Նոր գրականություն ՀՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ինֆորմացիա: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1988, Մարտ, թիվ 9)

Պատմություն

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։

Քաղաքագիտություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանական բարեփոխումներին ռազմաքաղաքական հիմնախնդիրների կարգավորման համատեքստում՝ ընդգծելով անվտանգության, զինված ուժերի արդիականացման և ռազմավարական պլանավորման դերակատարությունը տարածաշրջանային և ազգային անվտանգային համակարգերում։ Աշխատությունը վերլուծում է պաշտպանական համակարգի կառուցվածքային, կադրային և տեխնիկական փոփոխությունները, դրանց ազդեցությունը ռազմական կարողությունների զարգացումն ու զինված ուժերի մարտավարական պատրաստվածության մակարդակի բարձրացման վրա, ինչպես նաև համադրում է բարեփոխումների ռազմաքաղաքական և միջազգային իրավական պայմանները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության մարտահրավերներին, պաշտպանական քաղաքականության ռազմավարական առաջնահերթություններին, ինչպես նաև անվտանգության և պաշտպանության ոլորտում պետական կառավարման արդյունավետության ապահովման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ռազմական գիտությունների, քաղաքականագիտության և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների համար՝ նպաստելով Հայաստանի պաշտպանական համակարգի զարգացման, ռազմավարական ինքնորոշման և տարածաշրջանային անվտանգության կայունության ապահովմանը։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է եվրոպական փոխառությունների ներթափանցումը միջին հայերենում՝ ընդգծելով լեզվական շփումների պատմական, մշակութային և սոցիալ-քաղաքական նախադրյալները։ Նշվում է, որ միջին հայերենի փուլում հայերենը գտնվել է ակտիվ փոխազդեցության մեջ տարբեր եվրոպական լեզվամշակութային միջավայրերի հետ, ինչը պայմանավորված էր առևտրային կապերով, դիվանագիտական հարաբերություններով, ինչպես նաև կրոնական և մշակութային փոխառնչություններով։ Վերլուծվում է, որ փոխառությունները հիմնականում ներմուծվել են այն ոլորտներում, որոնք կապված էին քաղաքային կյանքի, վարչական համակարգի, ռազմական գործի, ինչպես նաև առևտրի և արհեստների հետ՝ արտացոլելով նոր հասարակական իրականությունների լեզվական անհրաժեշտությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխառված բառերի հնչյունաբանական և ձևաբանական հարմարեցման գործընթացներին, որոնց արդյունքում օտար ծագման միավորները աստիճանաբար ինտեգրվել են հայերենի կառուցվածքային համակարգին՝ ձեռք բերելով տեղական լեզվական առանձնահատկություններ։ Նշվում է նաև, որ որոշ փոխառություններ պահպանել են իրենց սկզբնական իմաստային բովանդակությունը, մինչդեռ մյուսները ենթարկվել են իմաստային փոփոխությունների կամ նեղացման՝ համապատասխանելով տեղական հաղորդակցական միջավայրին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ եվրոպական փոխառությունները միջին հայերենում հանդիսանում են լեզվական փոխազդեցությունների կարևոր վկայություն և արտացոլում են պատմական զարգացման ընթացքում տեղի ունեցած մշակութային ինտեգրման գործընթացները։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2013 թվականներին Գերմանիայում ձևավորված և զարգացած հայկական համայնքի պատմական, սոցիալական, կազմակերպական և մշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Հայաստանի անկախացումից հետո Գերմանիայում հայ համայնքի զարգացման նոր փուլը, դրա ձևավորման վրա ազդող քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական գործոնները, ինչպես նաև Հայաստանի և Գերմանիայի միջև հարաբերությունների զարգացումը։ Ուսումնասիրվում է համայնքի կազմավորման և ընդլայնման գործընթացը, հայերի բնակության հիմնական կենտրոնները, ներգաղթի ու արտագաղթի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև համայնքի ներսում ձևավորված հասարակական կապերն ու կառույցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքային կազմակերպությունների, եկեղեցական կառույցների, մշակութային և կրթական միավորումների գործունեությանը, որոնք կարևոր դեր են ունեցել ազգային ինքնության պահպանման և սերունդների միջև մշակութային կապի ապահովման գործում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել հայոց լեզվի պահպանման ու ուսուցման խնդիրները, հայկական դպրոցների և կրթական նախաձեռնությունների գործունեությունը, մշակութային միջոցառումների կազմակերպումը, ազգային ավանդույթների փոխանցումը և երիտասարդության ներգրավվածությունը համայնքային կյանքում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Հայ Առաքելական եկեղեցու դերը համայնքի հոգևոր և հասարակական կյանքում, ինչպես նաև Գերմանիայի հասարակական միջավայրում հայկական ինքնության պահպանման գործընթացը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Գերմանիայում բնակվող հայերի մասնակցությանը հասարակական և քաղաքական կյանքին, նրանց հարաբերություններին տեղական համայնքների և գերմանական հասարակության հետ, ինչպես նաև Հայաստանի հետ պահպանվող տնտեսական, մշակութային և մարդկային կապերին։ Առանձին ուղղություն է Հայոց ցեղասպանության հիշողության պահպանման և դրա վերաբերյալ իրազեկման գործունեությունը, որը կարող է արտահայտվել համայնքային միջոցառումներով, կրթական նախաձեռնություններով, մշակութային ծրագրերով և հասարակական քննարկումներով։ 1991-2013 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու համայնքի զարգացման առանձնահատկությունները Հայաստանի անկախության առաջին տասնամյակների ընթացքում և հասկանալու, թե ինչպես են հետխորհրդային Հայաստանի և եվրոպական միջավայրի փոխհարաբերություններն անդրադարձել սփյուռքահայ համայնքային կյանքի վրա։ Արդյունքում աշխատանքը ներկայացնում է Գերմանիայի հայ համայնքը ոչ միայն որպես հայկական սփյուռքի առանձին հատված, այլև որպես Հայաստանի և Գերմանիայի միջև մշակութային, հասարակական և մարդկային կապերի կարևոր օղակ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, սփյուռքագիտության, նորագույն պատմության, միգրացիոն գործընթացների և հայկական համայնքների զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների և մասնագետների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է օտար լեզուներով նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ընթերցողների, ուսանողների, գիտաշխատողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են միջազգային գրականությամբ և տարբեր լեզուներով հրատարակված ժամանակակից աշխատություններով։ Ցանկում ընդգրկված են անգլերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն և այլ լեզուներով գիտական, գեղարվեստական, հասարակական-քաղաքական, տեխնիկական և մշակութային բնույթի նոր հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են համաշխարհային գիտության, մշակույթի և հասարակական մտքի զարգացման արդի միտումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել օտարալեզու նոր գրականության մեջ, ծանոթանալ տարբեր երկրների հեղինակների և հետազոտողների աշխատանքներին և ընտրել համապատասխան նյութեր ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նաև նպաստում է միջազգային գիտելիքների տարածմանը և միջմշակութային հաղորդակցության զարգացմանը՝ ապահովելով բազմալեզու գրականության հասանելիություն լայն ընթերցողական շրջանակների համար։

Հոգեբանություն

Ժողովածուն ընդգրկում է՝ հոգեբանության՝ որպես գիտության բնույթի վերաբերյալ տարբեր տեսական մոտեցումներ, հարցադրումներ՝ արդյոք հոգեբանությունը հումանիտար, բնագիտական, թե սոցիալական գիտություն է, միջդիսցիպլինար մոտեցումների քննարկում, հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրության մեթոդաբանական խնդիրներ, տարբեր գիտնականների դիրքորոշումների համեմատական վերլուծություն։ Այն օգտակար է՝ հոգեբանության և փիլիսոփայության ուսանողների համար, հետազոտողների և դասախոսների համար, ինչպես նաև գիտության տեսության և մեթոդաբանության հարցերով հետաքրքրվողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ժողովածուն նպաստում է հոգեբանության գիտական ինքնության շուրջ քննարկումների խորացմանը՝ ընդգծելով դրա միջանկյալ դիրքը հումանիտար և բնագիտական գիտությունների միջև։