Արամ Մանուկյան. կյանքը և գործը

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Մաթեմատիկա

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է բազմակի Ֆուրիեի շարքերի զուգամիտության հարցերին՝ ընդգծելով բազմաչափ ֆունկցիաների ներկայացման և վերլուծության հիմնական մաթեմատիկական խնդիրները։ Նյութում քննարկվում է, թե ինչ պայմաններում են բազմաչափ պարբերական ֆունկցիաների Ֆուրիեի մասնակի գումարները զուգամիտում տվյալ ֆունկցիային՝ կետային, միատարր կամ միջին քառակուսային իմաստներով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում զուգամիտության չափանիշներին՝ Դիրիխլեի, Ջորդանի և Լեբեգի տիպի պայմաններին, ինչպես նաև միջին արժեքների և միջին օպերատորների դերին բազմաչափ դեպքերում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է Ռիմանի և Լեբեգի ինտեգրելիության տարբերությունները բազմաչափ տարածքներում և դրանց ազդեցությունը Ֆուրիեի շարքերի վարքի վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են զուգամիտության խանգարումների օրինակներ, Գիբսի երևույթը և կոնվերգենցիայի բարելավման մեթոդները՝ մասնավորապես սումավորման տեխնիկաների կիրառմամբ։

Իրավաբանություն

Այս թեման վերաբերում է Ռուսաստանի Դաշնությունում օտարերկրյա քաղաքացիների կողմից կատարվող հանցագործությունների բնույթին, դրանց սոցիալական և իրավական պատճառներին, ինչպես նաև քրեաիրավական կարգավորման առանձնահատկություններին։ Վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են այն հիմնական հանցատեսակները, որոնք առավել հաճախ վերագրվում են օտարերկրացիներին՝ ներառյալ տնտեսական հանցագործությունները, փաստաթղթերի կեղծումը, միգրացիոն կանոնների խախտումները, ինչպես նաև որոշ բռնի և գույքային բնույթի հանցագործություններ։ Քննարկվում է նաև այն, թե ինչ գործոններ կարող են նպաստել նման երևույթների առաջացմանը, այդ թվում՝ սոցիալ-տնտեսական անբավարար ինտեգրացիան, լեզվական և մշակութային խոչընդոտները, իրավական անտեղյակությունը և աշխատանքի շուկայի անօրինական հատվածներում ներգրավվածությունը։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ հանցավորության մակարդակի վերաբերյալ ընդհանրացումները պետք է արվեն զգուշությամբ՝ հաշվի առնելով վիճակագրական տվյալների համատեքստը և այն հանգամանքը, որ օտարերկրացիների մեծ մասը չի ներգրավվում հանցավոր գործունեության մեջ։ Աշխատանքում նաև անդրադարձ է կատարվում իրավապահ մարմինների արձագանքին, միգրացիոն վերահսկողության մեխանիզմներին և կանխարգելիչ քաղաքականություններին, որոնք նպատակ ունեն նվազեցնել իրավախախտումների ռիսկը և ապահովել հասարակական անվտանգությունը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բնակչության դրամական եկամուտների կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սոցիալ-տնտեսական զարգացման, կենսամակարդակի և պետական տնտեսական քաղաքականության համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել բնակչության եկամուտների ձևավորման, բաշխման և վերաբաշխման վրա ազդող հիմնական գործոնները, գնահատել առկա կարգավորման մեխանիզմների արդյունավետությունը և ներկայացնել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել բնակչության դրամական եկամուտների հիմնական աղբյուրները՝ աշխատավարձը, ձեռնարկատիրական և ինքնազբաղվածության եկամուտները, կենսաթոշակները, նպաստները, դրամական փոխանցումները և այլ մուտքեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում եկամուտների մակարդակի և կառուցվածքի փոփոխություններին, ինչպես նաև տարբեր սոցիալական խմբերի միջև դրանց բաշխման անհավասարությանը։ ՀՀ-ում եկամուտների բաշխման ուսումնասիրություններում կիրառվում են նաև դեցիլային և քվինտիլային խմբավորումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել բնակչության տարբեր շերտերի միջև եկամուտների կենտրոնացվածությունն ու անհամաչափությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ եկամուտների կարգավորման պետական մեխանիզմներին՝ հարկային քաղաքականությանը, նվազագույն աշխատավարձի և սոցիալական վճարների համակարգերին, կենսաթոշակներին, նպաստներին, սոցիալական աջակցության ծրագրերին և զբաղվածության քաղաքականությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկամուտների վերաբաշխման գործընթացում պետության դերին, քանի որ հարկային և սոցիալական քաղաքականությունը կարող է միաժամանակ ազդել ինչպես եկամուտների ձևավորման, այնպես էլ դրանց վերջնական բաշխման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աղքատության և եկամուտների անհավասարության պատճառների բացահայտումը։ Կարող են ուսումնասիրվել աշխատանքի շուկայի վիճակը, զբաղվածության և գործազրկության մակարդակները, ոչ ֆորմալ զբաղվածությունը, տարածքային և սոցիալական տարբերությունները, կրթության ու մասնագիտական որակավորման ազդեցությունը եկամուտների մակարդակի վրա։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել միջին խավի ձևավորման խնդրին, քանի որ բնակչության եկամուտների կայուն և համաչափ աճը կարևոր նշանակություն ունի սոցիալական կայունության և երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման համար։ ՀՀ վերաբերյալ ուսումնասիրությունները եկամուտների բաշխման կարգավորման առանցքային խնդիրների շարքում դիտարկում են նաև սոցիալական բևեռացման մեղմացումը, աղքատության նվազեցումը և սոցիալական արդարության ապահովումը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև դրամական եկամուտների և բնակչության ծախսերի փոխհարաբերությունները, քանի որ եկամտի իրական տնտեսական նշանակությունը մեծապես պայմանավորված է ապրանքների և ծառայությունների գների մակարդակով և տնային տնտեսությունների սպառողական հնարավորություններով։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել գնաճի, հարկային բեռի, սոցիալական տրանսֆերտների և աշխատավարձերի փոփոխությունների ազդեցությունը բնակչության իրական եկամուտների վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև պետական աջակցության հասցեականության խնդիրը, հատկապես այն ընտանիքների պարագայում, որոնց եկամուտների մի մասը դժվար է անմիջականորեն ստուգել՝ ինքնազբաղվածությունից, գյուղատնտեսությունից, ոչ ֆորմալ աշխատանքից կամ մասնավոր փոխանցումներից ստացվող մուտքերի պատճառով։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են նպաստել բնակչության եկամուտների ձևավորման և վերաբաշխման ավելի արդյունավետ քաղաքականության մշակմանը, սոցիալական պաշտպանության հասցեականության բարձրացմանը, եկամուտների անհավասարության մեղմացմանը և բնակչության կենսամակարդակի բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, սոցիալական քաղաքականության մասնագետներին, պետական կառավարման մարմիններին, ֆինանսիստներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին և բնակչության եկամուտների ու սոցիալական զարգացման հիմնախնդիրներով զբաղվող ուսանողներին։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայկական երաժշտական թատրոնի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում հայկական երաժշտական թատրոնը դիտարկվում է որպես ազգային մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որի ձևավորումն ու հետագա զարգացումը կապված են հայ երաժշտության, թատերական արվեստի, օպերային և բալետային մշակույթի, ինչպես նաև հասարակական ու մշակութային կյանքի փոփոխությունների հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում երաժշտական թատրոնի պատմական զարգացման հիմնական փուլերին, ազգային բեմարվեստի ձևավորման նախադրյալներին և այն ստեղծագործական գործընթացներին, որոնց արդյունքում հայկական երաժշտական թատրոնը ձեռք է բերել ինքնատիպ գեղարվեստական դիմագիծ։ Հեղինակը դիտարկում է երաժշտության և դրամատիկական գործողության փոխհարաբերությունը, բեմական արտահայտչամիջոցները, երաժշտական ձևերի ու թատերական կառուցվածքի կապը, ինչպես նաև ազգային երաժշտական լեզվի կիրառումը թատերական ստեղծագործություններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայ կոմպոզիտորների և բեմարվեստի գործիչների ստեղծագործական ժառանգությանը, նրանց ներդրմանը ազգային երաժշտական թատրոնի զարգացման գործում և այն ստեղծագործություններին, որոնք նշանակալի դեր են ունեցել հայկական օպերային ու երաժշտական բեմարվեստի ձևավորման մեջ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են ազգային երաժշտական ավանդույթները համադրվել եվրոպական թատերական և երաժշտական ձևերի հետ՝ ստեղծելով ինքնատիպ գեղարվեստական համակարգ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են բեմադրական սկզբունքները, դերասանական և վոկալ կատարողական արվեստը, նվագախմբի ու երգչախմբի դերը և երաժշտական թատրոնի կապը հասարակական ու մշակութային միջավայրի հետ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, թատերագետներին, մշակութաբաններին, հայ երաժշտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, կոնսերվատորիաների և բուհերի ուսանողներին ու դասախոսներին, ինչպես նաև հայկական օպերային և երաժշտական թատրոնի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր աղբյուր է ազգային բեմարվեստի զարգացման ընթացքը, հայկական երաժշտական մտածողության առանձնահատկությունները և երաժշտության ու թատրոնի փոխազդեցությունը ուսումնասիրելու համար։

Գրականություն

Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանավարների համար և ներկայացնում է մեթոդական ցուցումներ՝ նվիրված Դանիել Վարուժանի ծննդյան 100-ամյակի շրջանակում մշակութային և գրական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Ձեռնարկում առաջարկվում են գրքային ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողական քննարկումների, հոբելյանական ցերեկույթների և թեմատիկ դասախոսությունների կազմակերպման ձևաչափեր՝ նպաստելով բանաստեղծի կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության մեջ ունեցած նշանակալի ավանդի առավել ամբողջական ներկայացմանը։ Այն ներառում է մատենագիտական նյութեր, գրականության առաջարկվող ցանկեր, միջոցառումների սցենարային գաղափարներ և մեթոդական խորհուրդներ, որոնք կարող են կիրառվել հանրային, դպրոցական և այլ տեսակի գրադարաններում։ Ձեռնարկը նպատակ ունի աջակցել գրադարանների մշակութալուսավորչական գործունեությանը և խթանել ընթերցողների հետաքրքրությունը հայ դասական գրականության ու ազգային մշակութային ժառանգության նկատմամբ։