Մրցակցության և մենաշնորհների պետական կարգավորման հիմնահարցերը Հայաստանի Հանրապետությունում

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր գրքերի տեղեկատվական ընտրանի, որը նպատակ ունի օգնել երիտասարդ ընթերցողներին կողմնորոշվել ժամանակակից գրականության բազմազան դաշտում և գտնել իրենց հետաքրքրություններին համապատասխան ընթերցանություն։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ արկածային և ֆանտաստիկ պատմություններ, գիտահանրամատչելի գրքեր, սոցիալ-հոգեբանական վեպեր, ինչպես նաև կրթական և ճանաչողական բնույթի հրատարակություններ, որոնք նպաստում են պատանեկան մտածողության, երևակայության և արժեքային համակարգի ձևավորմանը։ Նյութը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում այն գրքերին, որոնք զարգացնում են քննադատական մտածողությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքի նկատմամբ հետաքրքրությունը՝ միաժամանակ աջակցելով ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը։ Տեղեկատվական ցանկը նաև ընդգծում է ժամանակակից մանկապատանեկան գրականության դերը անձի սոցիալականացման, ինքնաճանաչման և աշխարհընկալման ընդլայնման գործընթացներում՝ ներկայացնելով գրքեր, որոնք կարող են դառնալ ոգեշնչման աղբյուր և կրթական ուղեցույց պատանիների համար։

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է XII դարին վերաբերող Հայոց եկեղեցու դավանաբանական և եկեղեցագիտական գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով միջնադարյան Հայաստանի կրոնական, մտավոր և եկեղեցաքաղաքական կյանքի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն սկզբնաղբյուրների վրա, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ժամանակաշրջանի հայ աստվածաբանական մտքի առանձնահատկությունները, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանությունները, եկեղեցական ինքնության ձևավորման սկզբունքները և այլ քրիստոնեական ավանդույթների հետ հարաբերությունների բնույթը։ XII դարը ներկայացվում է որպես Հայոց եկեղեցու պատմության կարևոր ժամանակաշրջան, երբ աստվածաբանական հարցերի քննարկումը սերտորեն կապված էր ինչպես ներքին եկեղեցական կյանքի, այնպես էլ հարևան քրիստոնեական կենտրոնների հետ ընթացող դավանաբանական երկխոսությունների հետ։ Քննության են առնվում հավատքի հիմնարար դրույթներին վերաբերող գրավոր վկայությունները, դավանաբանական շարադրանքները, եկեղեցական նամակագրությունը, ժողովական փաստաթղթերը և աստվածաբանական բնույթի այլ նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել ժամանակաշրջանի եկեղեցական մտքի հիմնական ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քրիստոսաբանական խնդիրներին, Սուրբ Երրորդության վերաբերյալ պատկերացումներին, եկեղեցու խորհուրդների մեկնաբանությանը, ծիսական ավանդույթներին և հավատքի արտահայտման ձևերին։ Դավանաբանական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպիսի փաստարկներով էին հայ հոգևորականներն ու աստվածաբանները հիմնավորում իրենց եկեղեցու դիրքորոշումները և ինչպես էին դրանք ներկայացնում այլ եկեղեցիների ներկայացուցիչների հետ հաղորդակցության ընթացքում։ Կարևորվում է Հայոց եկեղեցու և բյուզանդական, վրացական ու արևելյան քրիստոնեական այլ ավանդույթների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Դավանաբանական տարբերությունները դիտարկվում են ոչ միայն զուտ աստվածաբանական, այլև պատմական ու եկեղեցաքաղաքական համատեքստում, քանի որ միջեկեղեցական հարաբերությունների վրա կարող էին ազդել քաղաքական դաշինքները, տարածաշրջանային փոփոխությունները և տարբեր իշխանությունների միջև հարաբերությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում Կիլիկյան Հայաստանի պայմաններում ձևավորված եկեղեցական և մտավոր միջավայրին, որտեղ հայ հոգևորականները ավելի ակտիվորեն էին հաղորդակցվում նաև արևմտյան քրիստոնեական աշխարհի ներկայացուցիչների հետ։ Այդ շփումները առաջ էին բերում հավատքի, ծեսի, եկեղեցական կառավարման և միության հնարավորությունների վերաբերյալ նոր քննարկումներ։ Ուսումնասիրվում է միջեկեղեցական երկխոսության լեզուն և փաստարկման համակարգը՝ բացահայտելով, թե ինչ ձևով էին ներկայացվում սեփական դավանաբանական դիրքորոշումները և մեկնաբանվում մյուս կողմի ուսմունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցական միության վերաբերյալ քննարկումներին և այն պայմաններին, որոնց շրջանակում հնարավոր էր համարվում տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև համաձայնության հաստատումը։ Միաժամանակ քննության են առնվում այն հարցերը, որոնց շուրջ պահպանվում էին էական տարաձայնություններ։ Աղբյուրների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական եկեղեցական դիրքորոշումները, այլև միջնադարյան հայ աստվածաբանական մտածողության զարգացման մակարդակը, կիրառվող հասկացությունները և մեկնողական ավանդույթները։ Կարևորվում է նախորդ դարերի հայրաբանական և հայ մատենագրական ժառանգության ազդեցությունը XII դարի հեղինակների վրա։ Հին հեղինակությունների վկայակոչումը, սուրբգրային մեկնությունները և ավելի վաղ ձևավորված դավանաբանական բանաձևերը հաճախ ծառայում էին ժամանակակից խնդիրների մեկնաբանման և եկեղեցական դիրքորոշումների հիմնավորման համար։ Առանձին քննության առարկա է գրավոր հուշարձանների աղբյուրագիտական արժեքը։ Ուսումնասիրվում են դրանց ստեղծման պատմական պայմանները, հեղինակային պատկանելությունը, ձեռագրային փոխանցումը, տարբեր խմբագրությունների և տարբերակների գոյությունը, ինչպես նաև հետագա դարերում դրանց կիրառությունն ու ընկալումը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել տվյալ ժամանակաշրջանին անմիջականորեն վերաբերող տեղեկությունները հետագա ընդօրինակությունների կամ մեկնաբանությունների ընթացքում առաջացած շերտերից։ Կարևորվում է նաև ձեռագրական ավանդույթը, որի շնորհիվ պահպանվել են միջնադարյան աստվածաբանական և եկեղեցական բնույթի բազմաթիվ նյութեր։ Ձեռագրերի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել բնագրերի վերականգնմանը, տարբեր ընթերցումների բացահայտմանը և առանձին երկերի տարածման պատմության ուսումնասիրությանը։ Դավանաբանական հուշարձանները միաժամանակ արժեքավոր աղբյուրներ են ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային պատմության համար, քանի որ դրանցում կարող են արտացոլվել եկեղեցական կենտրոնների հարաբերությունները, հոգևորականության հասարակական դերը, կրթական միջավայրի առանձնահատկությունները և հայկական աշխարհի կապերը հարևան երկրների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ միջնադարյան աստվածաբանական գրականությունը միայն հավատքի տեսական հարցերի շարադրանք չէր, այլ նաև եկեղեցական ինքնության պահպանման, մտավոր ավանդույթի փոխանցման և արտաքին կրոնական ազդեցությունների հետ երկխոսության միջոց։ XII դարի նյութերի համակարգված քննությունը կարևոր է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական զարգացման հաջորդականությունը հասկանալու համար, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում արտահայտված մի շարք գաղափարներ և ձևակերպումներ շարունակել են նշանակություն ունենալ հետագա դարերի եկեղեցական գրականության ու միջեկեղեցական հարաբերությունների համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է պատմական, աստվածաբանական, բանասիրական և աղբյուրագիտական մոտեցումների համադրմամբ, որը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միջնադարյան հայ եկեղեցական մտքի զարգացման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, հայագիտության, աստվածաբանության, միջնադարյան պատմության, ձեռագրագիտության և հայ մատենագրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, հոգևորականների, պատմաբանների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում գենդերի լեզվական արտահայտության և դրա հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հայերենի հետ զուգադրական համեմատության հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն լեզվական միջոցները, որոնց միջոցով անգլերենում և հայերենում արտահայտվում են սեռային և գենդերային նշանակությունները, ինչպես նաև դրանց դրսևորումները քերականական, բառային, շարահյուսական և իմաստաբանական մակարդակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձանց անվանմանը, դերանունների կիրառությանը, մասնագիտությունների և սոցիալական դերերի անվանումներին, ինչպես նաև այն բառապաշարին և լեզվական կառուցվածքներին, որոնք կարող են արտացոլել հասարակության մեջ ձևավորված գենդերային պատկերացումները։ Անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները և հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական կառուցվածքի առանձնահատկությունները ազդում գենդերային իմաստների արտահայտման վրա։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել նաև լեզվական կարծրատիպերը, գենդերային նշանավորված բառապաշարը, լեզվի փոփոխության միտումները և հասարակական զարգացումների ազդեցությունը գենդերային չեզոք կամ առավել ներառական լեզվական միջոցների տարածման վրա։ Հետազոտությունը կարևոր է լեզվի և հասարակության փոխազդեցության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ գենդերային հարաբերությունների և սոցիալական դերերի մասին պատկերացումները կարող են արտացոլվել ինչպես լեզվի կառուցվածքում, այնպես էլ դրա գործածության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, անգլերենի և հայերենի մասնագետների, թարգմանիչների, գենդերային լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Բժշկություն

Հայկական հին և միջնադարյան բժշկագիտության պատմությանը նվիրված կարևոր ուսումնասիրություն է, որտեղ Ս․ Ա․ Վարդանյանը ներկայացնում է, թե ինչպես էր ձևավորվել և զարգացել դեղագիտությունը Հայաստանում դեռևս հնագույն ժամանակներից։ Գիրքը բացահայտում է, որ հայկական բժշկությունը հիմնված էր բնական բուժամիջոցների լայն կիրառության վրա՝ հատկապես դեղաբույսերի, կենդանական ծագման նյութերի և հանքային միջոցների օգտագործմամբ։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է Մխիթար Հերացու, Ամիրդովլաթ Ամասիացու և այլ նշանավոր բժիշկների աշխատություններին, որոնցում նկարագրված են հարյուրավոր բուժիչ բույսեր ու դեղամիջոցներ։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում է, որ հայկական դեղագիտությունը ոչ միայն ժողովրդական փորձի արդյունք էր, այլ նաև գիտական համակարգ, որը կապ ուներ հունական, արաբական և արևելյան բժշկական ավանդույթների հետ։ Գրքում քննարկվում են տարբեր հիվանդությունների բուժման մեթոդներ, դեղամիջոցների պատրաստման եղանակներ, բուժիչ բույսերի հատկություններն ու դրանց կիրառման սկզբունքները։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ հին Հայաստանում մեծ ուշադրություն էր դարձվում սննդակարգին, կանխարգելիչ բուժմանը և մարդու օրգանիզմի ամբողջական առողջացման գաղափարին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ բժշկության պատմությունը, միջնադարյան գիտությունը և հայկական ձեռագրական ժառանգությունը ուսումնասիրողների համար, քանի որ այն ներկայացնում է հայկական դեղագիտության հարուստ ավանդույթները և դրանց տեղը համաշխարհային բժշկագիտության պատմության մեջ։

Տնտեսագիտություն

Ագրարային տնտեսագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում բուսաբուծական արտադրանքի պահպանման, իրացման և վերամշակման գործընթացների տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց բարելավման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում բերքահավաքից հետո արտադրանքի պահպանման կազմակերպումը, պահեստային տնտեսությունների գործունեությունը, իրացման ուղիները, վերամշակող ձեռնարկությունների հետ կապերը և համապատասխան շուկայական հարաբերությունների ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրանքի կորուստների նվազեցմանը, պահպանման ծախսերին, գնագոյացմանը, իրացման արդյունավետությանը և գյուղատնտեսական արտադրողների տնտեսական շահերի ապահովմանը։ Վերլուծվում են արտադրության, պահպանման, փոխադրման, վերամշակման և վերջնական իրացման փուլերի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը արտադրանքի մրցունակության ու տնտեսական արդյունավետության վրա։ Քննարկվում են համապատասխան ենթակառուցվածքների զարգացման, վերամշակման կարողությունների արդյունավետ օգտագործման, շուկայավարման համակարգերի կատարելագործման և արտադրող-վերամշակող կապերի ամրապնդման հնարավոր մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված գնահատելու բուսաբուծական արտադրանքի հետարտադրական շրջանառության տնտեսական խնդիրները և առանձնացնելու դրանց լուծման հեռանկարային ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, բուսաբուծության, գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման և ագրոբիզնեսի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Մանկավարժություն

Կրթության կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Իրանի և Ճապոնիայի կրթական համակարգերի կազմակերպման ու կառավարման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կրթության կառավարման կառուցվածքը, պետական մարմինների և կրթական հաստատությունների գործառույթները, կառավարման տարբեր մակարդակների փոխհարաբերությունները և որոշումների ընդունման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական քաղաքականության ձևավորման, ուսումնական գործընթացի կազմակերպման, կրթության որակի վերահսկման և մարդկային ռեսուրսների կառավարման մոտեցումներին։ Վերլուծվում են երկու երկրների կրթական համակարգերի ընդհանուր և տարբեր առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով դրանց կառավարման սկզբունքները, ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը և կրթության զարգացման ուղղությունները։ Քննարկվում են նաև կենտրոնացված և ապակենտրոնացված կառավարման տարրերը, կրթական հաստատությունների ինքնուրույնության շրջանակները և պետական վերահսկողության նշանակությունը։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կրթության կառավարման տարբեր մոդելների առանձնահատկությունները և գնահատելու դրանց կիրառման կազմակերպական մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, համեմատական մանկավարժության, կրթական քաղաքականության և կրթական համակարգերի զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։