Առևտրական ռիսկի կառավարման արդի խնդիրները (ՀՀ մանրածախ կազմակերպությունների նյութերով)

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է աէրոբ սպորավոր բակտերիաների թերմոֆիլ և ալկալոֆիլ ձևերի կենսաբանական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով դրանց կառուցվածքային, ֆիզիոլոգիական և կենսաքիմիական հատկություններին, ինչպես նաև ծայրահեղ պայմաններին հարմարվելու մեխանիզմներին։ Ներկայացվում են այս միկրոօրգանիզմների աճի և զարգացման առանձնահատկությունները, սպորագոյացման գործընթացները, նյութափոխանակության առանձնահատկությունները և արտաքին միջավայրի տարբեր գործոնների ազդեցությունը դրանց կենսագործունեության վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են բարձր ջերմաստիճանների և ալկալային միջավայրի նկատմամբ կայունության պատճառները, վերլուծվում են ֆերմենտային ակտիվությունը, կենսատեխնոլոգիական ներուժը և արդյունաբերական, բժշկական ու բնապահպանական ոլորտներում կիրառման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանրէաբանական հետազոտությունների մեթոդներին, լաբորատոր փորձարկումների արդյունքների գնահատմանը և գիտական տվյալների վերլուծությանը, որոնք նպաստում են այս խմբի բակտերիաների կենսաբանական առանձնահատկությունների առավել խորքային ընկալմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանության, կենսաբանության, կենսատեխնոլոգիայի, կենսաքիմիայի և բժշկակենսաբանական գիտությունների ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև միկրոօրգանիզմների կենսաբանական հատկություններով և կիրառական նշանակությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ինֆորմատիկա

Այս աշխատությունը վերաբերում է ինտեգրալ սխեմաների ավտոմատացված նախագծման (EDA – Electronic Design Automation) գործընթացների զուգահեռացման միջոցների մշակման և ուսումնասիրության խնդիրներին՝ ընդգծելով բարձր արտադրողական հաշվարկների, ալգորիթմների օպտիմալացման և միկրոէլեկտրոնային նախագծման փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել և վերլուծել այն մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս արագացնել բարդ ինտեգրալ սխեմաների նախագծման փուլերը՝ օգտագործելով զուգահեռ հաշվարկային ճարտարապետություններ և բազմամիջուկ համակարգեր։ Ուսումնասիրվում են նախագծման հիմնական փուլերը՝ տրամաբանական սինթեզ, տեղաբաշխում (placement), կապակցում (routing) և ստուգում, ինչպես նաև դրանց հաշվարկային բարդությունը և զուգահեռացման հնարավորությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ալգորիթմների դեկոմպոզիցիային, տվյալների զուգահեռ մշակմանը և բաշխված հաշվարկային համակարգերի կիրառմանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել նախագծման ժամանակը և բարձրացնել արդյունավետությունը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է տարբեր ծրագրային և ապարատային մոտեցումներ՝ GPU-ների օգտագործում, կլաստերային հաշվարկներ և բազմամշակիչ համակարգեր, ինչպես նաև դրանց ինտեգրման խնդիրները EDA գործիքների մեջ։ Միաժամանակ վերլուծվում են կատարողականության գնահատման չափանիշները և տարբեր զուգահեռացման ռազմավարությունների համեմատական արդյունավետությունը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է միկրոէլեկտրոնիկայի և հաշվարկային ինժեներիայի ոլորտում՝ նպաստելով ինտեգրալ սխեմաների նախագծման գործընթացների արագացման և ավտոմատացման նոր մեթոդների զարգացմանը։

Հոգեբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է երաժշտության հոգեբանության՝ որպես հոգեբանական գիտության առանձին բնագավառի ձևավորման, զարգացման և տեսամեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում երաժշտության և մարդու հոգեկան աշխարհի փոխազդեցության հիմնախնդիրն է՝ հաշվի առնելով երաժշտության ընկալման, զգացմունքային ազդեցության, հիշողության, ուշադրության, երևակայության, մտածողության և ստեղծագործական գործունեության հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է երաժշտության նկատմամբ հոգեբանական հետաքրքրությունը աստիճանաբար ձևավորվել որպես ինքնուրույն գիտական ուղղություն և ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխվել երաժշտական փորձառության, երաժշտական գործունեության և մարդու հոգեկան գործընթացների փոխհարաբերության վերաբերյալ պատկերացումները։ Աշխատության տեսական հատվածում կարող են դիտարկվել երաժշտության հոգեբանության զարգացման հիմնական փուլերը, դրա կապերը ընդհանուր հոգեբանության, արվեստի հոգեբանության, փիլիսոփայության, գեղագիտության, մանկավարժության և երաժշտագիտության հետ, ինչպես նաև այն գիտական մոտեցումները, որոնց հիման վրա ձևավորվել են ոլորտի հիմնական հասկացություններն ու տեսությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտական ընկալման հոգեբանական մեխանիզմներին, քանի որ երաժշտությունը մարդու կողմից ընկալվում է ոչ միայն որպես ձայնային կառուցվածքների հաջորդականություն, այլև որպես հուզական և իմաստային փորձառություն։ Այս համատեքստում կարևոր են երաժշտական հնչյունների, ռիթմի, մեղեդու, տեմբրի, ներդաշնակության և այլ արտահայտչամիջոցների ընկալման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը մարդու հուզական արձագանքների և սուբյեկտիվ փորձի հետ։ Աշխատության տեսամեթոդաբանական հիմքերը ներառում են այն սկզբունքների և հետազոտական մոտեցումների վերլուծությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել երաժշտության ազդեցությունը հոգեկան գործընթացների և անձի վրա։ Կարող են քննարկվել դիտարկման, հոգեբանական փորձի, հարցման, հոգեֆիզիոլոգիական չափումների, գործունեության արդյունքների վերլուծության և այլ մեթոդների կիրառման հնարավորությունները երաժշտական փորձառության ուսումնասիրման ընթացքում։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել երաժշտության ազդեցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ բաղադրիչները, քանի որ նույն երաժշտական նյութը տարբեր մարդկանց մոտ կարող է առաջացնել տարբեր հուզական և հոգեբանական արձագանքներ՝ պայմանավորված անհատական փորձով, տարիքով, մշակութային միջավայրով, երաժշտական պատրաստվածությամբ և անձնային առանձնահատկություններով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև երաժշտական ընդունակությունների, երաժշտական գործունեության և ստեղծագործականության հոգեբանական հիմքերին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ձևավորվում և զարգանում երաժշտական լսողությունը, ռիթմի զգացողությունը, երաժշտական հիշողությունը և կատարողական կամ ստեղծագործական հմտությունները։ Աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ երաժշտության հոգեբանությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես երաժշտության ազդեցության նկարագրություն, այլև որպես ինքնուրույն գիտական բնագավառ՝ իր ուսումնասիրության առարկայով, հասկացությունների համակարգով, տեսական մոտեցումներով և մեթոդաբանական գործիքակազմով։ Այն կարող է հետաքրքրել հոգեբաններին, երաժշտագետներին, մանկավարժներին, երաժշտական կրթության մասնագետներին, արվեստի հոգեբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև երաժշտության ընկալման և մարդու հոգեկան գործունեության փոխհարաբերությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ասպիրանտներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտության հոգեբանության գիտական զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու և ոլորտի հետագա տեսական ու փորձարարական ուսումնասիրությունների համար անհրաժեշտ մեթոդաբանական հիմքերը պատկերացնելու տեսանկյունից։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է Վլադիմիր Մայակովսկու դրամատուրգիայում առասպելաբանական մոտիվների, կերպարների և սյուժետային կառուցվածքների վերարտադրության ու ստեղծագործական վերաիմաստավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է հեղինակը ավանդական առասպելական և կրոնական պատկերաշարը վերափոխում ժամանակակից հասարակական, քաղաքական և գեղարվեստական խնդիրների արտահայտման միջոցի։ Մայակովսկու դրամատուրգիայում առասպելաբանական նյութը սովորաբար չի պահպանվում իր սկզբնական իմաստով․ այն ենթարկվում է պարոդիկ, գրոտեսկային և երգիծական վերամշակման՝ ձեռք բերելով նոր գաղափարական նշանակություն։ Այդ առանձնահատկությունը հատկապես ակնհայտ է «Միստերիա-բուֆֆ» ստեղծագործության մեջ, որտեղ համաշխարհային ջրհեղեղի, տապանի, դրախտի, դժոխքի և ավետյաց երկրի մասին աստվածաշնչյան պատկերները վերածվում են հեղափոխական իրականության գեղարվեստական արտահայտման ձևերի։ Գրականագիտական աղբյուրները նշում են, որ այդ առասպելական շրջանակը Մայակովսկու մոտ ծառայում է ոչ թե ժամանակակից իրադարձությունները հնագույն կերպարներով պարզապես «զարդարելուն», այլ դրանց սուր քաղաքական և երգիծական վերաիմաստավորմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել առասպելաբանական սյուժեների կառուցվածքային փոխակերպումները, հնագույն կերպարների նոր գործառույթները, սրբազան և առօրյա պատկերների բախումը, ինչպես նաև առասպելի ու ժամանակակից իրականության միջև ստեղծվող հակադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի կողմից առասպելական բարձր ոճի և ժողովրդական, խոսակցական ու երգիծական լեզվի միավորմանը, որի շնորհիվ ավանդական սյուժեները ստանում են նոր, հաճախ ծայրահեղ հեգնական նշանակություն։ Մայակովսկու դրամատուրգիական մեթոդի կարևոր առանձնահատկություններից է նաև ժողովրդական թատրոնի, ֆարսի, բալագանի և կատակերգական ներկայացման տարրերի օգտագործումը, որոնք նպաստում են առասպելական նյութի ապամոնումենտալացմանն ու դրա հասանելիությանը լայն հանդիսատեսի համար։ Այս համատեքստում առասպելը հանդես է գալիս որպես մշակութային հիշողության նյութ, որը կարող է վերակազմավորվել՝ նոր գաղափարների, պատմական իրադարձությունների և հասարակական հակասությունների մեկնաբանման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև հեղինակի դրամատուրգիայի բեմական բնույթը՝ հաշվի առնելով տեսողական գրոտեսկը, պայմանական տարածությունները, կերպարների ընդհանրացված բնույթը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հաղորդակցության ձգտումը։ Մայակովսկին ինքն է «Միստերիա-բուֆֆ»-ը բնութագրել որպես իր ժամանակաշրջանի հերոսական, էպիկական և երգիծական պատկերում, ինչը կարևոր է նրա առասպելաբանական կառուցումների ըմբռնման համար։ Արդյունքում աշխատանքը ցույց է տալիս, որ առասպելաբանական նյութի կիրառումը Մայակովսկու դրամատուրգիայում ոչ թե անցյալի պարզ կրկնություն է, այլ ստեղծագործական վերակառուցման գործընթաց, որի միջոցով հնագույն սյուժեներն ու պատկերները ներառվում են նոր պատմական և գեղագիտական համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի դրամատուրգիայի գաղափարական բազմաշերտությունը, նրա երգիծական մտածողության առանձնահատկությունները և ավանդույթի ու նորարարության փոխհարաբերությունը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայ երաժշտության մեջ բազմաձայնության ձևավորման և տարածման գործընթացին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Քրիստափոր Կարա-Մուրզայի գործունեությանը և նրա ունեցած նշանակությանը։ Գրքում ուսումնասիրվում է հայ երաժշտական մշակույթի այն ժամանակաշրջանը, երբ ժողովրդական և հոգևոր միաձայն երգեցողության ավանդույթների հիման վրա սկսեցին ձևավորվել բազմաձայն երաժշտության նոր արտահայտչամիջոցներ։ Հեղինակը ներկայացնում է Կարա-Մուրզայի երաժշտական գործունեության պատմական և մշակութային միջավայրը, նրա գաղափարները, ստեղծագործական մոտեցումները և ժողովրդական երգերի մշակման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմաձայնության ներդրման մեթոդներին, երգերի բազմաձայն մշակման առանձնահատկություններին, ձայնային շերտերի փոխհարաբերությանը և ազգային երաժշտական նյութի պահպանման ու վերաիմաստավորման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես է բազմաձայն երգեցողությունը ներգործել հայ երաժշտական մտածողության զարգացման վրա և ինչ նոր հնարավորություններ է ստեղծել խմբերգային արվեստի համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման, գրառման և մշակման գործընթացներին, քանի որ այդ գործունեությունը նպաստել է ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և դրա ներմուծմանը պրոֆեսիոնալ երաժշտական միջավայր։ Գրքում վերլուծվում են նաև Կարա-Մուրզայի գործունեության պատմական նշանակությունը և նրա ներդրումը հայ խմբերգային մշակույթի ձևավորման գործում՝ այն դիտարկելով հետագա երաժշտական զարգացումների համատեքստում։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող էր եվրոպական բազմաձայնության սկզբունքների և հայկական ավանդական երաժշտական մտածողության համադրումը նպաստել ազգային երաժշտության նոր ձևերի զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, խմբավարների, կոմպոզիտորների, մշակութաբանների, երաժշտական կրթության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայկական խմբերգային արվեստի պատմությամբ և ազգային երաժշտական մշակույթի զարգացման գործընթացներով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XII–XVII դարերում Վրաստանում հայկական թեմերի գործունեության, Հայոց եկեղեցու կարգավիճակի և հայ համայնքների կրոնական ու հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվել և զարգացել են հայկական եկեղեցական կառույցները Վրաստանի տարածքում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հայկական թեմերի վարչական կազմակերպումը, հոգևոր առաջնորդության առանձնահատկությունները, եկեղեցու դերը հայ համայնքների ինքնության պահպանման, կրթության և մշակութային ժառանգության փոխանցման գործում։ Քննարկվում են նաև Հայոց և Վրաց եկեղեցիների փոխհարաբերությունները, պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը եկեղեցական կյանքի վրա, ինչպես նաև հայկական հոգևոր կենտրոնների նշանակությունը տարածաշրջանի պատմության մեջ։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուր է հայ-վրացական եկեղեցական և մշակութային հարաբերությունների, միջնադարյան և վաղ նոր շրջանի հայ համայնքների պատմության ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցագիտության մասնագետների և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողների համար։