Ահաբեկչության դեմ պայքարի միջազգային իրավական կարգավորումը

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է մերձերևանյան տարածքում երկրակեղևի ժամանակակից ձևախախտումների և շարժումների տարածաժամանակային դինամիկայի ուսումնասիրությանը՝ գեոդեզիական դիտարկումների ու չափումների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկրակեղևի առանձին հատվածներում տեղի ունեցող հորիզոնական և ուղղաձիգ տեղաշարժերը, գնահատել դրանց փոփոխության բնույթը և պարզել հնարավոր փոխկապակցվածությունը տարածաշրջանի երկրաբանական ու տեկտոնական կառուցվածքի հետ։ Գեոդինամիկական պոլիգոնը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ մոնիթորինգի համար կազմակերպված դիտարկման համակարգ, որի կայուն գեոդեզիական կետերում տարբեր ժամանակահատվածներում իրականացված կրկնակի չափումները հնարավորություն են տալիս հետևելու փոքր տեղաշարժերի կուտակմանը և դեֆորմացիոն դաշտի փոփոխություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել ճշգրիտ բարձրաչափական, անկյունային, հեռաչափական և արբանյակային գեոդեզիայի միջոցով ստացված տվյալները՝ երկրակեղևային շարժումների հնարավորինս ամբողջական տարածական պատկերը ձևավորելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափումների ժամանակային շարքերի վերլուծությանը, քանի որ երկարաժամկետ տվյալները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու համեմատաբար կայուն շարժումները կարճաժամկետ տատանումներից և գնահատելու դեֆորմացիոն գործընթացների զարգացման ընդհանուր միտումները։ Կարևոր խնդիր է նաև չափումների ճշգրտության և հնարավոր սխալների գնահատումը՝ հաշվի առնելով դիտարկման պայմանները, սարքավորումների առանձնահատկությունները և արտաքին միջավայրի ազդեցությունը։ Ստացված տվյալների տարածական վերլուծությունը կարող է նպաստել հարաբերականորեն կայուն և ավելի ակտիվ հատվածների առանձնացմանը, տեղաշարժերի ուղղությունների որոշմանը և դեֆորմացիոն դաշտը բնութագրող մոդելների կառուցմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են համադրվել տարածքի ակտիվ խզվածքների, երկրաբանական կառուցվածքների և սեյսմոլոգիական դիտարկումների վերաբերյալ տվյալների հետ՝ ժամանակակից տեկտոնական գործընթացների վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն նաև սեյսմատեկտոնական հետազոտությունների համար, սակայն գեոդեզիական դեֆորմացիաները ինքնուրույն չեն դիտարկվում որպես երկրաշարժերի ժամանակի կամ ուժգնության միանշանակ կանխատեսման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գեոդեզիայի, երկրադինամիկայի, տեկտոնիկայի և երկրաֆիզիկական մոնիթորինգի մեթոդները՝ նպատակ ունենալով գնահատել մերձերևանյան տարածաշրջանի երկրակեղևի ժամանակակից շարժումների և ձևախախտումների հիմնական օրինաչափությունները։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Արցախի և Սյունիքի մելիքական ապարանքների ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանց ձևավորման պատմական, սոցիալական, պաշտպանական և մշակութային պայմանները։ Ուսումնասիրվում են մելիքական ապարանքների կառուցվածքային և հորինվածքային լուծումները, տարածական կազմակերպումը, շինարարական նյութերը, ճարտարապետական ձևերը և տեղանքի բնական պայմանների հետ դրանց փոխհարաբերությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապարանքների՝ որպես բնակելի, վարչական և ներկայացուցչական կառույցների բազմագործառութային նշանակությանը, ինչպես նաև դրանց պաշտպանական հատկանիշներին, որոնք պայմանավորված էին տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ռազմական իրադրությամբ։ Քննարկվում են շենքերի հատակագծային կառուցվածքը, ներքին և արտաքին տարածքների փոխկապակցվածությունը, բակերի, սրահների, բնակելի և օժանդակ հատվածների կազմակերպումը, ինչպես նաև ամրաշինական տարրերի և բնակելի ճարտարապետության համադրությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել Արցախի և Սյունիքի տարբեր շրջաններում ձևավորված ճարտարապետական ավանդույթների ընդհանրություններն ու տարբերությունները և հասկանալ դրանց տեղը հայկական միջնադարյան ու նոր շրջանի ճարտարապետական մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է նաև ապարանքների կապը շրջակա պատմական միջավայրի, ամրոցների, եկեղեցական համալիրների և բնակավայրերի հետ, քանի որ դրանք հաճախ կազմում էին ավելի լայն ճարտարապետական և պաշտպանական համակարգերի բաղկացուցիչ մասը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև առանձին մելիքական ապարանքների պահպանված հետքերին, դրանց ներկայիս վիճակին և պատմաճարտարապետական արժեքին՝ ընդգծելով ուսումնասիրության նշանակությունը հայկական մշակութային ժառանգության պահպանության և գիտական փաստագրման տեսանկյունից։ Նյութը արժեքավոր է ճարտարապետության, պատմության, հնագիտության և մշակութաբանության ոլորտների մասնագետների ու ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Արցախի և Սյունիքի պատմական ճարտարապետությամբ և հայկական իշխանական տների նյութական մշակույթով։ Այն օգնում է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել մելիքական ապարանքների ճարտարապետական կերպարի, դրանց գործառույթների և պատմական միջավայրում ունեցած դերի մասին։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Միրզա Յուսուֆ Ներսեսովի պատմագրական երկի՝ որպես Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը և դրա պատմագիտական արժեքի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել երկում պահպանված տեղեկությունները, պարզել դրանց բնույթը, հավաստիության աստիճանը և նշանակությունը Ղարաբաղի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական ու մշակութային պատմության վերականգնման համար։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ աղբյուրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրականությունն արտացոլող պատմագրական հուշարձան։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղի տարածքում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացներին, տեղական իշխանությունների և վարչական կառույցների գործունեությանը, տարբեր իշխանական խմբերի փոխհարաբերություններին, պատերազմներին, արտաքին ուժերի ազդեցությանը և տարածաշրջանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղբյուրի տեղեկությունների համադրումը այլ հայկական, պարսկական, ռուսական և տարածաշրջանային գրավոր վկայությունների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզելու առանձին հաղորդումների հավաստիությունը և վերականգնելու ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների առավել ամբողջական պատկերը։ Աշխատանքը կարևոր է նաև աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ պատմական երկի օգտագործումը պահանջում է հաշվի առնել հեղինակի ժամանակաշրջանը, տեղեկությունների ստացման հնարավոր աղբյուրները, հեղինակային դիրքորոշումները և պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության ուսումնասիրության համար աղբյուրի արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու տարածաշրջանի բնակչության, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական կյանքի, վարչական համակարգի և մշակութային միջավայրի վերաբերյալ տեղեկություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև պատմական տեղանունների, անձնանունների, իշխանական տոհմերի և իրադարձությունների ժամանակագրության ուսումնասիրությունը, քանի որ նման տվյալները հնարավորություն են տալիս ճշգրտելու տարբեր պատմական գործընթացների ընթացքն ու փոխկապակցվածությունը։ Աղբյուրի քննադատական վերլուծությունը միաժամանակ թույլ է տալիս առանձնացնել այն տեղեկությունները, որոնք ունեն անմիջական սկզբնաղբյուրային նշանակություն, և դրանք տարբերակել հեղինակի մեկնաբանություններից կամ ավելի վաղ պատմական ավանդույթներից փոխանցված նյութերից։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ ուսումնասիրության առարկան բազմաշերտ և հակասական պատմական գործընթացներ ունեցող տարածաշրջան է։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ տվյալ պատմագրական երկի համակարգված ուսումնասիրությունն ու այլ աղբյուրների հետ համադրումը կարող են էականորեն ընդլայնել Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումները՝ արժեքավոր նյութ տրամադրելով տարածաշրջանի քաղաքական և հասարակական կյանքի, պատմական իրադարձությունների ժամանակագրության և պատմական հիշողության ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է դատական նախադեպի՝ որպես իրավունքի աղբյուրի տեսական և գործնական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և տարբեր երկրների իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել դատական որոշումների իրավաստեղծ և իրավամեկնաբանման նշանակությունը, պարզել դրանց տեղը իրավունքի աղբյուրների համակարգում և համեմատել տարբեր իրավական ավանդույթներում նախադեպի ձևավորման ու կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում անգլո-ամերիկյան և ռոմանագերմանական իրավական համակարգերի տարբերություններին, քանի որ առաջինում դատական նախադեպը պատմականորեն հանդես է գալիս որպես իրավունքի կարևոր աղբյուր, մինչդեռ երկրորդում առաջնային նշանակությունը սովորաբար տրվում է օրենքին և այլ նորմատիվ իրավական ակտերին։ ՀՀ-ի պարագայում հարցը հատկապես հետաքրքիր է դատական իշխանության զարգացման և դատական պրակտիկայի միատեսակության ապահովման տեսանկյունից։ Ատենախոսությանը նվիրված մատենագիտական աղբյուրը նշում է, որ 2005 թվականի սահմանադրական փոփոխություններով Վճռաբեկ դատարանին վերապահվել էր օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու առաքելությունը, ինչը կարևոր փուլ էր հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի դերի վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Վճռաբեկ դատարանի որոշումների իրավական նշանակությունը, դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների ազդեցությունը ստորադաս դատարանների գործունեության վրա և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման մեխանիզմները։ Առանձին և կարևոր տեղ է զբաղեցնում Սահմանադրական դատարանի որոշումների ուսումնասիրությունը։ ՀՀ Սահմանադրական դատարանը նշում է, որ իր ըստ էության կայացված որոշումները պարտադիր են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների, պաշտոնատար անձանց, ինչպես նաև ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար ամբողջ Հանրապետության տարածքում։ Միաժամանակ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշումների վերաբերյալ իր որոշումներում ընդգծվում է դրանց պաշտոնական բնույթը, համընդհանուր իրավական հետևանքները, իրավական անորոշության վերացման նշանակությունը և նախադեպային բնույթը։ Այս հանգամանքը ցույց է տալիս, որ հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի հարցը չի սահմանափակվում դասական անգլիական stare decisis մոդելի մեխանիկական կիրառմամբ, այլ ունի յուրահատուկ սահմանադրաիրավական դրսևորումներ։ Աշխատությունում կարող են համեմատվել նաև տարբեր երկրների մոտեցումները՝ ուսումնասիրվելով այն հարցը, թե ինչ պայմաններում է բարձրագույն դատարանի որոշումը դառնում պարտադիր կամ ազդեցիկ հետագա դատական գործերի համար, ինչ սահմաններում կարող է դատարանը զարգացնել իրավական նորմի մեկնաբանությունը և որտեղ է անցնում դատական մեկնաբանության ու դատական իրավաստեղծ գործունեության սահմանը։ Կարևոր թեմա է նաև դատական նախադեպի հարաբերակցությունը օրենքի, իրավական սովորույթի, իրավական դոկտրինի և այլ իրավական աղբյուրների հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այն առավելություններին, որոնք նախադեպային մոտեցումը կարող է ապահովել՝ իրավունքի կիրառման միասնականություն, իրավական անորոշության նվազեցում, նոր իրավահարաբերությունների արագ կարգավորում և օրենքի գործնական մեկնաբանության զարգացում։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել հնարավոր խնդիրները՝ դատական իշխանության կողմից իրավաստեղծ գործունեության ընդլայնման, դատավորների հայեցողության սահմանների, տարբեր դատարանների մոտեցումների անհամապատասխանության և իրավական կանխատեսելիության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Իրավահամեմատական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատել Հայաստանի մոդելի առանձնահատկությունները այլ երկրների փորձի համատեքստում և պարզել, թե որ մեխանիզմները կարող են նպաստել դատական պրակտիկայի արդյունավետության ու միասնականության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նաև անդրադառնալ իրավական համակարգերի զարգացման պատմական առանձնահատկություններին, քանի որ նախադեպի դերը մեծապես պայմանավորված է տվյալ երկրի իրավական ավանդույթներով, սահմանադրական կառուցվածքով և դատարանների ինստիտուցիոնալ դիրքով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավունքի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սահմանադրագետներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հնարավորություն է տալիս դատական նախադեպը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին դատական որոշում, այլև որպես իրավական համակարգի զարգացման, օրենքի միասնական կիրառման և իրավական նորմերի մեկնաբանման կարևոր գործիք՝ միաժամանակ բացահայտելով ՀՀ իրավական համակարգի և այլ երկրների նախադեպային մոդելների միջև առկա նմանություններն ու տարբերությունները։

Պատմություն

Աշխատությունը հայոց ազգային պատմության ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որի նպատակն է սովորողներին ներկայացնել հայ ժողովրդի պատմական անցյալը, պետականության զարգացման ընթացքը, կարևոր իրադարձություններն ու ազգային կյանքի նշանակալի դեմքերին։ Այն միտված է պատմական գիտելիքների համակարգված փոխանցմանը և հայ ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ ամբողջական պատկերացման ձևավորմանը։ Հայոց ազգային պատմության ուսումնասիրությունը ներառում է հայկական պետական կազմավորումների առաջացումը, թագավորությունների ձևավորումն ու զարգացումը, արտաքին ուժերի հետ հարաբերությունները, ազատագրական պայքարները, հասարակական ու մշակութային կյանքի փոփոխությունները և ազգային ժառանգության պահպանման գործընթացները։ Նման դասագրքերի կարևոր նպատակներից է պատմական փաստերի ներկայացումը ժամանակագրական հաջորդականությամբ՝ հնարավորություն տալով սովորողներին հասկանալու իրադարձությունների պատճառներն ու հետևանքները և գնահատելու դրանց նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմական ընթացքի համար։ Ձեռնարկը նաև կրթական ու դաստիարակչական նշանակություն ունի, քանի որ ազգային պատմության իմացությունը նպաստում է պատմական հիշողության պահպանմանը, մշակութային ժառանգության ճանաչմանը և ազգային ինքնագիտակցության զարգացմանը։ Այն կարող էր կիրառվել հայկական դպրոցներում՝ որպես պատմության դասավանդման ուսումնական նյութ և հայ ժողովրդի անցյալի մասին գիտելիքների փոխանցման միջոց։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայալեզու պատմագիտական ու կրթական գրականության, ազգային պատմության դասավանդման ավանդույթների և հայկական դպրոցական կրթության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, մանկավարժներին և ազգային կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Այլ առարկաներ

Ամարանտ աշխատությունը գիտական-ուսումնական բնույթի մասնագիտական ձեռնարկ է, որը նվիրված է ամարանտի՝ որպես հեռանկարային գյուղատնտեսական մշակաբույսի կենսաբանական առանձնահատկությունների, մշակության տեխնոլոգիաների և արտադրական կիրառման հնարավորությունների համապարփակ ուսումնասիրությանը։ Հեղինակ Ց. Մ. Գալստյանը գրքում ներկայացնում է ամարանտի ծագումը, տեսակային բազմազանությունը, սննդային և կերային արժեքը՝ ընդգծելով դրա բարձր սպիտակուցային պարունակությունը, դիմացկունությունը անբարենպաստ կլիմայական պայմանների նկատմամբ և հարմարվողականությունը տարբեր հողատեսակներում։ Աշխատությունը մանրամասն անդրադառնում է մշակության տեխնոլոգիաներին՝ հողի պատրաստում, ցանք, խնամք, պարարտացում, ոռոգում և բերքահավաք, ինչպես նաև ցանքաշրջանառության մեջ ամարանտի դերին՝ որպես հողի բերրիությունը պահպանող և բարելավող մշակաբույս։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում սերմնաբուծության, սորտերի ընտրության և բերքատվության բարձրացման ագրոտեխնիկական միջոցառումների վրա, ինչպես նաև հիվանդությունների և վնասատուների դեմ պայքարի մեթոդներին։ Ներկայացվում են նաև ամարանտի օգտագործման հնարավորությունները սննդի, կերարտադրության և արդյունաբերական վերամշակման ոլորտներում՝ ընդգծելով դրա տնտեսական և էկոլոգիական նշանակությունը ժամանակակից գյուղատնտեսությունում։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, սերմնաբույծների և բուսաբուծության ոլորտի մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել և կիրառել նոր հեռանկարային մշակաբույսերի աճեցման տեխնոլոգիաները։