Հաֆեզ Ալ Ասադը և ուղղիչ շարժումը Սիրիայում (1970- ական թթ.)

Այլ առարկաներ

Այս տեղեկատվական ցանկը ներկայացնում է «Նոր գրքեր․ Տեխնիկա» բաժնի շրջանակներում հավաքագրված հրատարակությունների համառոտ մատենագիտական ցուցակը, որը նպատակ ունի տեղեկացնել տեխնիկական ոլորտի նորագույն գրականության մասին և հեշտացնել ընթերցողների, հետազոտողների ու մասնագետների կողմնորոշումը ժամանակակից տեխնիկական գրքերի շուկայում և գրադարանային ֆոնդերում։ Ցանկում սովորաբար ընդգրկվում են տարբեր ենթաբաժինների հրատարակություններ՝ ինժեներական գիտություններ, մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և այլ կիրառական տեխնիկական ուղղություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանում գիտատեխնիկական առաջընթացի հիմնական միտումները։ Նման ինֆորմացիոն ցուցակները ունեն ոչ միայն գրադարանային հաշվառման և տեղեկատվության տարածման գործառույթ, այլ նաև կարևոր դեր են խաղում գիտական հաղորդակցության մեջ՝ թույլ տալով մասնագետներին արագ ծանոթանալ նոր լույս տեսած մասնագիտական գրականությանը, գնահատել դրա արդիականությունը և կիրառելիությունը իրենց աշխատանքներում։

Պատմություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Գյուղատնտեսություն

Պիզենգոլց Մ.Զ.-ն գրքում ներկայացնում է գյուղատնտեսական տնտեսությունների հաշվապահական հաշվառման մոդելները՝ սկսած հիմնական միջոցների և նյութական ավանդների հաշվառումից մինչև արտադրական ծախսերի և եկամուտների վերլուծություն։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է գյուղատնտեսության յուրահատուկ ակտիվների (օրինակ՝ գյուղմթերքների պահեստներ, կենդանիների հաշվառում) հաշվառման առանձնահատկությունները և դրանց վարձավճարային, բաշխիչ և ֆինանսական գործառնությունների ազդեցությունը հաշվապահական հաշվառման վրա։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև գյուղատնտեսական արտադրության հաշիվների կազմմանը, գյուղատնտեսական արտադրանքի ինքնարժեքի հաշվարկման մեթոդներին և արտադրության արդյունքի գնահատման համախմբված մոտեցումներին։ Աշխատության մեջ համարվում են նաև հարկային, ֆինանսական և հաշվապահական ստանդարտները, որոնք հատուկ են գյուղատնտեսությանը և ազդում են հաշվառման գործընթացի վրա՝ ներկայացնելով դրանց համապատասխանությունը միջազգային պահանջներին։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական ուղեցույցները՝ հնարավորություն տալով տնտեսվարողներին, հաշվապահներին և մասնագետներին ճիշտ մոտեցումներ կիրառել գյուղատնտեսական հաշվապահության մեջ։ Այն հատկապես օգտակար է գյուղատնտեսության ոլորտի հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսների մասնագետների, ինչպես նաև ուսանողների համար։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է ծնոտների ատամնաբնային ելունների արտահայտված ատրոֆիայի պայմաններում ոսկրամատրիքսային տրանսպլանտատի հետ զուգակցված դենտալ իմպլանտացիայի կլինիկափորձարարական հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակը ոսկրային հյուսվածքի զգալի պակասի դեպքում իմպլանտացիայի արդյունավետությունն ու կիրառելիությունը բարձրացնող մոտեցումների ուսումնասիրությունն է՝ համադրելով ոսկրային հյուսվածքի վերականգնման և ատամնային իմպլանտների տեղադրման գործընթացները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ծնոտների ատամնաբնային ելունների ատրոֆիայի առաջացման պատճառները, դրա աստիճանը և ձևաբանական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ոսկրային հյուսվածքի անբավարարության ազդեցությունը դենտալ իմպլանտացիայի հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոսկրամատրիքսային տրանսպլանտատի կիրառման սկզբունքներին, դրա կենսաբանական փոխազդեցությանը հյուսվածքների հետ և ոսկրագոյացման գործընթացների խթանման հնարավորություններին։ Կլինիկական և փորձարարական ուսումնասիրությունների միջոցով գնահատվում են համակցված մեթոդի արդյունավետությունը, իմպլանտների կայունությունը, ոսկրային հյուսվածքի վերականգնման ընթացքը և բուժման արդյունքների կանխատեսելիությունը։ Ուսումնասիրությունը ներառում է նաև վիրաբուժական միջամտության պլանավորման, իմպլանտների տեղադրման և հետվիրահատական հսկողության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր հիվանդի ոսկրային հյուսվածքի վիճակը և անատոմիական պայմանները։ Կարևորվում է բուժման արդյունքների համեմատական գնահատումը՝ հնարավորություն տալով որոշելու կիրառվող մեթոդի առավելությունները, սահմանափակումները և հնարավոր բարդությունները։ Աշխատության մեջ համադրվում են կլինիկական դիտարկումների և փորձարարական տվյալների արդյունքները, ինչը հնարավորություն է տալիս գիտականորեն հիմնավորել ոսկրամատրիքսային տրանսպլանտատի և դենտալ իմպլանտացիայի համակցված կիրառման նպատակահարմարությունը արտահայտված ատրոֆիայի դեպքերում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել իմպլանտաբանական բուժման պլանավորման կատարելագործմանը, ոսկրային դեֆիցիտի պայմաններում վերականգնողական հնարավորությունների ընդլայնմանը և բուժման ավելի կանխատեսելի արդյունքների ապահովմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իմպլանտոլոգների, բերանի և դիմածնոտային վիրաբույժների, օրթոպեդ-ստոմատոլոգների, պարոդոնտոլոգների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ստոմատոլոգիական բուհերի ուսանողների համար։

Բնապահպանություն

Սևանի ազգային պարկը Հայաստանի Հանրապետության ամենակարևոր պահպանվող բնապահպանական տարածքներից մեկն է, որը ստեղծվել է Սևանա լճի և նրա շրջակա էկոհամակարգերի պահպանության նպատակով։ Այն ընդգրկում է Սևանա լիճը և հարակից ափամերձ տարածքները՝ ապահովելով լճի ջրային ռեսուրսների, բուսական ու կենդանական աշխարհի պաշտպանությունը։ Սևանը Հայաստանի ամենամեծ քաղցրահամ լիճն է և ունի ռազմավարական, տնտեսական ու բնապահպանական մեծ նշանակություն։ Ազգային պարկի ստեղծման նպատակն է կանխել լճի աղտոտումը, պահպանել ջրի մակարդակը և վերականգնել բնական հավասարակշռությունը, քանի որ անցյալ տասնամյակներում մարդկային գործունեության հետևանքով լիճը ենթարկվել է էկոլոգիական ճնշումների։ Պարկի տարածքում հանդիպում են բազմաթիվ թռչնատեսակներ, այդ թվում՝ միգրացիոն և հազվագյուտ տեսակներ, ինչպես նաև ձկնատեսակներ, որոնցից հայտնի է Սևանի իշխան ձուկը։ Բուսական աշխարհը նույնպես բազմազան է և ներառում է ջրային ու ափամերձ բույսեր, որոնք կարևոր դեր ունեն էկոհամակարգի կայունության համար։ Սևանի ազգային պարկը նաև կարևոր նշանակություն ունի գիտական հետազոտությունների, էկոտուրիզմի և բնապահպանական կրթության համար։ Այստեղ իրականացվում են տարբեր ծրագրեր՝ ուղղված կենսաբազմազանության պահպանությանը և լճի էկոլոգիական վիճակի բարելավմանը։ Պարկը համարվում է Հայաստանի բնության ամենակարևոր արժեքներից մեկը, որը ոչ միայն բնական հարստություն է, այլ նաև ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության մաս։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է փողի էությանը, դրա գործառույթներին և դրամավարկային քաղաքականության հիմնական հիմնահարցերին ժամանակակից տնտեսական համակարգում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է փողը որպես փոխանակման միջոց, արժեքի չափանիշ, կուտակման և վճարման գործիք, ինչպես նաև ինչպես է այն շրջանառվում տնտեսության ներսում՝ ազդելով արտադրության, սպառման և ներդրումների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է փողի առաջարկի և պահանջարկի ձևավորման մեխանիզմները, ֆինանսական շուկաների դերը և բանկային համակարգի գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենտրոնական բանկերի դրամավարկային քաղաքականությանը՝ տոկոսադրույքների կարգավորում, փողի զանգվածի վերահսկում և գնաճի զսպման գործիքներ։ Գրքում քննարկվում են նաև դրամավարկային քաղաքականության նպատակները՝ տնտեսական աճի խթանում, գների կայունության ապահովում և ֆինանսական համակարգի կայունության պահպանում։ Վերլուծվում են տարբեր երկրների փորձերը և քաղաքականությունների արդյունավետությունը տնտեսական ցիկլերի պայմաններում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և կիրառական օրինակները՝ օգնելով ընթերցողին ավելի խորապես հասկանալ փողի և դրամավարկային քաղաքականության փոխազդեցությունը տնտեսության զարգացման վրա։