հողերի դեգրադացիայի և էկոլոգիական հավասարակշռության խախտման։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ջրային հաշվեկշռի գնահատման, ջրի պահանջարկի կանխատեսման և տարբեր կառավարման սցենարների համեմատության մեթոդներ։ Հնարավոր է նաև կիրառել մոդելավորման և տարածական վերլուծության գործիքներ՝ տարբեր հողատեսքերի, ջրային պայմանների և ջրօգտագործման ռեժիմների ազդեցությունը գնահատելու համար։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրի արդյունավետ օգտագործման և հողի խոնավության պահպանման միջոցառումների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ ոռոգման ռեժիմների օպտիմալացումը, ջրի կորուստների նվազեցումը և ջրային ռեսուրսների ինտեգրված կառավարումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ավազանի ջրային ռեսուրսների երկարաժամկետ պլանավորմանը, գյուղատնտեսական ջրօգտագործման արդյունավետության բարձրացմանը և հողերի արտադրողականության պահպանմանը։ Միաժամանակ առաջարկվող մոտեցումները կարող են կարևոր լինել ջրային էկոհամակարգերի պահպանության և ջրային ռեսուրսների նկատմամբ աճող պահանջարկի պայմաններում բնապահպանական ռիսկերի նվազեցման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հիդրոլոգների, հողագետների, բնապահպանների, ջրային տնտեսության մասնագետների, գյուղատնտեսական ինժեներների, ռեսուրսների կառավարման ոլորտի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։