Պահանջարկի օրենքը

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է տնտեսական համակարգի մասնավորեցման և ազատականացման գործընթացների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցության գնահատմանը տնտեսական աճի վրա՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության օրինակով։ Աշխատության կենտրոնում այն հիմնարար հարցն է, թե որքանով են սեփականության պետական մենաշնորհի նվազեցումը, մասնավոր հատվածի ընդլայնումը, շուկայական մեխանիզմների զարգացումը, տնտեսական գործունեության ազատականացումը և մրցակցային միջավայրի ձևավորումը նպաստում երկրի արտադրողականության, ներդրումների, զբաղվածության և երկարաժամկետ տնտեսական աճի ապահովմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Իրանի տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով երկրի պատմական, քաղաքական և ինստիտուցիոնալ պայմանները, պետական հատվածի նշանակալի դերակատարությունը, բնական ռեսուրսների առկայությունը, արտաքին տնտեսական սահմանափակումները և միջազգային շուկաների հետ փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ Աշխատության շրջանակում մասնավորեցումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական սեփականության մասնավոր անձանց կամ կազմակերպություններին փոխանցման գործընթաց, այլև որպես տնտեսական կառավարման համակարգի վերափոխման կարևոր բաղադրիչ։ Վերլուծվում է, թե ինչպես կարող է մասնավոր հատվածի զարգացման խթանումը նպաստել ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխմանը, ձեռնարկությունների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը, նոր ներդրումների ներգրավմանը, ձեռնարկատիրական նախաձեռնությունների ակտիվացմանը և մրցակցության խորացմանը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ մասնավորեցումն ինքնին դեռևս չի երաշխավորում տնտեսական արդյունավետություն, քանի որ դրա արդյունքները մեծապես կախված են իրավական դաշտի որակից, սեփականության իրավունքների պաշտպանությունից, պետական կառավարման արդյունավետությունից, մրցակցային քաղաքականությունից, ֆինանսական շուկաների զարգացվածությունից և կոռուպցիոն ռիսկերի սահմանափակումից։ Ազատականացման գործընթացը ներկայացվում է որպես ավելի լայն տնտեսական փոփոխությունների համակարգ, որը ներառում է գների և առևտրի կարգավորման վերանայում, շուկայական մրցակցության ընդլայնում, ներդրումային միջավայրի բարելավում, մասնավոր ձեռնարկատիրության խթանում և տնտեսության տարբեր ոլորտներում պետական միջամտության վերաիմաստավորում։ Հատուկ նշանակություն ունի ազատականացման և տնտեսական աճի միջև կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ շուկայի ավելի մեծ ազատությունը կարող է բարձրացնել արդյունավետությունը և խթանել նորարարությունը, սակայն անբավարար կարգավորման կամ թույլ ինստիտուտների պայմաններում կարող է առաջացնել նաև սոցիալական անհավասարության խորացում, շուկայի կենտրոնացում, գործազրկության աճ կամ տնտեսական անկայունություն։ Իրանի օրինակի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ երկիրը միաժամանակ համատեղում է շուկայական տնտեսության որոշակի մեխանիզմներ և պետական նշանակալի ներգրավվածություն, ինչի հետևանքով տնտեսական բարեփոխումների արդյունքները պայմանավորված են բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններով։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հարցին, թե ինչպես են մասնավորեցման ծրագրերը գործնականում իրականացվել, ինչ արդյունքներ են արձանագրվել տարբեր տնտեսական ոլորտներում, ինչպիսի խնդիրներ և հակասություններ են առաջացել և որքանով են իրականացված բարեփոխումները համապատասխանել տնտեսական աճի երկարաժամկետ նպատակներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մակրոտնտեսական ցուցանիշների, ներդրումների, արտադրողականության, զբաղվածության, պետական բյուջեի, մասնավոր հատվածի զարգացման և տնտեսական կառուցվածքի փոփոխությունների միջև փոխկապակցվածության դիտարկմանը։ Աշխատության ընդհանուր մոտեցումը թույլ է տալիս հասկանալ, որ տնտեսական աճը չի պայմանավորվում միայն սեփականության ձևի փոփոխությամբ կամ պետական վերահսկողության կրճատմամբ․ կայուն և երկարաժամկետ արդյունքի համար անհրաժեշտ է արդյունավետ ինստիտուցիոնալ միջավայր, կանխատեսելի տնտեսական քաղաքականություն, մրցակցության պաշտպանության գործուն համակարգ, ներդրումների համար բարենպաստ պայմաններ և մասնավոր հատվածի իրական տնտեսական ազատություն։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն Իրանի տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու, այլև զարգացող տնտեսություններում մասնավորեցման և ազատականացման քաղաքականությունների հնարավոր առավելություններն ու սահմանափակումները գնահատելու համար։

Lեզվաբանություն

Издание представляет собой краткое литературное или лексикографическое произведение, посвящённое слову «ножичек» как уменьшительно-ласкательной форме русского слова «нож», в котором рассматриваются его семантические оттенки, особенности употребления в разговорной и художественной речи, а также стилистическая функция подобных уменьшительных форм в русском языке; внимание уделяется тому, как такие слова отражают эмоциональную окраску высказывания, бытовой контекст и традиции языковой выразительности, а также их роль в фольклоре и литературе как средства создания образности и характеристик предметного мира.

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության փայտամշակման կազմակերպություններում արտադրական ծախսերի հաշվառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և հաշվառման համակարգի կատարելագործման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են փայտամշակման արտադրության ընթացքում ձևավորվող նյութական, աշխատանքային, էներգետիկ և այլ ծախսերի կազմը, կառուցվածքը, դասակարգումը և հաշվապահական հաշվառման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հումքի և նյութերի օգտագործման, արտադրական թափոնների ու մնացորդների հաշվառման, արտադրանքի ինքնարժեքի ձևավորման և ընդհանուր արտադրական ծախսերի բաշխման հարցերին։ Ուսումնասիրվում են փայտամշակման կազմակերպությունների տեխնոլոգիական գործընթացների ազդեցությունը ծախսերի առաջացման և հաշվառման վրա, ինչպես նաև ծախսերի ճշգրիտ հաշվառման նշանակությունը արտադրության արդյունավետության և ֆինանսական արդյունքների գնահատման գործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գործող հաշվառման մեթոդների և դրանց գործնական կիրառման խնդիրների բացահայտումը, մասնավորապես՝ ծախսերի փաստաթղթավորման, խմբավորման, վերահսկման և վերլուծության գործընթացներում։ Քննարկվում են արտադրական ծախսերի կառավարչական հաշվառման կատարելագործման, ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերի կիրառման, ծախսերի օպտիմալացման և արտադրանքի ինքնարժեքի առավել ճշգրիտ հաշվարկման հնարավորությունները։ Արդյունավետ հաշվառման համակարգը դիտարկվում է որպես ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործման, արտադրական կորուստների նվազեցման, շահութաբերության բարձրացման և կազմակերպությունների մրցունակության ապահովման կարևոր գործիք։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հաշվապահների, աուդիտորների, տնտեսագետների, արտադրական և ֆինանսական կառավարման մասնագետների, փայտամշակման կազմակերպությունների ղեկավարների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Գրականություն

Խորխե Լուիս Բորխես-ի «Պատմվածքներ և հարցազրույց» ժողովածուն, որը հայերեն է թարգմանվել Հ. Բոդուկյան-ի և Վարդան Ֆերեշեթյան-ի կողմից, ներկայացնում է հեղինակին բնորոշ ինտելեկտուալ արձակի, փիլիսոփայական պատմվածքների և մետագրական մտածողության ամենահայտնի նմուշները, որտեղ իրականությունն ու երևակայությունը միահյուսվում են բարդ գաղափարական կառուցվածքների մեջ։ Բորխեսի պատմվածքներում հաճախ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում անսահմանության, ժամանակի շրջապտույտի, ինքնության բազմաշերտության, գրքի և իրականության փոխհարաբերության թեմաները, որոնք ներկայացվում են հակիրճ, բայց գաղափարապես խտացված ձևով։ Նրա հարցազրույցները լրացնում են այդ պատկերն՝ բացահայտելով հեղինակի մտածողության տրամաբանությունը, գրականության մասին նրա հայացքները և աշխարհի ընկալման յուրահատուկ փիլիսոփայական մոտեցումը։ Տեքստերը բնորոշվում են ճշգրիտ կառուցվածքով, հղումների և մշակութային ակնարկների հարուստ համակարգով, ինչպես նաև ընթերցողին մտավոր խաղի մեջ ներգրավելու կարողությամբ, որտեղ յուրաքանչյուր պատմվածք վերածվում է գաղափարական հանելուկի։

Գյուղատնտեսություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ՍՄԿԿ Կենտկոմի 1978 թվականի հուլիսյան պլենումի ընդունած որոշումների և դրանց ազդեցության ուսումնասիրությանը Հայաստանի գյուղատնտեսության զարգացման ուղղությունների վրա։ Գրքում ներկայացվում են գյուղատնտեսության արտադրողականության բարձրացման, հողերի արդյունավետ օգտագործման, ոռոգման, մեքենայացման, քիմիացման, մելիորացիայի, անասնապահության և բուսաբուծության զարգացման հիմնախնդիրները, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման և կառավարման կատարելագործման ուղիները։ Աշխատությունը վերլուծում է այն ժամանակաշրջանի ագրարային քաղաքականության առաջնահերթությունները, նախատեսվող բարեփոխումները և դրանց տնտեսական ու սոցիալական նշանակությունը Հայաստանի գյուղական տնտեսության զարգացման համատեքստում՝ ներկայացնելով նաև ոլորտի հետագա զարգացման հնարավորություններն ու հեռանկարները։

Այլ առարկաներ

Նյութը նվիրված է 2023 թվականի սեպտեմբերյան ռազմական գործողություններից հետո Լեռնային Ղարաբաղում ստեղծված քաղաքական, անվտանգային և հումանիտար իրավիճակին՝ կենտրոնանալով Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից տարածաշրջանի նկատմամբ վարչական վերահսկողության հաստատման և տեղի հայ բնակչության զանգվածային հեռանալու գործընթացի վրա։ Ներկայացվում է այն իրավիճակը, որը ձևավորվեց սեպտեմբերի 19-ին սկսված ադրբեջանական ռազմական գործողությունից և հաջորդ օրը ձեռք բերված հրադադարի պայմանավորվածությունից հետո, երբ տարածաշրջանի փաստացի հայկական կառույցները համաձայնեցին զինաթափման և հետագա լուծարման գործընթացին։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է Ադրբեջանի պետական կառույցների և ոստիկանության մուտքին տարածաշրջան, նոր վարչական իրողությունների ձևավորմանը և Բաքվի կողմից հայտարարված «վերաինտեգրման» քաղաքականությանը։ Միաժամանակ առանցքային թեմա է տեղի էթնիկ հայ բնակչության զանգվածային տեղահանումը դեպի Հայաստան։ Հայաստանի կառավարության տվյալներով՝ 2023 թվականի հոկտեմբերի սկզբին Լեռնային Ղարաբաղից Հայաստան էր ժամանել ավելի քան 100 հազար մարդ՝ տարածաշրջանի մինչ այդ բնակվող հայ բնակչության ճնշող մեծամասնությունը։ Բնակչության հեռացումը տեղի էր ունենում հիմնականում Հայաստան տանող ճանապարհով և կարճ ժամանակահատվածում վերածվեց լայնածավալ հումանիտար գործընթացի։ Նյութում ներկայացվում են ճանապարհի ծանրաբեռնվածության, երկարատև տեղափոխության և առողջական խնդիրներ ունեցող մարդկանց վիճակի հետ կապված դժվարությունները՝ առանց ռազմական իրադարձությունների մանրամասն նկարագրության։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն պատճառների վերաբերյալ հակադիր մեկնաբանություններին, որոնց պայմաններում տեղի ունեցավ բնակչության զանգվածային հեռացումը։ Հայաստանի իշխանությունները գործընթացը բնութագրեցին որպես էթնիկ զտում և պնդեցին, որ ստեղծված անվտանգային ու հումանիտար պայմաններում հայ բնակչությունը չէր կարող իրեն ապահով զգալ։ Ադրբեջանի իշխանությունները մերժեցին այդ բնորոշումը՝ հայտարարելով, որ հայ բնակիչների հեռանալն իրենց անհատական որոշումն էր և ներկայացնելով նրանց իրավունքների ու անվտանգության ապահովման վերաբերյալ հավաստիացումներ։ Այս հակադիր դիրքորոշումները ներկայացվում են որպես կողմերի պաշտոնական գնահատականներ՝ առանց դրանցից որևէ մեկը որպես անվիճելի եզրակացություն ընդունելու։ Քննության է առնվում նաև նախորդ ամիսների իրավիճակի ազդեցությունը։ Լաչինի միջանցքով տեղաշարժի և մատակարարումների երկարատև սահմանափակումները հանգեցրել էին սննդամթերքի, դեղորայքի, վառելիքի և այլ անհրաժեշտ միջոցների հասանելիության լուրջ խնդիրների վերաբերյալ հաղորդումների։ Հայկական կողմը դրանք ներկայացնում էր որպես շրջափակում, մինչդեռ Ադրբեջանը վիճարկում էր այդ մեկնաբանությունը և առաջարկում էր այլ երթուղիներով մատակարարումների կազմակերպում։ Այս նախապատմությունը կարևոր է հետագա զանգվածային տեղահանության սոցիալական և հումանիտար պայմանները հասկանալու համար։ Նյութում անդրադարձ է կատարվում նաև Ադրբեջանի կողմից տարածաշրջանում պետական կառավարման և իրավապահ համակարգերի հաստատմանը։ Ադրբեջանի պաշտոնական ներկայացուցիչները հայտարարում էին ամբողջ տարածքում իրավակարգի ապահովման և հայ բնակչության իրավունքների պաշտպանության մասին՝ երկրի օրենսդրության շրջանակներում։ Միաժամանակ առաջ էր քաշվում տարածաշրջանի հայ բնակիչների «վերաինտեգրման» ծրագիրը, որը նախատեսում էր սոցիալական և տնտեսական միջոցառումներ, ենթակառուցվածքների զարգացում և բնակչության իրավունքների վերաբերյալ երաշխիքներ։ Սակայն այդ հայտարարությունների ժամանակ տարածաշրջանի հայ բնակչության մեծ մասն արդեն հեռացել էր, իսկ մնացած բնակիչների թիվը արագորեն նվազում էր։ Կարևոր թեմա են նաև նախկին հայկական կառույցների ներկայացուցիչների նկատմամբ Ադրբեջանի իրավապահ մարմինների գործողությունները։ Ռազմական գործողություններից և իշխանության փոփոխությունից հետո ձերբակալվեցին կամ հետախուզման մեջ հայտարարվեցին նախկին պաշտոնյաներ, ինչը դարձավ տարածաշրջանում նոր քաղաքական և իրավական իրավիճակի նշանակալի բաղադրիչ։ Նյութը այդ գործընթացը դիտարկում է Ադրբեջանի կողմից սեփական իրավական և վարչական համակարգի տարածման համատեքստում՝ միաժամանակ ցույց տալով դրա նկատմամբ հայկական կողմում առկա մտահոգությունները։ Առանձին պատմական համատեքստում ներկայացվում է հակամարտության զարգացումը Խորհրդային Միության վերջին տարիներից և 1990-ականների պատերազմից մինչև 2020 թվականի պատերազմն ու 2023 թվականի իրադարձությունները։ 1990-ականների ռազմական հակամարտությունից հետո տարածաշրջանի և հարակից տարածքների նկատմամբ վերահսկողության փոփոխությունները հանգեցրել էին նաև ադրբեջանական բնակչության լայնածավալ տեղահանման։ 2020 թվականի պատերազմը զգալիորեն փոխեց ուժերի և տարածքային վերահսկողության հարաբերակցությունը, իսկ ռուսական խաղաղապահ ուժերի տեղակայումից հետո ստեղծվեց նոր ժամանակավոր անվտանգային համակարգ։ 2023 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձությունները դարձան այդ համակարգի հերթական արմատական փոփոխությունը՝ Ադրբեջանի կողմից տարածաշրջանի նկատմամբ փաստացի ամբողջական վերահսկողության հաստատմամբ։ Քննության է առնվում նաև ռուսական խաղաղապահ առաքելության դերը։ Հայաստանի իշխանությունները քննադատում էին Ռուսաստանի և խաղաղապահների գործողությունները՝ պնդելով, որ նրանք չեն ապահովել տարածաշրջանի հայ բնակչության անվտանգությունը, մինչդեռ ռուսական կողմը ներկայացնում էր իր մանդատի և ստեղծված քաղաքական պայմանների վերաբերյալ այլ մեկնաբանություն։ Այս տարաձայնությունները միաժամանակ արտացոլում էին Հայաստան–Ռուսաստան հարաբերություններում խորացող լարվածությունը և Հարավային Կովկասում անվտանգության համակարգի փոփոխվող բնույթը։ Հումանիտար տեսանկյունից առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայաստան ժամանած տեղահանված բնակչության խնդիրներին։ Կարճ ժամանակում ավելի քան հարյուր հազար մարդու ընդունումը Հայաստանի համար առաջացրեց բնակարանային, սոցիալական, առողջապահական, կրթական և զբաղվածության հետ կապված նոր խնդիրներ։ Տեղահանվածների ինտեգրման հարցը դարձավ ոչ միայն անհապաղ մարդասիրական օգնության, այլև երկարաժամկետ սոցիալական քաղաքականության խնդիր։ Միաժամանակ տարածաշրջանի գրեթե ամբողջական հայաթափումը փոխեց Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդագրական պատկերը և հակամարտության հետագա քաղաքական օրակարգը։ Նյութի կարևոր բաղադրիչներից է նաև ադրբեջանցի նախկին տեղահանվածների վերադարձի հարցը։ Ադրբեջանի իշխանությունները շարունակեցին նախկին հակամարտությունների ընթացքում իրենց բնակավայրերից հեռացած ադրբեջանցիների վերադարձի ծրագրերը՝ դրանք ներկայացնելով որպես վերականգնման և վերաբնակեցման քաղաքականության մաս։ Այս գործընթացը ցույց է տալիս հակամարտության հետևանքով տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված տեղահանությունների բազմաշերտ բնույթը և բնակչության վերադարձի, սեփականության, անվտանգության ու պատմական հիշողության հետ կապված խնդիրների բարդությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել 2023 թվականի աշնանը Հարավային Կովկասում տեղի ունեցած կտրուկ քաղաքական և ժողովրդագրական փոփոխությունները, Ադրբեջանի կողմից տարածաշրջանում վարչական վերահսկողության հաստատումը, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանումը, կողմերի հակադիր քաղաքական գնահատականները և դրանց ավելի լայն տարածաշրջանային հետևանքները։ Այն կարող է օգտակար լինել Արցախի հակամարտության, Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության, միջազգային հարաբերությունների, հարկադիր տեղահանությունների, հումանիտար գործընթացների և հետխորհրդային հակամարտությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։