Դատաստանագիրք - Մխիթար Գոշ

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի մասնագիտական դասընթացներում բնագրային ֆիլմերի կիրառման միջոցով լեզվամշակութային իրազեկության զարգացման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են օտար լեզվի ուսուցման ժամանակակից մոտեցումները, մշակութային բաղադրիչի դերը լեզվական կարողությունների ձևավորման գործընթացում և տեսալսողական նյութերի կիրառման մանկավարժական հնարավորությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում է բնօրինակ ֆիլմերի ազդեցությունը սովորողների լեզվական հմտությունների, հաղորդակցական կարողությունների, բառապաշարի ընդլայնման և տարբեր մշակութային միջավայրերի ընկալման վրա։ Վերլուծվում են ուսումնական գործընթացում ֆիլմերի ընտրության, կիրառման և գնահատման մեթոդները, ինչպես նաև մշակվում են գործնական մոտեցումներ, որոնք նպաստում են մասնագիտական ոլորտներում անգլերեն լեզվով արդյունավետ հաղորդակցվելու ունակությունների զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությանը, միջմշակութային հաղորդակցությանը և սովորողների քննադատական մտածողության ձևավորմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել օտար լեզուների ուսուցիչների, մեթոդիստների, մանկավարժների, լեզվաբանների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև անգլերենի ուսուցման նորարարական մեթոդներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի և Հայաստանի պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայկական պետականության, հասարակական կյանքի, մշակույթի և ազգային ինքնության ձևավորման հիմնական փուլերը։ Գրքի բովանդակությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական պատմության զարգացման ընթացքին՝ հնագույն ժամանակներից մինչև ավելի ուշ ժամանակաշրջաններ՝ անդրադառնալով այն քաղաքական, ռազմական, սոցիալական և մշակութային իրադարձություններին, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայկական պետականությունների ձևավորումն ու զարգացումը, դրանց հարաբերությունները հարևան տերությունների և ժողովուրդների հետ, ինչպես նաև տարածաշրջանում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը Հայաստանի վրա։ Պատմական իրադարձությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին դեպքերի հաջորդականություն, այլև որպես երկարատև գործընթաց, որի ընթացքում ձևավորվել և փոխակերպվել են հայկական հասարակությունը, պետական կառավարման համակարգերը, մշակութային ավանդույթներն ու ազգային ինքնագիտակցությունը։ Առանձին կարևորություն է տրվում Հայաստանի աշխարհագրական դիրքին, քանի որ այն մշտապես գտնվել է տարբեր քաղաքակրթությունների և խոշոր քաղաքական ուժերի փոխազդեցության գոտում։ Այդ հանգամանքը նշանակալի դեր է ունեցել ինչպես հայկական մշակույթի զարգացման, այնպես էլ երկրի քաղաքական և ռազմական պատմության մեջ։ Աշխատության պատմագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ հայ ժողովրդի պատմությունը ներկայացվում է ավելի լայն տարածաշրջանային և միջազգային համատեքստում՝ հնարավորություն տալով հասկանալու Հայաստանի և հարևան պետությունների միջև հարաբերությունների փոփոխությունները, պատերազմների ու քաղաքական վերադասավորումների հետևանքները և դրանց ազդեցությունը հայ հասարակության վրա։ Գրքում կարող են անդրադարձ լինել նաև հայկական մշակույթի, քրիստոնեության ընդունման և տարածման, եկեղեցու պատմական դերի, կրթության, գրի ու գրականության զարգացման, ճարտարապետության և արվեստի կարևոր դրսևորումներին։ Այս համատեքստում պատմական գործընթացը ներկայացվում է որպես քաղաքական և մշակութային զարգացման փոխկապակցված ամբողջություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ինչպես հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, այնպես էլ Հայաստանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ֆրանսերեն լեզվով ներկայացված պատմագիտական նյութը հատկապես օգտակար է այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել հայկական պատմությունը եվրոպական, մասնավորապես ֆրանսալեզու պատմագիտական ավանդույթի շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայ ժողովրդի պատմական զարգացման հիմնական ուղղությունների, հայկական պետականության ու մշակույթի ժառանգության և Հայաստանի՝ տարածաշրջանային ու համաշխարհային պատմության մեջ ունեցած նշանակության մասին։

Պատմություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի եզդիական համայնքի շրջանում նոր բողոքականության տարածման գործընթացի և դրա հետևանքով տեղի ունեցող ինքնության փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են կրոնական փոփոխությունների սոցիալական, մշակութային և համայնքային դրսևորումները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել նոր կրոնական գաղափարների և կազմակերպված համայնքային ձևերի տարածմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրոնական պատկանելիության և էթնիկ ինքնության փոխհարաբերությանը՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես կարող են նոր կրոնական ընտրությունները ազդել անհատի և համայնքի ինքնընկալման, ավանդույթների պահպանման, սոցիալական կապերի և մշակութային արժեքների վերաիմաստավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև եզդիական ավանդական կրոնական և մշակութային համակարգի առանձնահատկություններին, համայնքի ներսում ինքնության ձևավորման մեխանիզմներին և ժամանակակից սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը դրանց փոփոխության վրա։ Քննարկվում են կրոնափոխության հնարավոր դրդապատճառները, նոր կրոնական համայնքներին ներգրավվելու գործընթացները, ընտանիքի և համայնքի արձագանքները, ինչպես նաև կրոնական նոր պատկանելիության և նախկին մշակութային ինքնության համատեղման կամ հակադրման տարբեր ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական փոփոխությունները փոխազդում էթնիկ պատկանելիության, լեզվի, ավանդույթների, սոցիալական հարաբերությունների և համայնքային համերաշխության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է ինքնության տրանսֆորմացիան որպես բազմաշերտ և շարունակական գործընթաց՝ ցույց տալով, որ կրոնական փոփոխությունը կարող է անդրադառնալ ոչ միայն անհատի հավատքային պատկերացումներին, այլև նրա սոցիալական դիրքին, մշակութային կողմնորոշումներին և համայնքի հետ հարաբերություններին։

Կենսաբանություն

Работа посвящена эпизоотологическому изучению туляремийного очага, расположенного в юго-восточной части Республики Армения, с целью выявления закономерностей распространения инфекции среди животных и определения факторов, влияющих на сохранение природной очаговости заболевания. Исследование рассматривает туляремию как природно-очаговую инфекцию, циркуляция которой связана с определёнными видами диких животных, переносчиками и условиями окружающей среды. Особое внимание уделяется характеристике территории исследования, её природно-климатическим и экологическим особенностям, а также составу местной фауны, способной участвовать в поддержании эпизоотического процесса. Анализируются возможные пути циркуляции возбудителя между животными и внешней средой, роль отдельных представителей дикой фауны в сохранении инфекции и факторы, определяющие пространственную и временную изменчивость эпизоотической активности очага. Важное место занимает изучение динамики выявления инфекции, распределения положительных находок и особенностей её проявления в различных природных условиях. Работа также рассматривает значение эпизоотологического мониторинга для своевременного обнаружения активности природного очага и оценки потенциальной угрозы для сельскохозяйственных животных и человека. Полученные сведения могут использоваться при организации ветеринарно-санитарных мероприятий, эпидемиологического наблюдения и профилактики заболеваний, связанных с природными очагами туляремии. Практическая значимость исследования заключается в возможности более точно оценивать степень активности очага, определять территории повышенного риска и совершенствовать систему наблюдения за циркуляцией инфекции. Работа представляет интерес для ветеринарных врачей, эпизоотологов, эпидемиологов, микробиологов, специалистов по природно-очаговым инфекциям, а также исследователей, изучающих взаимодействие возбудителей инфекционных заболеваний, животных-хозяев и факторов окружающей среды.

Սոցիոլոգիա

Այս արտահայտությունը վերաբերում է ժամանակի ընկալման երկակի շարժմանը, որտեղ անցյալի վերանայումը դառնում է ապագայի ձևավորման հիմք։ Այն ընդգծում է այն գաղափարը, որ հասարակությունները, անհատները կամ մշակույթները զարգանում են ոչ միայն նոր փորձառությունների և նորարարությունների միջոցով, այլ նաև անցյալի հիշողությունների, պատմական փորձի և կուտակված իմաստների քննության միջոցով։ «Հետ նայելը» այստեղ նշանակում է պատմական գիտակցության ձևավորում՝ սխալների, ձեռքբերումների և կորուստների վերլուծություն, մինչդեռ «առաջ շարժվելը» արտահայտում է այդ գիտելիքի հիման վրա նոր ռազմավարությունների, արժեքների և նպատակների ձևավորում։ Այս մոտեցումը հաճախ կիրառվում է կրթության, քաղաքականության, մշակութային վերակառուցման և սոցիալական զարգացման ոլորտներում՝ որպես մեթոդ, որը թույլ է տալիս համադրել հիշողությունը և նորարարությունը՝ կանխելով անցյալի սխալների կրկնությունը և միաժամանակ խթանելով առաջընթացը։ Միաժամանակ այն ունի նաև փիլիսոփայական խորություն, քանի որ հարցադրում է ժամանակի գծային ընկալումը և առաջարկում է այն դիտարկել որպես փոխկապակցված գործընթաց, որտեղ անցյալն ու ապագան փոխադարձաբար պայմանավորում են ներկայի իմաստավորումը։