Անգլերեն լեզվի շտեմարան 3

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ լեզվաբանական մտքի պատմության կարևոր փուլերից մեկի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Մխիթարյան գիտական ավանդույթի սկզբնավորման շրջանում ձևավորված լեզվաբանական հայացքների, սկզբունքների և գործնական成果ների վրա։ Հետազոտության առանցքում են հայերենի քերականական կառուցվածքի նկարագրությունը, բառապաշարի համակարգումը, լեզվական նորմավորման խնդիրները և լեզվի ուսուցման համար մշակված մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քերականագիտական աշխատություններին՝ պարզելու, թե ինչպես են ներկայացվել խոսքի մասերը, բառերի ձևափոխությունները, հոլովման ու խոնարհման համակարգերը, շարահյուսական կապերը և հայերենի կառուցվածքային այլ առանձնահատկություններ։ Դրանք դիտարկվում են ինչպես հայկական նախորդ քերականական ավանդույթի, այնպես էլ ժամանակի եվրոպական լեզվաբանական ու կրթական մտքի հետ հնարավոր առնչությունների համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է բառարանագրական գործունեության ուսումնասիրությունը, քանի որ բառապաշարի հավաքագրումը, իմաստների բացատրությունը, բառային տարբերակների համադրումը և օտար լեզուների հետ համապատասխանությունների ներկայացումը նշանակալի դեր են ունեցել հայ բառարանագրության հետագա զարգացման համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև գրաբարի նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքը, լեզվական կանոնների համակարգման սկզբունքները և գրավոր լեզվի միասնականության պահպանման ձգտումը։ Միաժամանակ քննվում են կենդանի խոսքի և գրական ավանդույթի փոխհարաբերությունները՝ ցույց տալով, թե լեզվական նյութի ընտրությունն ինչպես էր պայմանավորված կրթական, գիտական և մշակութային նպատակներով։ Լեզվաբանական գործունեությունը դիտարկվում է ավելի լայն կրթական ծրագրի շրջանակում, որտեղ լեզվի ուսումնասիրությունը կապված էր դասագրքերի ստեղծման, թարգմանական աշխատանքի, գրական ժառանգության պահպանման և գիտելիքի տարածման հետ։ Աղբյուրագիտական և պատմալեզվաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու այդ ժառանգության տեղը հայ քերականագիտության, բառարանագրության և լեզվի ուսուցման մեթոդաբանության զարգացման պատմության մեջ։ Կարևորվում է նաև հետագա Մխիթարյան հեղինակների վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելով գիտական ավանդույթի շարունակականությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է լեզվաբանական գործունեության բազմակողմանի բնույթը և դրա նշանակությունը հայերենի գիտական նկարագրության, համակարգման ու ուսումնասիրման պատմության համար։

Պատմություն

Gevorg Chaush-ը հայ ազգային ազատագրական շարժման նշանավոր ֆիդայական հրամանատարներից էր, ով գործել է 19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբին՝ Օսմանյան կայսրության հայկական բնակավայրերում հայ բնակչության ինքնապաշտպանության և իրավունքների պաշտպանության նպատակով։ Նա հայտնի է իր կազմակերպչական կարողություններով, անձնական խիզախությամբ և զինված պայքարում ցուցաբերած վճռականությամբ, հատկապես Մուշի, Սասունի և շրջակա շրջանների ինքնապաշտպանական մարտերում։ Գևորգ Չաուշը համագործակցել է այլ հայտնի ֆիդայական առաջնորդների հետ, ինչպիսիք են Անդրանիկ Օզանյանը և Սեբաստացի Մուրադը՝ մասնակցելով հայկական գյուղերի պաշտպանությանը և թուրքական ու քրդական զինված խմբերի հարձակումների դեմ դիմադրությանը։ Նրա գործունեությունը կապված է նաև Հայ հեղափոխական դաշնակցության գաղափարախոսության և կազմակերպչական շրջանակների հետ, որոնք նպատակ ունեին բարձրացնել հայկական հարցը միջազգային ասպարեզում և ապահովել հայ ժողովրդի անվտանգությունը։ Չաուշը աչքի էր ընկնում ոչ միայն ռազմական հմտություններով, այլ նաև իր հեղինակությամբ ժողովրդի շրջանում, որտեղ նրան ընկալում էին որպես պաշտպան և ազատագրական պայքարի խորհրդանիշ։ Նա զոհվել է 1907 թվականին Սուլուխի մոտ տեղի ունեցած մարտի ընթացքում, որը համարվում է ֆիդայական շարժման կարևոր դրվագներից մեկը։ Գևորգ Չաուշի կերպարը մինչ այսօր պահպանվում է որպես ազգային հերոսի օրինակ՝ խորհրդանշելով ինքնապաշտպանություն, ազատության ձգտում և ազգային դիմադրություն։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Շանթի մանկավարժական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա պատկերացումները կրթության, դաստիարակության, ուսուցման նպատակների և անհատի ձևավորման գործընթացի վերաբերյալ։ Հետազոտությունը Շանթի գործունեությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես գրողի և մտավորականի, այլև որպես կրթական գործչի, որի գաղափարները ձևավորվել են հայ հասարակության կրթական ու ազգային խնդիրների բարդ պատմական պայմաններում։ Նրա մանկավարժական մոտեցումների հիմքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում անհատի բազմակողմանի զարգացման գաղափարը, որի շրջանակում կրթությունը պետք է նպաստի ոչ միայն գիտելիքների փոխանցմանը, այլև մարդու մտավոր, բարոյական, կամային և սոցիալական հատկանիշների ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել երեխայի և երիտասարդի դաստիարակության վերաբերյալ Շանթի պատկերացումները, ուսուցչի դերը կրթական գործընթացում, դպրոցական միջավայրի նշանակությունը և ուսուցման մեթոդների նկատմամբ նրա մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի անձին, քանի որ մանկավարժի գիտելիքները, բարոյական կերպարը, վերաբերմունքը աշակերտի նկատմամբ և սեփական օրինակը կարող են էական ազդեցություն ունենալ դաստիարակության արդյունավետության վրա։ Շանթի հայացքներում կրթությունը կարող է դիտարկվել որպես անհատի ինքնուրույն մտածողության և պատասխանատվության զարգացման միջոց, այլ ոչ թե միայն պատրաստի գիտելիքների մեխանիկական յուրացման գործընթաց։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային կրթության խնդրին։ Հայ ժողովրդի պատմական և մշակութային առանձնահատկությունների պայմաններում կրթության կարևոր նպատակներից մեկը ազգային ինքնագիտակցության, լեզվի և մշակութային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման խթանումն էր։ Այս տեսանկյունից մանկավարժական գործընթացը կապվում է անհատի և հասարակության զարգացման ավելի լայն խնդիրների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել Շանթի մոտեցումները համամարդկային արժեքների, բարոյական դաստիարակության և ազատ անհատականության ձևավորման տեսանկյունից։ Նրա գաղափարներում կրթության նպատակը կարող է ներկայացվել որպես գիտակից, ինքնուրույն և հասարակության նկատմամբ պատասխանատու անհատի ձևավորում։ Կարևոր թեմա է նաև երեխայի անհատական առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Ուսուցման արդյունավետությունը պայմանավորվում է սովորողի տարիքային, հոգեբանական և մտավոր հնարավորությունների ըմբռնմամբ, ինչի շնորհիվ մանկավարժական ազդեցությունը կարող է դառնալ առավել նպատակային և արդյունավետ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել Շանթի մանկավարժական գործունեության և տեսական պատկերացումների համադրական վերլուծություն՝ դրանք կապելով իր ժամանակաշրջանի հայ և եվրոպական կրթական մտքի զարգացումների հետ։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել նրա մանկավարժական գաղափարների ինքնատիպությունը և դրանց պատմական նշանակությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են արժեքավոր լինել հայ մանկավարժական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար և ցույց տալ, թե ինչպես են կրթության, դաստիարակության և ազգային զարգացման խնդիրները փոխկապակցվել XX դարի հայ մտավորականության շրջանում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, կրթության պատմաբաններին, գրականագետներին, փիլիսոփաներին, հայագետներին և Լևոն Շանթի ստեղծագործական ու հասարակական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Շանթի մանկավարժական հայացքները որպես հայ կրթական մտքի կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով անհատի ամբողջական զարգացման, գիտակցված ուսուցման, բարոյական դաստիարակության, ուսուցչի պատասխանատվության և ազգային կրթության նշանակությունը։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Անավարզեցու շարականագրական ժառանգության, նրա ստեղծագործությունների գաղափարական, գրական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի գործունեության պատմամշակութային միջավայրը, հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության զարգացման առանձնահատկությունները և շարականագրության մեջ նրա ունեցած տեղն ու նշանակությունը։ Վերլուծվում են նրան վերագրվող շարականների թեմատիկան, կառուցվածքը, լեզվական ու ոճական առանձնահատկությունները, պատկերային համակարգը և աստվածաբանական բովանդակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հոգևոր գաղափարների բանաստեղծական արտահայտման միջոցներին, սուրբգրային պատկերների և խորհրդանիշների կիրառմանը, ինչպես նաև եկեղեցական ավանդույթի և հեղինակային ստեղծագործական մոտեցումների փոխհարաբերությանը։ Դիտարկվում են շարականների ժանրային առանձնահատկությունները, տաղաչափական կառուցվածքը, բառապաշարը և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները՝ միջնադարյան հայ հոգևոր բանաստեղծության ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Քննարկվում են նաև ստեղծագործությունների հեղինակային պատկանելության, ձեռագրական պահպանության և բնագրագիտական ուսումնասիրության հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է շարականների ուսումնասիրությունը ոչ միայն որպես եկեղեցական ծիսակարգի մաս, այլև որպես միջնադարյան հայ գրականության, երաժշտական մշակույթի և հոգևոր մտածողության արժեքավոր դրսևորում։ Անդրադարձ է կատարվում Գրիգոր Անավարզեցու ստեղծագործական ժառանգության կապերին նախորդ և ժամանակակից շարականագիրների ավանդույթների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հեղինակի գրական գործունեության, շարականների գեղարվեստական արժեքի և հայ միջնադարյան մշակույթում դրանց նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ միջնադարյան գրականության, շարականագիտության, հայ եկեղեցու պատմության, երաժշտագիտության և ձեռագրագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ակուստիկ կամ ձայնային սթրեսի առաջացման և զարգացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով էլեկտրաֆիզիոլոգիական և վարքային հետազոտության մեթոդները։ Աշխատության հիմնական նպատակը բարձր ինտենսիվության, տհաճ կամ երկարատև ձայնային ազդակների ազդեցության պայմաններում նյարդային համակարգի գործունեության փոփոխությունների և դրանց վարքային դրսևորումների բացահայտումն է։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ձայնային գրգռիչների ընկալման, նյարդային ազդանշանների փոխանցման և ուղեղի տարբեր բաժինների արձագանքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սթրեսային իրավիճակներում նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները։ Էլեկտրաֆիզիոլոգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նյարդային ակտիվության դինամիկան և արձանագրելու այն փոփոխությունները, որոնք առաջանում են ակուստիկ ազդեցության հետևանքով, իսկ վարքային մեթոդների կիրառումը թույլ է տալիս գնահատել սթրեսի ազդեցությունը շարժողական ակտիվության, կողմնորոշման, հուզական արձագանքների և այլ վարքային ցուցանիշների վրա։ Աշխատության մեջ ակուստիկ սթրեսը դիտարկվում է որպես բարդ ֆիզիոլոգիական գործընթաց, որի ձևավորման մեջ կարող են ներգրավվել լսողական համակարգը, կենտրոնական նյարդային համակարգի տարբեր մակարդակները և սթրեսային արձագանքի կարգավորման մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հնարավորություն է տալիս համեմատելու օրգանիզմի նյարդաֆիզիոլոգիական արձագանքներն ու արտաքին վարքային դրսևորումները՝ ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելով ձայնային միջավայրի ազդեցության մասին։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ձայնային գերբեռնվածության, աղմուկի ազդեցության, սթրեսային վիճակների և շրջակա միջավայրի ակուստիկ գործոնների կենսաբանական ազդեցության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նեյրոֆիզիոլոգիայի, հոգեֆիզիոլոգիայի, կենսաբանության, վարքային գիտությունների և սթրեսի ֆիզիոլոգիայի ոլորտներում մասնագիտացող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի զարգացմանը և մեծ տերությունների քաղաքականությանը 1914–1917 թվականներին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմաքաղաքական ու դիվանագիտական իրադարձությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում պատերազմի սկզբից հետո Հայկական հարցի շուրջ ձևավորված միջազգային իրադրությունը, Օսմանյան կայսրության նկատմամբ տարբեր պետությունների քաղաքական մոտեցումները և հայկական բնակչության դրության վերաբերյալ դիվանագիտական արձագանքները։ Վերլուծվում են Ռուսաստանի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և ժամանակաշրջանի մյուս ազդեցիկ պետությունների շահերը, նրանց արտաքին քաղաքական նպատակները և Հայկական հարցի տեղը միջազգային հարաբերություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական փաստաթղթերին, միջպետական բանակցություններին, պաշտոնական հայտարարություններին և պատերազմի ընթացքում հայկական տարածքների ու բնակչության ապագայի վերաբերյալ քննարկումներին։ Դիտարկվում են Հայոց ցեղասպանության տարիներին հայկական բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների վերաբերյալ միջազգային արձագանքները, մարդասիրական նախաձեռնությունները և խնդրի քաղաքական ու իրավական ընկալումները՝ առանց բռնության մանրամասն նկարագրությունների։ Քննարկվում է նաև մեծ տերությունների ռազմավարական շահերի ազդեցությունը հայկական պահանջների և Հայկական հարցի միջազգային ներկայացման վրա։ Կարևորվում է տարբեր պետությունների դիրքորոշումների համեմատական ուսումնասիրությունը և դրանց փոփոխությունների դիտարկումը պատերազմի տարբեր փուլերում։ Անդրադարձ է կատարվում ռուսական հեղափոխությունների և 1917 թվականի քաղաքական վերափոխումների ազդեցությանը տարածաշրջանային հարաբերությունների ու Հայկական հարցի հետագա ընթացքի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Հայկական հարցը դիտարկել ոչ միայն ազգային պատմության, այլև Առաջին համաշխարհային պատերազմի միջազգային դիվանագիտության և մեծ տերությունների քաղաքական մրցակցության շրջանակներում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության և Հայկական հարցի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։