Ամուսնական խնդիրներ

Մանկավարժություն

Բնապահպանական կրթության կազմակերպումը Հայաստանի Հանրապետությունում նպատակ ունի ձևավորել հասարակության էկոլոգիական գիտակցություն, պատասխանատու վերաբերմունք շրջակա միջավայրի նկատմամբ և կայուն զարգացման սկզբունքների ըմբռնում։ Այն կարևոր ուղղություն է կրթական համակարգում, քանի որ բնապահպանական խնդիրները՝ օդի և ջրի աղտոտումը, անտառահատումները, կենսաբազմազանության կորուստը և կլիմայական փոփոխությունները, անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու կյանքի որակի վրա։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթությունը իրականացվում է ինչպես դպրոցական, այնպես էլ բարձրագույն և ոչ ֆորմալ կրթական մակարդակներում։ Դպրոցներում այն ներառված է տարբեր առարկաների շրջանակում, հատկապես «Բնագիտություն», «Կենսաբանություն» և «Աշխարհագրություն» առարկաներում, որտեղ աշակերտները ծանոթանում են բնության պահպանության հիմնական սկզբունքներին և էկոլոգիական խնդիրներին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում բնապահպանական կրթությունը խորացվում է մասնագիտական ծրագրերի միջոցով՝ պատրաստելով էկոլոգներ, բնապահպաններ և հարակից ոլորտների մասնագետներ։ Բացի պաշտոնական կրթությունից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, որոնք իրականացնում են տարբեր ծրագրեր, սեմինարներ և արշավներ՝ ուղղված բնապահպանական իրազեկության բարձրացմանը։ Մեծ նշանակություն ունեն նաև բնապահպանական արշավները, ծառատունկի ծրագրերը և դպրոցական էկոակումբները, որոնք նպաստում են գործնական հմտությունների ձևավորմանը։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթության զարգացման գործում ներգրավված են նաև պետական կառույցներ, մասնավորապես շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում գործող նախարարությունները, որոնք մշակում են քաղաքականություն և ծրագրեր էկոլոգիական կրթության խթանման համար։ Միջազգային համագործակցությունը նույնպես կարևոր դեր ունի, քանի որ տարբեր ծրագրերի միջոցով Հայաստան են ներմուծվում ժամանակակից փորձ և կրթական մեթոդներ։ Այսպիսով, բնապահպանական կրթության կազմակերպումը ՀՀ-ում ուղղված է հասարակության էկոլոգիական մտածողության զարգացմանը, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և կայուն զարգացման ապահովմանը։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է ներզատիչ ախտաբանությունների պայմաններում ձվազատման դեղորայքային խթանման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անպտղության այն դեպքերն են, երբ ձվազատման խանգարումները կապված են էնդոկրին համակարգի գործունեության փոփոխությունների և հորմոնային կարգավորման անհավասարակշռության հետ։ Ուսումնասիրվում են վերարտադրողական ֆունկցիայի և ներզատիչ համակարգի փոխկապակցվածությունը, ձվազատման խանգարումների առաջացման հնարավոր պատճառները, ինչպես նաև տարբեր էնդոկրին վիճակների ազդեցությունը ֆոլիկուլների հասունացման և ձվազատման գործընթացի վրա։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուժման անհատականացված մոտեցմանը՝ հաշվի առնելով կնոջ հորմոնային վիճակը, ձվարանների ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, ուղեկցող ներզատիչ խանգարումները և վերարտադրողական նպատակները։ Քննարկվում են ձվազատման խթանման համար կիրառվող դեղորայքային մոտեցումների սկզբունքները, բուժման արդյունավետության գնահատման մեթոդները և բուժման ընթացքի հսկողության անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է հորմոնային ցուցանիշների և ձվարանների արձագանքի մշտադիտարկումը, քանի որ խթանման արդյունքը կարող է էապես տարբեր լինել տարբեր ներզատիչ ախտաբանությունների դեպքում։ Ուսումնասիրվում են նաև բուժման հնարավոր բարդությունների կանխարգելման և ռիսկերի նվազեցման խնդիրները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել հղիության հասնելու հավանականության վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այնպիսի ներզատիչ խանգարումների, որոնք հաճախ ուղեկցվում են ձվազատման դիսֆունկցիայով, և ներկայացնել դրանց դեպքում բուժական ռազմավարության ընտրության առանձնահատկությունները։ Առանձին կարևորություն է տրվում գինեկոլոգի, վերարտադրողական բժշկության մասնագետի և էնդոկրինոլոգի համագործակցությանը, քանի որ նման հիվանդների արդյունավետ վարումը պահանջում է ինչպես վերարտադրողական, այնպես էլ հորմոնային վիճակի համալիր գնահատում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանկաբարձ-գինեկոլոգների, վերարտադրողական բժշկության մասնագետների, էնդոկրինոլոգների, բժշկական հետազոտողների, դասախոսների և բժշկական բուհերի ուսանողների համար։ Այն նպաստում է ներզատիչ ախտաբանությունների դեպքում ձվազատման խանգարումների և դրանց դեղորայքային շտկման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը՝ ընդգծելով անհատականացված բուժման, կլինիկական վերահսկողության և հնարավոր ռիսկերի կանխարգելման կարևորությունը։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատության մեջ սկզբում ներկայացվում են գենետիկայի հիմնարար հասկացությունները՝ ժառանգականություն, փոփոխականություն, գեն, գենոտիպ և ֆենոտիպ։ Բացատրվում է, թե ինչպես են գեները փոխանցվում սերունդներին և ինչ օրինաչափություններով են ձևավորվում կենդանիների տարբեր հատկանիշները՝ արտադրողականություն, դիմացկունություն հիվանդությունների նկատմամբ, վերարտադրողական ունակություն և այլն։ Նյութը նաև անդրադառնում է սելեկցիայի հիմունքներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է ընտրության և խաչասերման միջոցով բարելավել ցանկալի հատկանիշները։ Կենսատեխնոլոգիական բաժնում քննարկվում են ժամանակակից մեթոդներ, որոնք կիրառվում են կենդանաբուծության մեջ։ Դրանցից են արհեստական սերմնավորումը, սաղմերի փոխպատվաստումը, ինչպես նաև գենետիկական ինժեներիայի որոշ տարրեր։ Այս տեխնոլոգիաները հնարավորություն են տալիս արագացնել սելեկցիոն գործընթացները, բարձրացնել կենդանիների արտադրողականությունը և պահպանել արժեքավոր գենետիկական հատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև մոլեկուլային գենետիկայի դերին։ Ներկայացվում են ԴՆԹ-ի կառուցվածքը, գենոմի կազմակերպվածությունը և այն մեթոդները, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել և վերահսկել կենդանիների գենետիկական հատկությունները։ Սա կարևոր է հատկապես հիվանդությունների կանխարգելման և առողջ, բարձրարժեք սերունդ ստանալու համար։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը նախատեսված է 1872 թվականի՝ նահանջ տարվա համար և ներկայացնում է ժամանակի հաշվարկման ու օրացուցային տեղեկությունների համակարգված ժողովածու։ «Բնական տարեցույց» անվանումը մատնանշում է բնության պարբերական երևույթների և ժամանակի բնական ընթացքի հետ կապված տեղեկությունների ընդգրկումը։ Նմանատիպ տարեցույցները սովորաբար պարունակում էին տարվա ամիսների և օրերի դասավորությունը, շաբաթների հերթականությունը, տոնական ու հիշատակի օրերի նշումները, ինչպես նաև արևի և լուսնի շարժման, եղանակների փոփոխության և աստղագիտական երևույթների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Նահանջ տարվա առանձնահատկությունը՝ փետրվարին լրացուցիչ օրվա ավելացումը, օրացուցային հաշվարկների կարևոր բաղադրիչներից է և ապահովում է օրացուցային տարվա համապատասխանությունը արեգակնային տարվա տևողությանը։ Տարեցույցները XIX դարում կարևոր դեր ունեին առօրյա կյանքի կազմակերպման, ժամանակի հաշվառման, տոնացույցի պահպանման և հասարակական գործունեության պլանավորման մեջ։ Դրանք ծառայում էին որպես գործնական տեղեկատու նյութ՝ օգտակար լինելով տարբեր մասնագիտությունների տեր մարդկանց, ուսուցիչների, սովորողների և ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կոստանդնուպոլսի հայալեզու տպագրության և XIX դարի օրացուցային մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ արտացոլելով ժամանակի գիտական ու գործնական տեղեկատվության տարածման ավանդույթները։

Փիլիսոփայություն

Ժան-Պոլ Սարտրի «Էկզիստենցիալիզմը դա մարդասիրություն է» աշխատությունը էքզիստենցիալիստական փիլիսոփայության կարևոր տեքստերից է, որտեղ հեղինակը փորձում է պաշտպանել էքզիստենցիալիզմը իր ժամանակի քննադատություններից և ցույց տալ, որ այն ոչ թե հոռետեսական կամ մարդու արժեքը ժխտող ուսմունք է, այլ հակառակը՝ մարդուն լիակատար ազատություն և պատասխանատվություն վերագրող մարդասիրական փիլիսոփայություն։ Սարտրը ընդգծում է, որ մարդու գոյությունը նախորդում է նրա էությանը, այսինքն մարդը նախ գոյանում է և միայն հետո իր ընտրությունների, գործողությունների և որոշումների միջոցով ձևավորում է իր էությունը, արժեքներն ու ինքնությունը։ Այդ գաղափարը նշանակում է, որ մարդը ամբողջությամբ պատասխանատու է իր կյանքի համար և չի կարող իր գործողությունները արդարացնել նախասահմանված ճակատագրով կամ արտաքին ուժերով։ Աշխատության մեջ նա նաև խոսում է անհանգստության, ընտրության ծանրության և ազատության բեռի մասին՝ նշելով, որ ազատությունը ոչ միայն իրավունք է, այլ նաև պարտականություն, քանի որ յուրաքանչյուր ընտրություն ունի պատասխանատվություն ոչ միայն անհատի, այլև մարդկության հանդեպ՝ քանի որ մարդը իր ընտրություններով ձևավորում է օրինակ մյուսների համար։ Սարտրը հակադրում է էքզիստենցիալիզմը պասիվության և հուսահատության գաղափարներին՝ ներկայացնելով այն որպես ակտիվ կյանքի դիրքորոշում, որտեղ մարդը պետք է ինքնուրույն ստեղծի իմաստ՝ առանց արտաքին բացարձակ արժեքների։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբաղվածության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը՝ աշխատանքի շուկայի, սոցիալ-տնտեսական զարգացման և բնակչության բարեկեցության համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում զբաղվածության մակարդակի վրա ազդող հիմնական գործոններն են, աշխատաշուկայի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աշխատուժի առաջարկի և պահանջարկի անհամապատասխանությունը, գործազրկության պատճառները, աշխատատեղերի որակն ու հասանելիությունը և մարդկային կապիտալի արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս զբաղվածությունը դիտարկել ոչ միայն որպես տնտեսական ցուցանիշ, այլև որպես սոցիալական կարևորագույն գործընթաց, որն անմիջականորեն կապված է բնակչության եկամուտների, կենսամակարդակի, սոցիալական կայունության և երկրի տնտեսական ներուժի իրացման հետ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել Հայաստանի աշխատաշուկայի զարգացման հիմնական միտումները, զբաղվածության ոլորտային և տարածքային տարբերությունները, աշխատանք փնտրողների և գործատուների պահանջների միջև առկա անհամապատասխանությունները, ինչպես նաև երիտասարդների, կանանց և այլ սոցիալական խմբերի զբաղվածության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական հմտությունների և աշխատաշուկայի պահանջների համապատասխանությանը, քանի որ կրթական համակարգի և տնտեսության իրական պահանջների միջև անհամապատասխանությունը կարող է սահմանափակել աշխատուժի արդյունավետ ներգրավումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ոչ ֆորմալ զբաղվածության, աշխատանքային միգրացիայի, աշխատուժի տարածքային շարժունակության, նոր աշխատատեղերի ստեղծման և աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման խնդիրներին։ Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում զբաղվածության քաղաքականության արդյունավետությունը դիտարկվում է պետական կարգավորման, մասնավոր հատվածի զարգացման, կրթության և մասնագիտական վերապատրաստման, ձեռնարկատիրության խթանման և աշխատաշուկայի ենթակառուցվածքների կատարելագործման փոխկապակցվածության շրջանակում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչը զբաղվածության հիմնախնդիրների լուծման հնարավոր ուղղությունների ներկայացումն է։ Այդ ուղղությունների շարքում կարող են դիտարկվել աշխատաշուկայի պահանջարկին համապատասխան մասնագիտական կրթության և վերապատրաստման զարգացումը, նոր և որակյալ աշխատատեղերի ստեղծման խթանումը, փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության աջակցությունը, զբաղվածության տարածքային անհամաչափությունների նվազեցումը, աշխատանք փնտրողների և գործատուների միջև արդյունավետ միջնորդության զարգացումը և սոցիալական աջակցության նպատակային քաղաքականության կատարելագործումը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ զբաղվածության խնդիրների համակարգային ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել աշխատանքի շուկայի արդյունավետության բարձրացմանը և սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության ավելի նպատակային մշակմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, սոցիալական քաղաքականության և աշխատանքի շուկայի մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում զբաղվածության ոլորտի հիմնական մարտահրավերները՝ փորձելով բացահայտել դրանց պատճառները և առաջարկել տնտեսական ու սոցիալական քաղաքականության այնպիսի ուղղություններ, որոնք կարող են նպաստել կայուն զբաղվածության, աշխատուժի արդյունավետ օգտագործման և բնակչության կենսամակարդակի բարելավմանը։