Սկզբնական մարզական պատրաստության օպտիմալացումը գեղարվեստական մարմնամարզությունում

Պատմություն

Տիգրան Մեծ Հայոց պատմության egyik ամենահիշվող պետական ու ռազմական գործիչն է, որը ղեկավարել է Հայաստանը հզորության, տարածքի ընդլայնման և միջազգային հեղինակության հասնելու ժամանակաշրջանում։ Տիգրան Մեծը ստանձնեց թագավորությունը մոտ 95 թվականին Ք.ա., և իր կառավարման ընթացքում significantly ընդլայնեց Հայաստանի սահմանները՝ ընդգրկելով Միջագետքի, Սիրիայի, Մեծ Հայքի և մի շարք հարևան տարածքներ։ Նրա կառավարման ժամանակ Հայաստանի վրա հռչակվեց որպես տարածաշրջանային գերտերություն, կառուցվեցին նոր քաղաքներ, զարգացան տնտեսական և մշակութային կապերը հարևան երկրների հետ, և ստեղծվեց ազդեցիկ քաղաքական ու ռազմական համակարգ։ Տիգրանի գործունեությունը կարևոր դեր խաղաց նաև հայկական ինքնության ամրապնդման և պետական կառավարման ինստիտուտների զարգացումն ապահովելու գործում։ Նրա օրոք մայրաքաղաքն Արտաշատն ու նոր հիմնադրված Տիգրանակերտը դարձան մշակութային, քաղաքական ու տնտեսական կենտրոններ։ Թագավոր Տիգրան Մեծը հայտնի է նաև իր դիվանագիտական և ռազմական շնորհներով, որոնք թույլ տվեցին պահպանել հայկական պետության ինքնիշխանությունը բարդ միջազգային իրավիճակում։ Նրա կերպարը հայ պատմության մեջ մնում է ուժի, պետականական մտածողության և ազգային հավակնությունների խորհրդանիշ։

Բիզնես էկանոմիկա

Կառլ Մարքսի ամենահայտնի և համաշխարհային մակարդակով ազդեցիկ աշխատանքներից մեկն է, որը քննադատում է կապիտալիստական տնտեսական համակարգը և բացատրում նրա աշխատողներին դոգմատիկ կախվածությունն ու շահագործումը։ Մարքսը գրքում մանրամասն վերլուծում է կապիտալիզմի կառույցը՝ նրա դասակարգային բևեռացումն ու տնտեսական շահերի հակասությունները։ Գրքում գլխավոր ուշադրությունը տրվում է ավելացված արժեքի տեսությանը՝ այն է, թե ինչպես կապիտալիստները շահագործում են աշխատողների աշխատանքի արդյունքը, որը հանգեցնում է հասարակության մեջ անհավասարության։ Մարքսը ցույց է տալիս, որ կապիտալիզմը բերում է սոցիալական արշալույսների և խորթության՝ էմպիրիկորեն հաստատելով, որ աշխատողները կորցնում են իրենց աշխատանքային կարողությունը, որը վերածվում է ապրանքային էքսպանսիայի։ **«Капитал»**-ը եռաշերտ գիրք է, որը ուսումնասիրում է մաքսիմալ իդեալական և պրակտիկ կապիտալիզմի դրսևորումները, ինչպես նաև պատմական զարգացումը, որի հիման վրա ձևավորվում են համակարգի անկման օրակարգերը։ Կրկին, Մարքսը շարադրում է իր տեսությունները, որոնք պատրաստում են հնարավոր հեղափոխական իրավիճակ՝ կոչ անում աշխատավորներին պայքարել իրենց իրավունքների համար։ Գիրքը շատ ավելի քան պարզապես տնտեսական վերլուծություն է։ Այն սոցիալական տեսություն է, որի միջոցով Մարքսը միաժամանակ ուներ և՛ քաղաքական, և՛ սոցիալական քննադատություն՝ աշխարհի տնտեսական համակարգի ընդհանրական ասպեկտները։ Հրատարակիչ - Эксмо Հրատ. տարեթիվ - 2022 ISBN - 978-5-04-105483-0

Գրականություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է հայ դասական պոեզիայի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցող բանաստեղծ Վահան Տերյանի կյանքի, ստեղծագործական ուղու և գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ներդրումը հայ սիմվոլիստական պոեզիայի ձևավորման և զարգացման գործում։ Վահան Տերյանը համարվում է XX դարի սկզբի հայ գրականության ամենաազդեցիկ դեմքերից մեկը, որի ստեղծագործություններում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում սիրո, կարոտի, բնության և ներքին հոգեբանական ապրումների խորքային արտահայտումները։ Նրա պոեզիան բնորոշվում է երաժշտական լեզվով, նուրբ զգացմունքայնությամբ և պատկերային մտածողության բարձր մակարդակով, ինչը նրան առանձնացնում է իր ժամանակակիցներից և դարձնում հայ նոր գրականության նորարարական ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Տերյանի ստեղծագործական գործունեությունը սերտորեն կապված է նաև ազգային և հասարակական գաղափարների հետ, որտեղ անձնական ապրումները հաճախ միահյուսվում են հայրենիքի ճակատագրի, պատմական ցավի և ազգային ինքնության հարցերի հետ։ Բացի բանաստեղծական ժառանգությունից, նա կարևոր դեր է ունեցել նաև գրական քննադատության և թարգմանական գործունեության մեջ՝ նպաստելով եվրոպական սիմվոլիզմի գաղափարների տարածմանը հայ գրական միջավայրում։ Նրա կյանքը և ստեղծագործությունը ուսումնասիրության կարևոր նյութ են ինչպես գրականագիտության, այնպես էլ մշակութային պատմության համար՝ բացահայտելով հայ պոեզիայի անցումը դասական ձևերից դեպի արդիական գեղարվեստական մտածողություն։

Գեղարվեստական հայ․

«Մամոնտը և Պապոնտը»՝ Վարուժան Նալբանդյանի ստեղծագործությունը հայ գրականության մեջ հանդիսանում է մեկ այլ սուր հեգնանքով ու խորիմաստ քննադատությամբ ձևավորված գործ։ Այս ստեղծագործությունը ոչ միայն գրական երկ է, այլ նաև սոցիալական ու քաղաքական խնդիրներին անդրադարձնող մի վերլուծություն։ Նալբանդյանը, օգտագործելով սրամիտ և հաճախ սև հումորային ոճը, ներկայացնում է մարդկային հասարակության բոլոր այն բացերն ու կոպիտ հակասությունները, որոնք քողարկված են պատրանքների տակ։ Պատմությունը, միանշանակ, պատկերացնում է երկու հակադիր կերպարների՝ **Մամոնտի** և **Պապոնտի** միջև պայքարը, որոնք խորհրդանշում են տարբեր խավերի ու հասարակական կողմերի հակասություններ։ Մամոնտը և Պապոնտը՝ երկու կերպարներ, որոնք նրանցից յուրաքանչյուրը բացահայտում է միմյանց հակասական բնույթը, այնպիսի սոցիալական, քաղաքական ու մարդկային արժեքներ, որոնք ոչ միշտ են համապատասխանում իրականությանը։ Նրանք որպես կերպարներ բախվում են տարբեր տեսակների՝ չարամտության, ավանդապաշտության, բարոյականության ու ընկերական հարաբերությունների։ Նալբանդյանի սրամտությունը ու լեզվաբառական բարձրությունը հաճախ հանդես են գալիս որպես մի տեսակ մերկացման գործիք՝ առանց հարթելու կամ մեղմելու այն հարցերը, որոնք մարդուն կարող են խորապես ցավեցնել։ Բացի այս, «Մամոնտը և Պապոնտը»-ն նաև շատ հաճախ անդրադառնում է իր ժամանակի քաղաքական ու հասարակական դաշտում գտնվող անարդարություններին՝ հեգնանքով ու գովերգմամբ։ Հեղինակը նկարագրում է մարդկանց միջև անարդար ու մանիպուլյատիվ հարաբերությունները, ինչպես նաև այն՝ ինչպես հասարակական ճնշումները ու սոցիալական շերտերը ձևավորում են այսպես կոչված «հերոսներին», որոնք կեղծ արժեքներով առաջնորդվում են։ «Մամոնտը և Պապոնտը»՝ որպես զվարճալի, բայց խորիմաստ պատմություն, ստիպում է ընթերցողին մտածել հասարակության ու մարդուն դասավորելու տարբեր մոտեցումների մասին։ Նալբանդյանը նաև այդ կերպարների միջոցով ցույց է տալիս՝ ինչպես սոցիալական ստանդարտները և հիփոկրիզիաները կարող են փոխել մարդկային բնույթը՝ հիմնելով պատմական և սոցիալական անարդարությունների վրա։ «Մամոնտը և Պապոնտը»-ը կարելի է դիտարկել որպես ոչ միայն ծաղրական ժանրի ստեղծագործություն, այլ նաև այն գրական քննադատությունը, որ ուղղված է մարդու սոցիալական սխալներին ու անհատական մտածողությանը։ Հրատարակիչ - Դարակ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-9239-5-6

Lեզվաբանություն

Նախատեսված է միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար՝ նպատակ ունենալով զարգացնել ժամանակակից հայոց լեզվի գործնական կիրառման հմտությունները։ Գիրքը կառուցված է այնպես, որ համատեղի տեսական գիտելիքը և գործնական վարժությունները՝ ընդգրկելով ուղղագրության, կետադրության, բառագիտության, ձևաբանության և շարահյուսության հիմնական բաժինները։ Աշխատությունում ներառված են բազմաբնույթ առաջադրանքներ՝ ուղղված լեզվական սխալների հայտնաբերմանը և շտկմանը, գրավոր խոսքի հստակության և ճշգրտության բարձրացմանը, ինչպես նաև մասնագիտական տեքստերի ճիշտ ձևակերպմանը։ Հեղինակը կարևորում է նաև հաղորդակցական մոտեցումը՝ խրախուսելով ուսանողների ակտիվ մասնակցությունը և ինքնուրույն աշխատանքը։ Ձեռնարկը նպաստում է լեզվական մտածողության զարգացմանը և գրագետ խոսքի ձևավորմանը՝ ծառայելով որպես արդյունավետ գործիք թե՛ դասավանդման, թե՛ ինքնուսուցման համար։ Այն հատկապես օգտակար է այն ուսանողների համար, ովքեր պատրաստվում են կիրառել հայոց լեզուն տարբեր մասնագիտական ոլորտներում՝ ապահովելով նրանց լեզվական մշակույթի բարձր մակարդակ։

Մանկավարժություն

Ստեղծագործությունը մանկավարժական և մեթոդական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հիմնական դպրոցի աշակերտների հետազոտական մտածողության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը երկրաչափության ուսուցման շրջանակում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են այն մեթոդներն ու մոտեցումները, որոնց միջոցով սովորողները ոչ միայն յուրացնում են երկրաչափական գիտելիքները, այլև սովորում են առաջադրել հարցեր, ձևակերպել վարկածներ, կատարել դիտարկումներ, համեմատություններ և հիմնավորված եզրակացություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խնդիրների հետազոտական լուծմանը, երկրաչափական կառուցումներին, մոդելավորմանը և ապացուցման գործընթացին՝ որպես տրամաբանական և գիտական մտածողության զարգացման արդյունավետ միջոցների։ Ներկայացվում են նաև ուսուցչի կողմից ստեղծվող ուսումնական իրավիճակները, որոնք խթանում են աշակերտների ակտիվ մասնակցությունը, ստեղծագործական մոտեցումները և համագործակցային աշխատանքը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ երկրաչափությունը կարող է ծառայել ոչ միայն մաթեմատիկական գիտելիքների փոխանցմանը, այլև հետազոտական մշակույթի և ինքնուրույն մտածողության ձևավորմանը՝ նպաստելով սովորողների համակողմանի զարգացմանը։