Նար-Դոս. Երկեր

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է խոշոր քաղաքային համայնքներում տնտեսության կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի օրինակով։ Գրքում քաղաքային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որի արդյունավետ գործունեությունը պայմանավորված է տնտեսական, սոցիալական, տարածքային, ենթակառուցվածքային և կառավարչական գործոնների փոխազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում են խոշոր քաղաքների տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները, քաղաքային տնտեսության կառավարման հիմնական սկզբունքները և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերակատարությունը տնտեսական գործընթացների կարգավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի տնտեսական կառուցվածքին, դրա զարգացման միտումներին, տարածքային անհամաչափություններին և քաղաքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են քաղաքային ենթակառուցվածքների, տրանսպորտային համակարգի, բնակարանային և կոմունալ ծառայությունների, առևտրի, ծառայությունների, շինարարության և գործարար միջավայրի զարգացման հետ կապված տնտեսական հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քաղաքային բյուջեի ձևավորմանը և օգտագործմանը, տեղական հարկերի ու վճարների դերին, համայնքային գույքի կառավարմանը և քաղաքային զարգացման ծրագրերի ֆինանսական ապահովմանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև խոշոր քաղաքային համայնքներում ներդրումների ներգրավման, ձեռնարկատիրության խթանման, զբաղվածության ընդլայնման և տնտեսական ակտիվության տարածքային հավասարակշռման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են քաղաքային տնտեսության կառավարման արդյունավետության վրա ազդող խնդիրները՝ ներառյալ բնակչության աճը, տարածքային ծանրաբեռնվածությունը, ենթակառուցվածքների պահանջարկի ավելացումը, բնապահպանական մարտահրավերները և ծառայությունների հասանելիության անհավասարությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տնտեսության կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ ռազմավարական պլանավորման, կառավարման թվայնացման, համայնքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, ներդրումային միջավայրի բարելավման և մասնավոր ու հանրային հատվածների համագործակցության միջոցով։ Երևանի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու խոշոր քաղաքային համայնքի տնտեսական կառավարման առանձնահատկությունները և ձևակերպելու այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել քաղաքային տնտեսության մրցունակության, կայունության և բնակչության կյանքի որակի բարձրացմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, քաղաքային կառավարման մասնագետների, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, քաղաքաշինության և տարածքային զարգացման մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են Երևանի և խոշոր քաղաքային համայնքների տնտեսական զարգացման հիմնախնդիրներով։

Լրագրություն

Նյութը վերաբերում է 2020 թվականի աշնանը Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ վերսկսված ռազմական գործողությունների առաջին օրերին և հակամարտության՝ տարածաշրջանի սահմաններից դուրս ընդլայնվելու վերաբերյալ առաջացած մտահոգություններին։ Հրապարակման կենտրոնում Հայաստանի և Ադրբեջանի փոխադարձ մեղադրանքներն են սահմանային ու հարակից տարածքներում տեղի ունեցած հարձակումների վերաբերյալ, ինչպես նաև Թուրքիայի հնարավոր ներգրավվածության շուրջ հակասական հայտարարությունները։ Ներկայացվում է հայկական կողմի հայտարարությունը, ըստ որի հայկական ռազմական ինքնաթիռի կործանման հետ կապված պատասխանատվությունը վերագրվում էր թուրքական ռազմական օդուժին, մինչդեռ թուրքական կողմը հերքում էր այդ պնդումը։ Նյութը այդ հակասական հայտարարությունները ներկայացնում է որպես կողմերի դիրքորոշումներ և ոչ թե որպես անվիճելիորեն հաստատված հանգամանքներ։ Միաժամանակ անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի և Ադրբեջանի՝ միմյանց տարածքների ուղղությամբ հարվածների վերաբերյալ փոխադարձ մեղադրանքներին, որոնք մեծացնում էին ավելի լայն տարածաշրջանային բախման վտանգի վերաբերյալ միջազգային մտահոգությունները։ Հոդվածի կարևոր ուղղություններից է հակամարտության միջազգային արձագանքը․ ներկայացվում են ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում արտակարգ քննարկումներ անցկացնելու նախաձեռնությունը և եվրոպական պետությունների դիվանագիտական ակտիվությունը՝ ռազմական գործողությունների ընդլայնումը կանխելու նպատակով։ Հակամարտությունը դիտարկվում է նաև Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական միջավայրի համատեքստում՝ հաշվի առնելով Թուրքիայի, Ռուսաստանի և այլ տարածաշրջանային դերակատարների շահերն ու հարաբերությունները հակամարտող կողմերի հետ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն ռազմական բախումների ընթացքի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի հաղորդագրությունները, այլև տեղեկատվական հակամարտությունը, պաշտոնական հայտարարությունների հակասությունները և միջազգային լրատվամիջոցների կողմից դրանց ներկայացման առանձնահատկությունները։ Այն նաև արտացոլում է պատերազմի սկզբնական փուլի անորոշ տեղեկատվական միջավայրը, երբ բազմաթիվ տեղեկություններ տարածվում էին հակամարտող կողմերի պաշտոնական աղբյուրներից և պահանջում էին անկախ հաստատում։ Ընդհանուր առմամբ հրապարակումը կարող է դիտարկվել որպես 2020 թվականի պատերազմի սկզբնական շրջանի քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական զարգացումները ներկայացնող լրագրողական նյութ, որն օգտակար է հակամարտության ժամանակագրության, միջազգային արձագանքի և տեղեկատվական դաշտի ուսումնասիրության համար։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է սփյուռքահայ նշանավոր գրող Հակոբ Կարապենցի գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակի ստեղծագործությունը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ժամանակակից հայ արձակի և հատկապես սփյուռքահայ գրականության մեջ՝ միավորելով ազգային ինքնության, հայրենիքի, օտարության, մարդու ներաշխարհի, հիշողության, գոյության իմաստի և ժամանակակից քաղաքակրթության խնդիրները։ Գրականագիտական ուսումնասիրությունները նրա ստեղծագործությունը բնորոշում են նաև որպես փիլիսոփայական որոնումների տարածք՝ ընդգծելով գոյապաշտական և արդիապաշտ մտածողության ազդեցությունը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գրողի արձակի թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարակերտման սկզբունքները, պատմողական եղանակը, լեզվաոճական միջոցները և ժամանակակից մարդու հոգեբանական աշխարհի ներկայացման ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սփյուռքահայ մարդու ինքնության խնդիրը․ նրա հերոսները հաճախ հայտնվում են հայրենիքի և օտար միջավայրի, ազգային պատկանելիության և համամարդկային արժեքների, անցյալի հիշողության և ներկայի իրականության միջև։ Կարապենցի գրական աշխարհում հայրենիքը ոչ միայն աշխարհագրական տարածք է, այլև հոգևոր հիշողության, ինքնության և գոյության կարևոր հենարան։ Միաժամանակ նրա ստեղծագործության մեջ նկատելի է ժամանակակից մեծ քաղաքի և քաղաքակրթական միջավայրի ազդեցությունը․ գրողը անդրադառնում է անհատի օտարմանը, ներքին մենությանը, հաղորդակցության դժվարություններին և ժամանակակից կյանքի հակասություններին։ Այդ պատճառով նրա արձակը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ազգային, այլև համամարդկային խնդիրների տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ընդգրկվել նրա պատմվածքները, վիպակներն ու վեպերը, այդ թվում՝ «Ադամի գիրքը», որը ներկայացվել է նաև որպես գրողի գրական ժառանգության կարևորագույն հրատարակություններից մեկը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նրա գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, որտեղ ազգային հիշողությունը, անձնական փորձառությունը և ժամանակակից աշխարհի նկատմամբ քննադատական հայացքը միահյուսվում են։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի նաև հեղինակի գեղագիտական համակարգը, որի ուսումնասիրություններում նրա ստեղծագործությունը կապվում է հայկական գոյապաշտական գեղարվեստական մտածողության և արդիապաշտ գրականության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը որպես ազգային և համամարդկային արժեքների, անհատի ներաշխարհի և սփյուռքահայ ինքնության բարդ հարաբերությունների արտահայտություն և կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, սփյուռքահայ գրականության և ժամանակակից արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, դասախոսների և հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական խորհրդային գրականության և բանահյուսության (ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության) փոխկապակցված զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր մշակութային ժառանգության հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են խորհրդային շրջանում ձևավորված գրական ուղղությունները, թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սոցիալիստական իրականության արտացոլումը հայ գրողների ստեղծագործություններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության տարբեր ժանրերին՝ հեքիաթներին, երգերին, առածներին, էպիկական և լիրիկական ստեղծագործություններին, որոնք պահպանել են ազգային մտածողության, լեզվի և մշակութային ինքնության կարևոր շերտերը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև բանահյուսության ազդեցությունը խորհրդային գրականության վրա՝ որպես ստեղծագործական ներշնչման աղբյուր և գեղարվեստական մտածողության ձևավորման գործոն։ Ներկայացվում են գրականության և բանավոր ավանդույթի փոխազդեցության օրինակներ, ինչպես նաև դրանց ուսումնասիրության գիտական մոտեցումները։ Գիրքը կարևոր է հայ գրականության պատմության, մշակութաբանության և բանահյուսագիտության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդային շրջանի մշակութային գործընթացների մասին։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է փաստարկման և լեզվի փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են լեզվական միջոցները մասնակցում մտքերի հիմնավորմանը, համոզիչ խոսքի կառուցմանը և տարբեր տեսակետների պաշտպանությանը կամ հերքմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ փաստարկումը միայն տրամաբանական դատողությունների հաջորդականություն չէ, այլ նաև լեզվական հաղորդակցության գործընթաց, որի արդյունավետությունը մեծապես կախված է օգտագործվող բառապաշարից, շարահյուսական կառուցվածքներից, իմաստային կապերից, խոսքային ռազմավարություններից և հաղորդակցական իրավիճակից։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են փաստարկի հիմնական բաղադրիչները՝ պնդումը, հիմնավորումը, ապացույցը, եզրահանգումը և դրանց միջև ձևավորվող տրամաբանական ու իմաստային հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է լեզուն հնարավորություն տալիս ոչ միայն արտահայտել արդեն ձևավորված միտքը, այլև կառուցել, զարգացնել և փոխակերպել փաստարկային դիրքորոշումը։ Քննության են առնվում փաստարկման տարբեր եղանակներ, համոզման լեզվական միջոցները, պատճառահետևանքային և հակադրական կապերի արտահայտումը, գնահատողական բառապաշարի դերը, ինչպես նաև հարցադրումների, օրինակների, համեմատությունների և այլ խոսքային հնարքների կիրառությունը։ Կարևորվում է նաև փաստարկման տրամաբանական և լեզվական կողմերի փոխհարաբերությունը․ տրամաբանորեն ճիշտ կառուցված փաստարկը կարող է տարբեր արդյունավետություն ունենալ՝ կախված դրա լեզվական ձևակերպումից և հասցեատիրոջ ընկալման առանձնահատկություններից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև փաստարկման ընթացքում առաջացող լեզվական մանիպուլյացիաներին, երկիմաստություններին, ոչ հիմնավորված ընդհանրացումներին և այլ սխալներին, որոնք կարող են թուլացնել փաստարկի համոզչական ուժը կամ խեղաթյուրել հաղորդվող գաղափարի ընկալումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փաստարկման դիտարկումը տարբեր հաղորդակցական ոլորտներում՝ գիտական և ակադեմիական խոսքում, հրապարակախոսության, քաղաքական հաղորդակցության, բանավեճերի և առօրյա խոսքի շրջանակներում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, որ փաստարկային խոսքի կառուցվածքն ու լեզվական միջոցները փոփոխվում են՝ կախված հաղորդակցական նպատակից, թեմայից, լսարանից և իրավիճակից։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև լեզվական և քննադատական մտածողության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ փաստարկների կառուցվածքը ճանաչելու և գնահատելու կարողությունը նպաստում է տեղեկատվության քննադատական ընկալմանը, հիմնավորված եզրահանգումներ կատարելու և սեփական տեսակետը տրամաբանված ու հստակ ձևակերպելու հմտությունների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, փիլիսոփաների, տրամաբանների, հաղորդակցության մասնագետների, լրագրողների, մանկավարժների և փաստարկման տեսությամբ հետաքրքրվող ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը լեզուն և փաստարկումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված երևույթներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են լեզվական կառուցվածքներն ու հաղորդակցական ռազմավարությունները նպաստում մտքի հիմնավորմանը, համոզման գործընթացին և գիտակցված բանավեճի ձևավորմանը։

Տնտեսագիտություն

ՀՀ ագրարային ոլորտում հողային հարաբերությունների կատարելագործումը ուղղված է հողի արդյունավետ օգտագործման, սեփականության և վարձակալության համակարգերի արդիականացման, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրողականության բարձրացման ապահովմանը՝ հաշվի առնելով երկրի սահմանափակ հողային ռեսուրսները և դրանց ոչ համաչափ բաշխումը։ Այս գործընթացում կարևոր ուղղություն է հողերի կադաստրային հաշվառման և գնահատման համակարգի կատարելագործումը, որը թույլ է տալիս ապահովել հողի նկատմամբ սեփականության իրավունքի հստակություն, նվազեցնել վեճերը և ստեղծել թափանցիկ շուկա։ Հողային հարաբերությունների բարելավման կարևոր գործոն է նաև հողերի համախմբման (կոնսոլիդացիայի) քաղաքականությունը, որի միջոցով հնարավոր է հաղթահարել մանրաբաժանված հողատարածքների խնդիրները և բարձրացնել արտադրության արդյունավետությունը՝ խոշոր և տեխնոլոգիապես հագեցած տնտեսությունների ձևավորման միջոցով։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է զարգացնել հողի վարձակալության և շուկայի մեխանիզմները, որոնք կապահովեն հողի ավելի ճկուն շրջանառություն և ներդրումային գրավչություն գյուղատնտեսության ոլորտում։ Կարևոր դեր ունի նաև պետական աջակցությունը՝ սուբսիդիաների, վարկային ծրագրերի և հարկային արտոնությունների միջոցով, ինչը կարող է խթանել հողի արդյունավետ օգտագործումը և կանխել դրա լքվածությունը։ Բացի այդ, անհրաժեշտ է կատարելագործել իրավական դաշտը՝ հստակեցնելով հողօգտագործման իրավունքները, սահմանելով շրջակա միջավայրի պահպանության և կայուն գյուղատնտեսության պահանջներ, ինչպես նաև կանխելով հողի դեգրադացիան ու էրոզիան։ Ընդհանուր առմամբ, հողային հարաբերությունների կատարելագործումը Հայաստանում պահանջում է համակարգված մոտեցում, որը համադրում է իրավական, տնտեսական և տեխնոլոգիական գործիքները՝ նպատակ ունենալով ապահովել ագրարային ոլորտի կայուն զարգացում և հողի ռեսուրսների արդյունավետ կառավարում։