Հոգեբանությունը որպես գիտություն

Lեզվաբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ կետադրության հիմնական կանոններն ու սկզբունքները, տարբեր կետադրական ձևերի կիրառման տարբերակները (զուգաձևություններ), կետադրության վերաբերյալ լեզվաբանական տարակարծությունները, արդի հայերենում հանդիպող կետադրական խնդիրների համակարգված վերլուծություն, գործնական օրինակներ և բացատրություններ՝ ճիշտ կետադրություն կիրառելու համար։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հայագիտության ուսանողների համար, հայոց լեզվի ուսուցիչների և դասախոսների համար, խմբագիրների և լրագրողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են կատարելագործել իրենց գրավոր խոսքի ճշգրտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր ուղեցույց է արդի հայերենի կետադրության նորմերի ճիշտ կիրառման և լեզվական վիճահարույց հարցերի հասկացման համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է համաշխարհային դրամատուրգիայի նշանավոր ողբերգություններից մեկի վերաբերյալ արևմտյան գրականագիտական մտքի ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված մեկնաբանական ուղղությունները, քննադատական մոտեցումները և տեսական բանավեճերը։ Հետազոտության առանցքում ստեղծագործության գլխավոր կերպարի բնույթի, գործողությունների շարժառիթների, ներքին հակասությունների, բարոյական ընտրության, վրեժի, իշխանության, մահվան, ճշմարտության և մարդկային ինքնության խնդիրների վերաբերյալ գրականագիտական մեկնաբանությունների համադրումն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր գրականագիտական դպրոցներ ինչպես են բացատրել գլխավոր հերոսի վարքագիծը և գործողության հետաձգման խնդիրը՝ այն կապելով հոգեբանական, փիլիսոփայական, բարոյագիտական, պատմամշակութային կամ դրամատուրգիական գործոնների հետ։ Քննվում են ռոմանտիկական, հոգեբանական, ձևապաշտական, նոր քննադատական, հոգեվերլուծական, կառուցվածքաբանական, հետկառուցվածքաբանական, նոր պատմական, ֆեմինիստական և մշակութաբանական ընթերցումների առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կերպարային համակարգի ուսումնասիրությունը՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն գլխավոր հերոսին, այլև նրա շրջապատի կերպարների գործառույթներին, նրանց միջև ձևավորվող հակադրություններին և ողբերգության գաղափարական կառուցվածքում ունեցած նշանակությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև լեզվի, մենախոսությունների, խորհրդանշական պատկերների, թատերականության և «թատրոն թատրոնի մեջ» սկզբունքի վերաբերյալ մեկնաբանությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության տեքստային պատմությանը և տարբեր խմբագրական տարբերակների ուսումնասիրության նշանակությանը, քանի որ տեքստաբանական հարցերը կարող են ազդեցություն ունենալ առանձին տեսարանների և կերպարների մեկնաբանության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բեմական ընթերցումների և գրականագիտական մեկնաբանությունների փոխազդեցությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են թատերական ներկայացումները նպաստել ստեղծագործության նոր իմաստային շերտերի բացահայտմանը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների քննադատական մոտեցումների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել նաև արևմտյան գրականագիտության մեթոդաբանական փոփոխություններին՝ հեղինակակենտրոն մեկնաբանություններից դեպի տեքստի, ընթերցողի, մշակութային միջավայրի, գենդերի և իշխանական հարաբերությունների ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է մեկ դասական դրամատիկական ստեղծագործության մեկնաբանությունների բազմազան պատմությունը՝ այն դիտարկելով որպես գրականագիտական տեսությունների զարգացման և փոփոխվող մշակութային ընկալումների արտահայտման կարևոր դաշտ։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Նար-Դոսի (Միքայել Հովհաննիսյան) ստեղծագործական ժառանգությունը՝ ընդգրկելով նրա լավագույն վեպերն ու պատմվածքները։ Գրողի ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում քաղաքային կյանքի սոցիալական խնդիրները, մարդու հոգեբանական ապրումները և բարոյական ընտրությունների բարդությունը։ Նար-Դոսը վարպետորեն պատկերում է XIX–XX դարերի Թիֆլիսի հասարակական միջավայրը՝ իր սոցիալական հակասություններով, աղքատության և բարեկեցության բախումներով։ Նրա արձակը առանձնանում է հոգեբանական խորությամբ, իրականության մանրակրկիտ նկարագրությամբ և մարդկային ճակատագրերի դրամատիկ զարգացմամբ։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ հայ ռեալիստական արձակի կարևորագույն էջերին և գնահատել Նար-Դոսի ներդրումը ազգային գրականության զարգացման գործում։

Մանկավարժություն

Այս ռեֆերատը ներկայացնում է Ֆրանսիա-ի կրթական համակարգի կառուցվածքը, կազմակերպման առանձնահատկությունները և զարգացման հիմնական ուղղությունները՝ որպես Եվրոպայի առաջատար կրթական մոդելներից մեկը։ Աշխատանքում նկարագրվում է կրթության աստիճանային կառուցվածքը՝ նախադպրոցական, տարրական, միջնակարգ և բարձրագույն կրթություն, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը և պետական վերահսկողության մեխանիզմները։ Ներկայացվում է, որ Ֆրանսիայում կրթությունը հիմնականում պետական համակարգի վերահսկողության տակ է և բնութագրվում է բարձր կենտրոնացվածությամբ, միասնական ծրագրերով և կրթական չափորոշիչներով, որոնք ապահովում են կրթության համաչափ որակ ամբողջ երկրում։ Ռեֆերատում անդրադարձ է կատարվում նաև պարտադիր կրթության սկզբունքին, ուսումնական ծրագրերի բովանդակությանը, գնահատման համակարգին և աշակերտների գիտելիքների ստուգման ձևերին։ Բացատրվում է բարձրագույն կրթության կառուցվածքը՝ համալսարաններ, մեծ դպրոցներ (Grandes Écoles) և մասնագիտական ինստիտուտներ, ինչպես նաև ընդունելության առանձնահատկությունները և ուսանողական կյանքի կազմակերպումը։ Նշվում է նաև կրթական համակարգի սոցիալական դերը՝ հավասար հնարավորությունների ապահովման, քաղաքացիական դաստիարակության և ազգային արժեքների փոխանցման գործում։ Ռեֆերատում քննարկվում են նաև ժամանակակից մարտահրավերները՝ թվայնացում, կրթական անհավասարություն, ուսուցիչների պատրաստման խնդիրներ և միջազգային մրցունակության պահպանումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտով, մանկավարժությամբ և համեմատական կրթական համակարգերով հետաքրքրվող ուսանողների և հետազոտողների համար, քանի որ այն տալիս է ամբողջական պատկերացում Ֆրանսիայի կրթական համակարգի կառուցվածքի և գործառույթների մասին։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է կրկնության լեզվական երևույթի ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայերենում՝ բացահայտելով դրա կառուցվածքային, իմաստային, քերականական և ոճական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն դեպքերն են, երբ նույն կամ ձևափոխված լեզվական միավորը՝ բառը, բառակապակցությունը, նախադասության հատվածը կամ ամբողջական կառուցվածքը, կրկնվում է խոսքում կամ գրավոր տեքստում՝ որոշակի հաղորդակցական, իմաստային կամ արտահայտչական նպատակով։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կրկնության տարբեր տեսակները, դրանց ձևավորման եղանակները և կիրառության պայմանները՝ հաշվի առնելով ժամանակակից հայերենի քերականական համակարգը և խոսքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրկնության միջոցով իմաստի շեշտադրմանը, հուզականության և արտահայտչականության ուժեղացմանը, խոսքի ռիթմի ու կառուցվածքային ամբողջականության ապահովմանը։ Կրկնությունը կարող է տարբեր գործառույթներ իրականացնել՝ ընդգծել որևէ գաղափար, ուժեղացնել հատկանիշի կամ գործողության արտահայտվածությունը, փոխանցել հուզական վերաբերմունք, ստեղծել որոշակի ոճական ազդեցություն կամ ապահովել տեքստի կապակցվածությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է կրկնության դրսևորումների քննությունը տարբեր խոսքային և գրական ժանրերում, քանի որ դրա կիրառության հաճախականությունն ու բնույթը կարող են էապես տարբեր լինել գեղարվեստական, հրապարակախոսական, գիտական և առօրյա խոսքում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կրկնության և հարակից լեզվական երևույթների փոխհարաբերությանը՝ տարբերակելով դրա քերականական, բառային և զուտ ոճական դրսևորումները։ Հատուկ նշանակություն ունի գրական ստեղծագործությունների լեզվական նյութի վերլուծությունը, քանի որ գեղարվեստական խոսքում կրկնությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես հեղինակային ոճի ձևավորման և տեքստի արտահայտչականության կարևոր միջոց։ Միաժամանակ երևույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ժամանակակից հայերենի խոսքային կառուցվածքի ճկունությունը և լեզվական միջոցների գործառական բազմազանությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, հայոց լեզվի ուսուցիչներին, խմբագիրներին և լեզվաբանական հետազոտություններով զբաղվող ուսանողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես ժամանակակից հայերենի շարահյուսական և ոճական համակարգի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է նույն լեզվական միավորի կրկնությունը տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել նոր իմաստային, հաղորդակցական և գեղարվեստական նշանակություն։

Իրավաբանություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է հետխորհրդային երկրներում վարչական արդարադատության ձևավորման, կայացման և զարգացման գործընթացներին ու դրանց ընթացքում առաջացած իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրներին։ Աշխատության շրջանակում վարչական արդարադատությունը դիտարկվում է որպես պետական կառավարման նկատմամբ իրավական վերահսկողության և անձի իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության կարևորագույն մեխանիզմ։ Քննարկվում են հետխորհրդային իրավական համակարգերի վերափոխման առանձնահատկությունները, վարչական դատարանների և մասնագիտացված դատական կառույցների ձևավորման գործընթացները, ինչպես նաև վարչական մարմինների որոշումների ու գործողությունների դատական վերահսկողության մեխանիզմները։ Համեմատական մոտեցմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր երկրների փորձի ընդհանրություններն ու տարբերությունները, դրանց օրենսդրական և ինստիտուցիոնալ լուծումները, ինչպես նաև վարչական արդարադատության արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատարանների անկախության, դատական պաշտպանության մատչելիության, վարչական մարմինների իրավաչափության վերահսկողության, ապացուցման և դատավարական պաշտպանության միջոցների հարցերին։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև վարչական արդարադատության և մարդու իրավունքների պաշտպանության փոխկապակցվածությունը, քանի որ արդյունավետ դատական վերահսկողությունը սահմանափակում է վարչական իշխանության կամայական դրսևորումները և նպաստում իրավական պետության սկզբունքների ամրապնդմանը։ Հետխորհրդային երկրների փորձի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել անցումային հասարակություններում վարչական արդարադատության զարգացման ձեռքբերումները, բացահայտել պահպանվող խնդիրները և ներկայացնել դրա հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել վարչական և սահմանադրական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, փաստաբաններին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին, ինչպես նաև իրավագիտության ուսանողներին և հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես հետխորհրդային իրավական համակարգերի վերափոխման, վարչական իշխանության նկատմամբ դատական վերահսկողության և մարդու իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրության տեսանկյունից։