ՀՀ միջազգային վարկանիշային համակարգում

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում անշարժ գույքի գնահատման համակարգի կատարելագործման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ գնահատման գործընթացի ճշգրտության, օբյեկտիվության, թափանցիկության և արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են անշարժ գույքի գնահատման տեսական և գործնական հիմքերը, գնահատման մեթոդները, դրանց կիրառման առանձնահատկությունները և Հայաստանի անշարժ գույքի շուկայի պայմաններում առաջացող խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շուկայական, ծախսային և եկամտային մոտեցումների կիրառմանը, դրանց ընտրության չափանիշներին և տարբեր տեսակի անշարժ գույքի նկատմամբ համապատասխան մեթոդաբանության կիրառման արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են անշարժ գույքի արժեքի վրա ազդող հիմնական գործոնները՝ գտնվելու վայրը, հողամասի և շինության բնութագրերը, շուկայական պահանջարկն ու առաջարկը, ենթակառուցվածքների առկայությունը, տնտեսական միջավայրը և այլ պայմաններ։ Քննության են առնվում նաև գնահատման արդյունքների վրա տեղեկատվական բազայի որակի, շուկայական տվյալների հասանելիության և գնահատողների մասնագիտական կարողությունների ազդեցությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գնահատման համակարգի իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերի ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև գնահատման գործընթացի ստանդարտացման, վերահսկողության և մասնագիտական պատասխանատվության կատարելագործման անհրաժեշտության դիտարկումը։ Կարևորվում է ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային տվյալների կիրառումը՝ անշարժ գույքի շուկայի տվյալների հավաքագրման, մշակման, համադրման և վերլուծության գործընթացներն առավել արդյունավետ դարձնելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գնահատման արդյունքների կիրառմանը հարկման, վարկավորման, ապահովագրության, ներդրումների, գույքային գործարքների և պետական կառավարման ոլորտներում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ՀՀ-ում անշարժ գույքի գնահատման համակարգի հիմնական մեթոդական, տեղեկատվական և կազմակերպական խնդիրները և առաջարկելու դրանց լուծման ու համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Դրանց թվում կարող են դիտարկվել գնահատման մեթոդաբանության արդիականացումը, շուկայական տեղեկատվության բազայի ընդլայնումը, թվայնացման զարգացումը, մասնագիտական որակավորման բարձրացումը և գնահատման գործընթացի թափանցիկության ամրապնդումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անշարժ գույքի գնահատողների, տնտեսագետների, ֆինանսական և բանկային ոլորտի մասնագետների, գույքի կառավարման և ներդրումային ոլորտի ներկայացուցիչների, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 60–80-ական թվականներին Ալեքսանդրապոլի հասարակական և քաղաքական կյանքի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով քաղաքի զարգացման առանձնահատկությունները, բնակչության սոցիալական կազմը, քաղաքական գործընթացները և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքը։ Հեղինակը վերլուծում է տարածաշրջանում տեղի ունեցած վարչական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը քաղաքային կյանքի վրա՝ առանձնացնելով տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեությունը, հասարակական կազմակերպությունների ձևավորումը, կրթական և մշակութային հաստատությունների դերը, ինչպես նաև բնակչության մասնակցությունը քաղաքական և հասարակական գործընթացներին։ Աշխատությունում լուսաբանվում են տարբեր սոցիալական խմբերի փոխհարաբերությունները, ազգային և կրոնական համայնքների գործունեությունը, քաղաքի տնտեսական զարգացման միտումները և դրանց ազդեցությունը հասարակական կյանքի ակտիվացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է արխիվային նյութերի, պատմական փաստաթղթերի և ժամանակաշրջանի մամուլի տվյալների վրա, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնել Ալեքսանդրապոլի հասարակական-քաղաքական միջավայրի ամբողջական պատկերը։ Գիրքը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել պատմաբանների, հասարակագետների, տարածաշրջանային ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողների, ինչպես նաև հայ ժողովրդի նոր շրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է բուհում ուսանողի ֆիզիկական դաստիարակության համակարգի ձևավորման և կազմակերպման գիտատեսական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով ֆիզիկական դաստիարակությունը որպես ուսանողի համակողմանի զարգացման և առողջ ապրելակերպի ձևավորման կարևոր բաղադրիչ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են ուսանողների ֆիզիկական դաստիարակության նպատակները, խնդիրները, սկզբունքները, բովանդակությունն ու կազմակերպման մեթոդները՝ հաշվի առնելով բարձրագույն կրթության առանձնահատկությունները և ուսանողների տարիքային ու անհատական տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիզիկական ակտիվության ազդեցությանը ուսանողների առողջության, աշխատունակության, շարժողական կարողությունների, հոգեբանական կայունության և ուսումնական գործունեության արդյունավետության վրա։ Աշխատության մեջ ֆիզիկական դաստիարակության համակարգը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված բաղադրիչների ամբողջություն, որը ներառում է ուսումնական պարապմունքները, արտաուսումնական մարզական գործունեությունը, առողջարարական միջոցառումները, ինքնուրույն ֆիզիկական վարժությունները և համապատասխան մանկավարժական վերահսկողությունը։ Քննարկվում են ուսանողների ֆիզիկական պատրաստվածության գնահատման և վերահսկման մոտեցումները, անհատականացված ծրագրերի կազմման անհրաժեշտությունը և տարբեր ֆիզիկական հնարավորություններ ունեցող ուսանողների համար համապատասխան բեռնվածության ընտրության սկզբունքները։ Կարևորվում է նաև բուհական միջավայրում շարժողական ակտիվության խթանումը, սպորտային ենթակառուցվածքների արդյունավետ օգտագործումը և ուսանողների մոտ ֆիզիկական կուլտուրայի ու առողջ ապրելակերպի նկատմամբ կայուն հետաքրքրության ձևավորումը։ Աշխատությունը անդրադառնում է ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման ընթացքում կիրառվող մանկավարժական մեթոդներին, ուսուցման և մոտիվացման ձևերին, ինչպես նաև ֆիզիկական վարժությունների ճիշտ պլանավորման և անվտանգության ապահովման խնդիրներին։ Գիտատեսական մոտեցումների հիման վրա կարող են ներկայացվել ուսանողների ֆիզիկական դաստիարակության համակարգի կատարելագործման ուղղություններ՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել դրա արդյունավետությունը և համապատասխանեցնել այն ժամանակակից կրթական ու առողջապահական պահանջներին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական դաստիարակության և սպորտի մասնագետների, բուհերի դասախոսների, մանկավարժների, մարզիչների, կրթության կազմակերպիչների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Գրականություն

Գրքում ուսումնասիրվում են նախատիպի գեղարվեստականացման սկզբունքները Եղիշե Չարենցի պոեզիայում, վերլուծվում է, թե ինչպես հեղինակը իրականություն-կյանքի առարկայական և խորհրդանիշային օրինակները վերածում է գրական ձևերի, սիմվոլիկ և պատկերային համակարգերի, դիտարկվում է կերպարների, իրադարձությունների և առարկաների միթև-կերպարվեստային ներկայացման մեխանիզմը, ուսումնասիրվում են առօրյա և պատմական նյութերի ներառումը, ժամանակագրական և տարածական լուծումների դերը պոեմների կառուցվածքում, ներկայացվում է լեզվական և ռիթմիկ հնչեղության կիրառությունը պատկերների ընդգծման նպատակով, գնահատվում է նախատիպի վերածնումը պոետիկ մտածողության ու էմոցիոնալ ընկալման միջոցով, քննարկվում է այն ռազմավարությունները, որոնք նպաստում են ընթերցողի ներքին պատկերների և խորհրդանշային շերտերի ձևավորմանը, գիրքը համադրում է տեսական վերլուծությունը և պոեմների օրինակների ինտենսիվ մեկնաբանությունը՝ բացահայտելով Չարենցի ստեղծագործական հայեցակարգի էսթետիկ առանձնահատկությունները և գրական ձևավորման սկզբունքները։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հոգեբանական վեպի տեքստի շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը՝ Վիրջինիա Վուլֆի և Ջոզեֆ Հելլերի ստեղծագործությունների նյութի հիման վրա։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ցույց տալ, թե ինչպես են շարահյուսական կառուցվածքները, նախադասությունների կազմակերպումը և տարբեր ոճական միջոցները մասնակցում կերպարների ներաշխարհի, հոգեբանական վիճակների, գիտակցության ընթացքի և հեղինակի գեղարվեստական մտադրության արտահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են հոգեբանական վեպի տեքստի կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով դրա համար բնորոշ ներքին մենախոսությունը, գիտակցության հոսքի ներկայացումը, մտքերի և զգացմունքների հաջորդականության փոխանցումը և պատմողական տարբեր տեսանկյունների կիրառումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարզ և բարդ նախադասությունների հարաբերակցությանը, նախադասության անդամների կառուցվածքին, շարադասությանը, զուգահեռ կառույցներին, կրկնություններին, ընդհատումներին, անավարտ նախադասություններին և այլ շարահյուսական միջոցներին։ Աշխատության մեջ համեմատական տեսանկյունից վերլուծվում են երկու հեղինակների անհատական ոճերը՝ բացահայտելով ինչպես ընդհանուր, այնպես էլ տարբերակիչ հատկանիշները։ Վիրջինիա Վուլֆի արձակի դեպքում կարևոր նշանակություն ունի ներքին գիտակցության շարժման և հոգեբանական նրբերանգների փոխանցմանը ծառայող ճկուն ու բազմաշերտ շարահյուսությունը, մինչդեռ Ջոզեֆ Հելլերի ստեղծագործություններում կարող են առանձնացվել այլաբանական, հեգնական, կրկնվող և երբեմն միտումնավոր խախտված կառուցվածքներ, որոնք նպաստում են հերոսների հոգեբանական և սոցիալական աշխարհի յուրահատուկ ներկայացմանը։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է շարահյուսական ձևի և գեղարվեստական բովանդակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ նախադասության կառուցվածքը հոգեբանական արձակում ոչ միայն քերականական, այլև արտահայտչական և իմաստաստեղծ գործառույթ ունի։ Քննության են առնվում նաև հեղինակային կետադրության, ռիթմի, նախադասությունների երկարության փոփոխության և տեքստի ինտոնացիոն կազմակերպման դերը։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հոգեբանական վեպի լեզվական կազմակերպման ընդհանուր օրինաչափությունները և հեղինակային անհատական ոճի դրսևորումները։ Աշխատության արդյունքները կարող են նշանակալի լինել անգլալեզու գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանական և ոճագիտական ուսումնասիրության, հոգեբանական արձակի կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտման և գրական տեքստի մեկնաբանության համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, ոճագետներին, գրականագետներին, անգլերենագետներին, թարգմանիչներին, հետազոտողներին և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Փիլիսոփայություն

Ալբեր Կամյու. Երկեր աշխատությունը ֆրանսիացի էքզիստենցիալիստ և աբսուրդիզմի փիլիսոփայությանը մոտ գրող Ալբեր Կամյուի ստեղծագործությունների ժողովածու է, որը ներառում է նրա վեպերը, էսսեները, դրամատիկական գործերը և փիլիսոփայական մտորումները, այն ներկայացնում է մարդու գոյության իմաստի, ազատության, օտարվածության և բարոյական պատասխանատվության հիմնահարցերը, գիրքը վերլուծում է Կամյուի հիմնական գաղափարները՝ աբսուրդի գաղափարը, մարդու ապստամբությունը անիմաստության դեմ և համերաշխության էթիկան, միաժամանակ ընդգծելով նրա ստեղծագործական ոճը՝ պարզ, բայց խորքային լեզվով արտահայտված փիլիսոփայական բովանդակություն, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր համաշխարհային գրականության և փիլիսոփայական մտքի ուսումնասիրության համար։