Ալտը Հայաստանում

Կենսաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է նուկլեինաթթուների ներմոլեկուլային կոնֆորմացիոն անցումներին և դրանց բարդույթների վարքին սպիտակուցների հետ փոխազդեցության պայմաններում՝ ընդգծելով կառուցվածքային կենսաֆիզիկայի և մոլեկուլային կենսաբանության հիմնական խնդիրները։ Նյութում վերլուծվում են ԴՆԹ-ի և ՌՆԹ-ի տարբեր կոնֆորմացիոն վիճակների միջև անցումները՝ ներառյալ A-, B- և Z-ձևերի փոխակերպումները, ինչպես նաև տեղային կառուցվածքային վերադասավորումները, որոնք պայմանավորված են ջերմաստիճանային, իոնային և մեխանիկական գործոններով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նուկլեինաթթուների և սպիտակուցների փոխազդեցությունների դինամիկային՝ կապման սպեցիֆիկություն, կոնֆորմացիոն հարմարվողականություն և ինդուցված համապատասխանություն (induced fit) մեխանիզմներ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է այս անցումների դերը գենետիկ ինֆորմացիայի արտահայտման, վերարտադրության և կարգավորման գործընթացներում։ Միաժամանակ դիտարկվում են փորձարարական և տեսական մոտեցումները՝ ռենտգեն կառուցվածքային վերլուծություն, NMR սպեկտրոսկոպիա և մոլեկուլային դինամիկայի մոդելավորում, որոնք թույլ են տալիս մանրամասն նկարագրել կոնֆորմացիոն լանդշաֆտը։

Գրականություն

Эта книга посвящена становлению и развитию романтизма в армянской литературе, раскрывая его идейные, художественные и историко-культурные особенности. В ней рассматриваются предпосылки возникновения романтического направления, его связь с национальным самосознанием, общественно-политическими процессами и духовной жизнью армянского народа. Особое внимание уделяется творчеству ведущих представителей романтизма, анализу их произведений, художественных образов, тематики, языка и стиля, а также влиянию европейской романтической традиции на формирование армянской литературной школы. Исследование показывает, как романтическая эстетика способствовала развитию национальной литературы, утверждению идеалов свободы, патриотизма, исторической памяти и духовных ценностей. Издание представляет интерес для студентов, преподавателей, литературоведов и всех читателей, интересующихся историей армянской литературы, эволюцией художественной мысли и культурным наследием Армении.

Ինֆորմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է թվային պատկերների պաշտպանության համար նախատեսված ալգորիթմական և ծրագրային միջոցների մշակման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում թվային պատկերներում պարունակվող տեղեկատվության ամբողջականության, իսկության և գաղտնիության ապահովման խնդիրներն են՝ հաշվի առնելով պատկերային տվյալների պահպանման, մշակման և փոխանցման առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում թվային պատկերների կառուցվածքային բնութագրերը, դրանց նկատմամբ հնարավոր չարտոնված փոփոխությունների ազդեցությունը և տեղեկատվական անվտանգության այն պահանջները, որոնք անհրաժեշտ է հաշվի առնել պաշտպանական համակարգերի նախագծման ժամանակ։ Կարևոր ուղղություն է պատկերների փոփոխությունների հայտնաբերման, սկզբնաղբյուրի հավաստիության ստուգման և տվյալների ամբողջականության վերահսկման ալգորիթմների ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գաղտնագրային պաշտպանության ընդհանուր սկզբունքներին, թվային ջրանշանների և տեղեկատվության նույնականացման այլ մեթոդների կիրառական նշանակությանը՝ առանց սահմանափակվելու պաշտպանության միայն մեկ տեխնոլոգիական մոտեցմամբ։ Ալգորիթմների մշակման ընթացքում կարևոր է ապահովել պաշտպանության մակարդակի և պատկերների մշակման արագության միջև ընդունելի հարաբերակցություն, քանի որ մեծածավալ պատկերային տվյալների դեպքում հաշվարկային բարդությունը կարող է էական ազդեցություն ունենալ ծրագրային համակարգի արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր մոտեցումներ՝ ըստ փոփոխությունների նկատմամբ զգայունության, պատկերի որակի պահպանման, հաշվարկային ռեսուրսների օգտագործման և տարբեր թվային ձևաչափերի հետ համատեղելիության։ Ծրագրային համալիրի նախագծման տեսանկյունից կարևորվում են մոդուլային կառուցվածքը, տվյալների մշակման փուլերի փոխկապակցվածությունը, օգտագործվող ալգորիթմների ծրագրային իրականացումը և ստացված արդյունքների գնահատման հնարավորությունը։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել պաշտպանական մեխանիզմների փորձարարական ստուգմանը՝ տարբեր բնութագրեր ունեցող պատկերների վրա դրանց աշխատանքի հուսալիությունն ու կայունությունը գնահատելու նպատակով։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը կապված է այն տեղեկատվական համակարգերի հետ, որտեղ պատկերային տվյալների իսկության և ամբողջականության պահպանումը կարևոր պայման է տվյալների վստահելի օգտագործման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է թվային պատկերների մշակման, տեղեկատվական անվտանգության, ալգորիթմների նախագծման և ծրագրային ապահովման մշակման մոտեցումները՝ ձևավորելով պատկերային տեղեկատվության պաշտպանության համար նախատեսված համալիր տեխնոլոգիական լուծումների ստեղծման հիմքեր։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Գրականություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է բարոյական զգացողության և պատասխանատվության գաղափարների քննությանը Նաթանիել Հոթորնի գրական ժառանգության մեջ։ Աշխատության կենտրոնում մարդու ներաշխարհի, խղճի, մեղքի, բարոյական ընտրության և սեփական արարքների հետևանքների նկատմամբ պատասխանատվության խնդիրներն են։ Հեղինակի ստեղծագործություններում բարոյական հակասությունները հաճախ ներկայացվում են որպես մարդու ներքին պայքարի դրսևորումներ, որտեղ անձնական ցանկությունները բախվում են հասարակական նորմերին, կրոնական պատկերացումներին և սեփական խղճի պահանջներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է Հոթորնը գեղարվեստականորեն ներկայացնում մեղքի գիտակցումը, ամոթի և մեղավորության զգացումները, գաղտնիքի ազդեցությունը մարդու հոգեբանության վրա և բարոյական պատասխանատվությունից խուսափելու կամ այն ընդունելու հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության փոխհարաբերությանը, քանի որ հերոսների բարոյական ընտրությունները հաճախ պայմանավորված են ոչ միայն անձնական համոզմունքներով, այլև հասարակական դատողությամբ ու միջավայրի ճնշմամբ։ Աշխատության մեջ բարոյականությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես միանշանակ և պարզ համակարգ, այլ որպես բարդ ներքին գործընթաց, որի ընթացքում մարդը ստիպված է վերանայել սեփական արժեքները, որոշումները և հարաբերությունները շրջապատի հետ։ Հոթորնի խորհրդանշական և հոգեբանական պատկերավորման միջոցով ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են մեղքը, խիղճը, պատասխանատվությունը և բարոյական վերափոխումը դառնում ստեղծագործությունների գաղափարական առանցքային թեմաներ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականության, գրականության տեսության և հոգեբանական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև փիլիսոփայության, բարոյագիտության և գրականագիտության ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու Հոթորնի ստեղծագործությունների գաղափարական աշխարհը և դրանցում մարդու բարոյական բնույթի, ազատ ընտրության ու պատասխանատվության վերաբերյալ բարձրացված հարցերը։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։