Արդի արևելահայերենի նորաբանությունների իմաստային և կառուցվածքային առանձնահատկությունները (20-րդ դարի 90-ական թվականներից ի վեր)

Իրավաբանություն

Ազգային ժողովը պետության բարձրագույն ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմինն է, որը ձևավորվում է ժողովրդի կողմից և իրականացնում է օրենսդրական իշխանությունը։ Այն հանդիսանում է ժողովրդավարական համակարգի կարևոր ինստիտուտ, որի հիմնական նպատակն է օրենքների ընդունումը, պետական քաղաքականության ձևավորման վերահսկումը և գործադիր իշխանության գործունեության նկատմամբ վերահսկողության իրականացումը։ Ազգային ժողովը կազմված է պատգամավորներից, որոնք ընտրվում են քաղաքացիների կողմից ընտրությունների միջոցով՝ սահմանված ժամկետով։ Նրա հիմնական գործառույթներից է օրենքների նախագծերի քննարկումն ու ընդունումը, պետական բյուջեի հաստատումը, կառավարության գործունեության վերահսկումը, ինչպես նաև պետական կարևոր նշանակության այլ հարցերի լուծումը։ Ազգային ժողովը մասնակցում է նաև սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացին և կարող է հաստատել կամ մերժել միջազգային պայմանագրերը։ Նրա գործունեությունը հիմնված է ժողովրդավարության, բազմակարծության և քաղաքական կուսակցությունների մրցակցության սկզբունքների վրա։ Պատգամավորները ներկայացնում են հասարակության տարբեր շերտերի շահերը և մասնակցում են հանձնաժողովների աշխատանքին, որտեղ ավելի մանրամասն քննարկվում են օրենսդրական նախաձեռնությունները։ Ազգային ժողովի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես կախված է քաղաքական կայունությունից, իրավական համակարգի զարգացվածությունից և պատգամավորների պատասխանատվությունից։ Այն նաև վերահսկվում է հասարակության և լրատվամիջոցների կողմից, ինչը ապահովում է թափանցիկություն և հաշվետվողականություն։ Այսպիսով, Ազգային ժողովը հանդիսանում է պետական իշխանության առանցքային օղակ, որը ապահովում է օրենքների ստեղծումը, ժողովրդավարական գործընթացների իրականացումը և պետական կառավարման համակարգի հավասարակշռությունը։

Պատմություն

Այս տեղեկատու հրատարակությունը ներկայացնում է 1971 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույցը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին տրամադրել համակարգված տեղեկատվություն պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական կարևոր իրադարձությունների մասին։ Աշխատությունը ընդգրկում է տարբեր երկրների և ժողովուրդների պատմության մեջ նշանակալի իրադարձություններ, գիտական հայտնագործություններ, մշակութային հիշարժան օրեր, ինչպես նաև հայտնի անձանց ծննդյան և մահվան տարելիցներ։ Տեղեկատուի կառուցվածքը թույլ է տալիս հեշտությամբ կողմնորոշվել ժամանակագրական նյութում և օգտագործել այն որպես ուսումնական, տեղեկատվական և հետազոտական աղբյուր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն իրադարձություններին, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն հասարակական մտքի զարգացման, գիտության առաջընթացի և մշակութային կյանքի համար։ Հրատարակությունը օգտակար է ուսուցիչների, ուսանողների, գրադարանային աշխատողների, պատմաբանների և լայն ընթերցողական հանրության համար՝ որպես վստահելի ուղեցույց նշանավոր տարեթվերի և պատմական հիշարժան իրադարձությունների վերաբերյալ։

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության արդյունաբերության ճյուղային կառուցվածքի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է արդյունաբերական համակարգի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, տարբեր ճյուղերի զարգացման մակարդակի գնահատմանը և տնտեսության արդյունավետության բարձրացման նպատակով անհրաժեշտ վերափոխումների ուղղություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են արդյունաբերության ոլորտի զարգացման վրա ազդող տնտեսական, արտադրական, ներդրումային և տարածքային գործոնները, բացահայտվում են առկա խնդիրները և ներկայացվում դրանց լուծման հնարավոր ուղիները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերության ճյուղային հավասարակշռվածության ապահովմանը, արտադրական ներուժի արդյունավետ օգտագործմանը, նոր տեխնոլոգիաների ներդրմանը և մրցունակ արտադրության ձևավորմանը։ Գիրքը ներկայացնում է գիտական և գործնական մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել տարածաշրջանի արդյունաբերական զարգացման ռազմավարության մշակմանը և տնտեսական կայունության ամրապնդմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է տնտեսագետների, հետազոտողների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են արդյունաբերական քաղաքականությամբ, տարածաշրջանային տնտեսությամբ և արտադրության կառուցվածքային բարեփոխումների հիմնահարցերով։

Բժշկություն

Աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հարավ-արևմտյան շրջաններում համաճարակաբանական իրավիճակի տարածական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և բնակչության հիգիենիկ ու հակահամաճարակային անվտանգության ապահովման արդյունավետ համակարգերի հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմքում բժշկական աշխարհագրության և համաճարակաբանության փոխկապակցված մոտեցումն է, որի միջոցով հիվանդությունների տարածվածությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բժշկական խնդիր, այլև որպես տարածքի բնական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական, կենցաղային և սանիտարահիգիենիկ պայմանների հետ կապված երևույթ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել տարածաշրջանի բնակավայրերի աշխարհագրական դիրքը, բնակչության խտությունը և տեղաբաշխումը, կլիմայական ու բնական պայմանները, ջրային ռեսուրսները, բնակարանային և կոմունալ ենթակառուցվածքների վիճակը, խմելու ջրի ապահովվածությունը, սննդի պահպանման և օգտագործման պայմանները, ինչպես նաև առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն տարածքային գոտիները, որտեղ բնակչությունը կարող է առավել խոցելի լինել վարակիչ հիվանդությունների առաջացման կամ տարածման նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վարակիչ հիվանդությունների տարածման օրինաչափություններին և դրանց հնարավոր կապին շրջակա միջավայրի ու բնակչության կենսապայմանների հետ։ Համաճարակաբանական աշխարհագրության տեսանկյունից կարևոր է ոչ միայն հիվանդությունների ընդհանուր տարածվածության գնահատումը, այլև դրանց տարածական և ժամանակային փոփոխությունների բացահայտումը, հնարավոր օջախների առանձնացումը և ռիսկային տարածքների քարտեզագրումը։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել կանխարգելիչ միջոցառումների ավելի նպատակային կազմակերպմանը։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը բնակչության հիգիենիկ և հակահամաճարակային անվտանգության համակարգի ուսումնասիրությունն է։ Այդ համակարգը ենթադրում է վարակիչ հիվանդությունների վաղ հայտնաբերում, համաճարակաբանական հսկողություն, հիվանդությունների կանխարգելում, սանիտարական կանոնների պահպանում, շրջակա միջավայրի գործոնների վերահսկողություն, անհրաժեշտ ախտահանիչ միջոցառումների իրականացում և բնակչության հիգիենիկ իրազեկվածության բարձրացում։ Հայաստանի սանիտարահամաճարակային անվտանգության իրավական համակարգում ևս ընդգծվում են հիվանդությունների կանխարգելումը, շրջակա միջավայրի առողջացումը, սանիտարական նորմերի պահպանումը, պետական հիգիենիկ և հակահամաճարակային հսկողությունը և բնակչության առողջության վրա միջավայրի գործոնների ազդեցության գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ջրամատակարարման և ջրահեռացման համակարգերի, բնակավայրերի սանիտարական վիճակի, կենցաղային թափոնների հեռացման, սննդի անվտանգության և բժշկական սպասարկման հետ կապված գործոնները, քանի որ դրանց թերությունները կարող են նպաստել վարակիչ հիվանդությունների տարածմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բնակչության հիգիենիկ կրթությունը․ տեղեկատվության տարածումը, անձնական և հասարակական հիգիենայի կանոնների ուսուցումը և հիվանդությունների կանխարգելման վերաբերյալ իրազեկումը կարող են էապես նպաստել համաճարակաբանական ռիսկերի նվազեցմանը։ Պաշտոնական սանիտարահամաճարակային մոտեցումներում հիգիենիկ գիտելիքների տարածումը նույնպես դիտարկվում է որպես բնակչության անվտանգության ապահովման բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է ներառել համաճարակաբանական ցուցանիշների վիճակագրական վերլուծություն, հիվանդությունների տարածական բաշխման համեմատություն, ռիսկի գործոնների գնահատում և տարբեր շրջանների միջև համաճարակաբանական իրավիճակի համադրում։ Այդ տվյալների հիման վրա հնարավոր է մշակել տարածքային ռիսկի գնահատման չափանիշներ և առաջարկություններ՝ կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթությունները որոշելու համար։ Հատկապես կարևոր է տարբերակել բնակչության ընդհանուր հիգիենիկ անվտանգության և արտակարգ իրավիճակներում հակահամաճարակային պատրաստվածության խնդիրները, քանի որ բնական աղետները, բնակչության տեղաշարժերը, ենթակառուցվածքների վնասումը կամ առողջապահական համակարգի ծանրաբեռնվածությունը կարող են փոխել վարակիչ հիվանդությունների տարածման ռիսկը։ Ժամանակակից հանրային առողջապահական փորձը ցույց է տալիս, որ ճգնաժամային և հակամարտությունից տուժած միջավայրերում անհրաժեշտ է պահպանել համաճարակաբանական զգոնությունը և ապահովել առողջապահական, հումանիտար ու այլ կառույցների համակարգված համագործակցությունը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումների մշակման մեջ, որոնք կարող են օգտագործվել բնակչության առողջության տարածքային գնահատման, վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման, հիգիենիկ պայմանների բարելավման և հակահամաճարակային միջոցառումների պլանավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է համաճարակաբանության, բժշկական աշխարհագրության, հիգիենայի և հանրային առողջապահության մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ուսումնասիրվող տարածքի համաճարակաբանական առանձնահատկությունները, գնահատել բնակչության առողջության վրա ազդող հիմնական ռիսկային գործոնները և հիմնավորել դրանց նվազեցման ու բնակչության հիգիենիկ-հակահամաճարակային անվտանգության բարձրացման առավել արդյունավետ ուղղությունները։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է հայկական սփյուռքում էթնիկ մամուլի դերի ուսումնասիրությանը՝ էթնոսոցիոլոգիական հետազոտության տեսանկյունից, դիտարկելով այն որպես ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային ժառանգության փոխանցման և համայնքային համախմբման կարևոր միջոց։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սփյուռքահայ մամուլի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղեկատվական, կրթական և մշակութային գործառույթները, ինչպես նաև ազդեցությունը տարբեր երկրներում բնակվող հայ համայնքների սոցիալական կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էթնիկ մամուլի դերին մայրենի լեզվի պահպանման, ազգային արժեքների տարածման, պատմական հիշողության վերարտադրման և սփյուռքյան ինքնագիտակցության ամրապնդման գործընթացներում։ Քննարկվում են նաև գլոբալացման, թվայնացման և նոր մեդիայի զարգացման պայմաններում էթնիկ մամուլի առջև ծառացած մարտահրավերները, լսարանի փոփոխվող պահանջները և ավանդական ու թվային հաղորդակցական հարթակների փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը ներկայացնում է էթնոսոցիոլոգիական վերլուծություն՝ բացահայտելով, թե ինչպես է էթնիկ մամուլը նպաստում համայնքային կապերի պահպանմանը, ազգային պատկանելության զգացման ամրապնդմանը և սփյուռքի ու հայրենիքի միջև տեղեկատվական ու մշակութային կապերի զարգացմանը:

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անգլերեն շարժման բայերի կոգնիտիվ ուսումնասիրությանը՝ իսպաներենի հետ համադրական վերլուծության միջոցով։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ տարբեր լեզուներում շարժման երևույթը կարող է տարբեր կերպ ընկալվել, դասակարգվել և լեզվականորեն արտահայտվել, ինչն իր արտացոլումն է գտնում հատկապես շարժման բայերի իմաստային և կառուցվածքային առանձնահատկություններում։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են տեղաշարժը, շարժման ուղղությունը, ուղին, եղանակը, սկզբնակետն ու վերջնակետը նկարագրող լեզվական միջոցները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը մարդու կողմից տարածական իրավիճակների ընկալման և մտավոր ներկայացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անգլերենի և իսպաներենի շարժման բայերի բառիմաստային կառուցվածքին, դրանց դասակարգմանը և նախադասության մեջ գործածության առանձնահատկություններին։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել երկու լեզուների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ցույց տալ, թե ինչպես են լեզվական համակարգերը տարբեր կերպ կազմակերպում նույն կամ նմանատիպ շարժման իրավիճակների նկարագրությունը։ Աշխատության մեջ կարևորվում է կոգնիտիվ մոտեցումը, որի միջոցով լեզվական միավորները դիտարկվում են ոչ միայն որպես քերականական կամ բառային տարրեր, այլև որպես մարդու ընկալման, կատեգորիզացման և աշխարհընկալման գործընթացների արտահայտություններ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև շարժման բայերի և նախդիրային կառուցվածքների փոխհարաբերությանը, տարածական հարաբերությունների արտահայտման ձևերին և այն հարցին, թե ինչպես են տարբեր լեզուներում լեզվական միջոցների ընտրությունը պայմանավորվում կոնցեպտուալացման առանձնահատկություններով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու շարժման հասկացության լեզվական ներկայացումը, անգլերենի և իսպաներենի միջև կոգնիտիվ ու կառուցվածքային տարբերությունները և լեզվի ու մտածողության փոխկապակցվածությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել կոգնիտիվ և համեմատական լեզվաբանության մասնագետների, անգլերենի և իսպաներենի լեզվաբանների, թարգմանիչների, լեզվի դասավանդման մասնագետների, ասպիրանտների, ուսանողների և լեզվական աշխարհընկալման խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։