Ավտոմատացված կառավարմամբ կաթիլային ոռոգման ազդեցությունը ծիրանենիների բերքատվության, ոռոգման ջրի օգտագործման արդյունավետության վրա և համեմատումն մակերեսային ոռոգման հետ Իրանի Իսլամական Հանրապետության Քարաջի տարածաշրջանում

Բժշկություն

Այս աշխատությունը նվիրված է լսողության օբյեկտիվ հետազոտման մեթոդների կիրառմանը տարբեր ձևերի լսողության կորստի ախտորոշման և կոխլեար իմպլանտացիայի թեկնածուների ընտրության գործընթացում։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է գնահատել այն ախտորոշիչ մեթոդների հնարավորությունները, որոնք թույլ են տալիս ստանալ լսողական համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի վերաբերյալ հնարավորինս հուսալի և վերարտադրելի տվյալներ՝ անկախ հետազոտվողի սուբյեկտիվ պատասխաններից։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել լսողության օբյեկտիվ գնահատման տարբեր մեթոդներ, այդ թվում՝ տիմպանոմետրիա, ակուստիկ ռեֆլեքսների հետազոտություն, օտոակուստիկ էմիսիաներ, լսողական հարուցված պոտենցիալներ և այլ էլեկտրաֆիզիոլոգիական ու գործիքային մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր տեսակի լսողության խանգարումների՝ հաղորդական, սենսորանևրալ և խառը ձևերի տարբերակման հնարավորություններին, ինչպես նաև լսողական համակարգի ախտահարման մակարդակի և ծանրության գնահատմանը։ Կարևոր ուղղություն է նորածինների և փոքր երեխաների շրջանում լսողության վաղ հայտնաբերումը, երբ ավանդական սուբյեկտիվ մեթոդների կիրառումը կարող է սահմանափակ լինել։ Կոխլեար իմպլանտացիայի թեկնածուների ընտրության համատեքստում աշխատանքը կարող է անդրադառնալ լսողության կորստի աստիճանի, խոսքի ընկալման հնարավորությունների, լսողական սարքերի օգտագործման արդյունքների և լսողական նյարդային ուղիների ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատմանը։ Օբյեկտիվ հետազոտությունների արդյունքները կարող են համադրվել կլինիկական զննության, սուբյեկտիվ աուդիոմետրիայի և խոսքային թեստերի տվյալների հետ՝ առավել ամբողջական ախտորոշիչ պատկեր ստանալու համար։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է տարբեր մեթոդների համալիր կիրառումը, քանի որ առանձին հետազոտության արդյունքը միշտ չէ, որ բավարար է լսողության խանգարման բնույթը և կոխլեար իմպլանտացիայի նպատակահարմարությունը վերջնական գնահատելու համար։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև տարբեր տարիքային խմբերում մեթոդների տեղեկատվական արժեքի, զգայունության և կիրառելիության համեմատական գնահատում։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել լսողության խանգարումների ավելի վաղ և ճշգրիտ ախտորոշմանը, հիվանդների ճիշտ դասակարգմանը և կոխլեար իմպլանտացիայի թեկնածուների ընտրության գործընթացի կատարելագործմանը՝ ապահովելով առավել հիմնավորված կլինիկական որոշումների ընդունում։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է արաբերենի և Անտիոքի հայերեն խոսվածքների երկարատև լեզվական շփման հետևանքով առաջացած ազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական փոփոխություններն են, որոնք ձևավորվել են արաբական լեզվամշակութային միջավայրում գոյատևած հայ համայնքների խոսքում։ Անտիոքի հայերեն խոսվածքները դարեր շարունակ գտնվել են արաբերենի հետ անմիջական շփման պայմաններում, ինչի հետևանքով դրանց բառապաշարում, հնչյունական համակարգում և լեզվական այլ մակարդակներում առաջացել են արաբերենից փոխառված կամ արաբերենի ազդեցությամբ ձևավորված միավորներ։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ Անտիոքի հայերեն խոսվածքների արաբական ազդեցությունը միայն բառերի մեխանիկական փոխառությամբ չի սահմանափակվում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել արաբերենից անցած բառերի հնչյունական, ձևաբանական, իմաստային և գործառական փոփոխությունները, ինչպես նաև դրանց հարմարեցումը հայերենի տվյալ խոսվածքների ներքին օրինաչափություններին։ Գիտական ուսումնասիրություններում նշվում է, որ Անտիոքի հայերեն բարբառախմբի արաբական փոխառությունների մի մասը չի հակասում հայերեն խոսվածքների հնչյունական օրենքներին, իսկ որոշ փոխառություններ ենթարկվել են դրանց ազդեցությանը։ Միաժամանակ որոշ բառերում նկատվող հնչյունական առանձնահատկությունները կարող են վկայել միջնորդավորված փոխառության մասին, երբ արաբերեն ծագում ունեցող բառը հայերեն է անցել մեկ այլ լեզվի, օրինակ՝ թուրքերենի միջնորդությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է արաբական փոխառությունների բառապաշարային քննությունը։ Կարող են առանձնացվել կենցաղային կյանքի, սննդի, հագուստի, արհեստների, առևտրի, հասարակական հարաբերությունների, բնության, վարչական կյանքի և այլ ոլորտների բառեր, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ներթափանցել են խոսվածք։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հանգամանքին, թե փոխառված բառերը պահպանե՞լ են իրենց սկզբնական իմաստը, թե՞ հայերեն խոսվածքում ձեռք են բերել նոր կամ լրացուցիչ նշանակություններ։ Այս գործընթացը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն լեզվական փոխազդեցությունը, այլև այն հասարակական ու մշակութային միջավայրը, որում տեղի է ունեցել փոխառությունը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև արաբերեն բառերի հայերենացման ձևերը։ Փոխառված միավորները կարող են հնչյունականորեն համապատասխանեցվել Անտիոքի հայերեն խոսվածքի առանձնահատկություններին, ենթարկվել հայերենի քերականական կանոններին և ստանալ հայերեն բառափոխական կամ բառակազմական ձևեր։ Այսպիսով՝ օտարածին բառը ժամանակի ընթացքում կարող է դառնալ տվյալ խոսվածքի բնական և լիարժեք բառապաշարային միավոր։ Կարևոր է նաև արաբերենի ազդեցության տարբերակումը այլ լեզուների ազդեցությունից, քանի որ տարածաշրջանը պատմականորեն բազմալեզու միջավայր է եղել։ Որոշ արաբերեն ծագում ունեցող բառեր հայերեն կարող էին անցնել ոչ թե անմիջական շփման, այլ թուրքերենի կամ մեկ այլ միջնորդ լեզվի միջոցով, ինչն արտահայտվում է դրանց հնչյունական և երբեմն իմաստային առանձնահատկություններում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև խոսվածքների հնչյունական համակարգի վրա արաբերենի ազդեցությանը՝ հատկապես փոխառյալ բառերում ձայնավորների և բաղաձայնների դրսևորումների համեմատական քննությամբ։ Այդպիսի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե փոխառության ընթացքում որ փոփոխություններն են պայմանավորված արաբերենի սկզբնական հնչյունական կառուցվածքով, իսկ որոնք՝ հայերեն խոսվածքի ներքին օրինաչափություններով։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն Անտիոքի հայերեն խոսվածքները դիտարկում է որպես երկարատև լեզվական շփման արդյունք և հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզուների փոխազդեցության կոնկրետ մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նյութ տրամադրել նաև արևմտահայերենի և նրա բարբառների պատմական զարգացման, արաբահայ համայնքների լեզվական ժառանգության և Մերձավոր Արևելքի բազմալեզու միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Թեմայի վերաբերյալ ՀՀ ԳԱԱ Հ. Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտի հրապարակումներում Սոնա Միքայելյանի ուսումնասիրությունը նշվում է որպես Անտիոքի հայերեն խոսվածքներում արաբերենի ազդեցությանը նվիրված առանձին գիտական ուղղություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել բարբառագետներին, հայերենագետներին, արաբագետներին, լեզվական շփումների և փոխառությունների տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև արևմտահայերենի պատմությամբ ու Անտիոքի հայ համայնքի լեզվամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Հայաստանի Հանրապետության ծագումն ու զարգացումը-ը նորագույն պատմության և պետականագիտության ուղղվածությամբ աշխատություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության ձևավորման պատմական նախադրյալները, նրա ստեղծման ընթացքը և պետական համակարգի զարգացման հիմնական փուլերը՝ սկսած 1918 թվականի Առաջին Հանրապետության հռչակումից մինչև ժամանակակից պետականության կայացման գործընթացները, աշխատությունում վերլուծվում են այն քաղաքական, ռազմական և սոցիալ-տնտեսական պայմանները, որոնք հնարավորություն տվեցին պետականության վերականգնմանը՝ ընդգծելով տարածաշրջանային բարդ իրավիճակը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների փլուզման հետևանքները, ինչպես նաև արտաքին ուժերի ազդեցությունը նորաստեղծ պետության վրա, հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառույցների ձևավորմանը, սահմանադրական զարգացման փուլերին, արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղություններին և ազգային ինքնության ամրապնդման գործընթացներին, միաժամանակ քննարկվում են նաև դժվարությունները՝ պատերազմներ, տարածքային կորուստներ, տնտեսական ճգնաժամեր և քաղաքական անկայունություն, որոնք ուղեկցել են պետականության կայացմանը տարբեր ժամանակահատվածներում, աշխատությունը նպատակ ունի ցույց տալ Հայաստանի Հանրապետության պատմական զարգացման շարունակականությունը՝ որպես բարդ, բազմաշերտ և փոփոխական գործընթաց, որը ձևավորվել է ներքին և արտաքին գործոնների փոխազդեցությամբ։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը նվիրված է Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմություն» երկի բառապաշարի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված հաճախականության բառարանի կազմման և վերլուծության մեթոդների վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է պատմագրական կարևորագույն երկի լեզվական կառուցվածքը, բառային կազմը, կիրառվող բառերի հաճախականությունը, իմաստային առանձնահատկությունները և լեզվական շերտերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դասական հայերենի բառապաշարի հարստությունը, հեղինակի լեզվական նախասիրությունները և պատմագրական ոճի առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են բառերի գործածության վիճակագրական տվյալներ, բառային միավորների դասակարգումներ և դրանց դերը ստեղծագործության լեզվական համակարգում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի ուսումնասիրության, հին հայկական գրականության և մատենագրության հետազոտության համար, քանի որ բացահայտում է միջնադարյան հայ պատմագրության լեզվական առանձնահատկությունները և Մովսես Խորենացու ստեղծագործության բառային հարուստ ժառանգությունը։ Այն օգտակար աղբյուր է լեզվաբանների, բանասերների, հայագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են հայոց լեզվի զարգացման ընթացքով ու դասական գրականության լեզվական ուսումնասիրությամբ։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Լյուդվիգ Վիտգենշտայնի «լեզվական խաղերի» գաղափարին՝ այն դիտարկելով որպես լեզվագործաբանական կաղապարների տեսական հիմք, որը բացահայտում է լեզվի գործածության բազմազանությունը սոցիալական և հաղորդակցական համատեքստերում։ Նյութում վերլուծվում է այն հիմնարար միտքը, որ լեզվի իմաստը չի սահմանվում միայն բառերի կամ նախադասությունների ներքին կառուցվածքով, այլ ձևավորվում է դրանց գործածության կոնկրետ իրավիճակներում՝ «կյանքի ձևերի» շրջանակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական խաղերի բազմազանությանը՝ հրամաններ, հարցեր, նկարագրություններ, խոստումներ և այլ խոսքային գործողություններ, որոնք գործում են որպես տարբեր գործառական կաղապարներ՝ պայմանավորված սոցիալական կանոններով և համատեքստով։ Քննարկվում է նաև լեզվագործաբանական մոտեցումների հետ կապը՝ հատկապես խոսքային ակտերի տեսության և պրագմատիկայի զարգացումների համատեքստում, որտեղ լեզուն դիտարկվում է որպես գործողություն կատարելու միջոց։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ Վիտգենշտայնի լեզվական խաղերի գաղափարը թույլ է տալիս վերաիմաստավորել լեզվի կառուցվածքն ու գործառույթը՝ այն դիտարկելով ոչ թե որպես փակ համակարգ, այլ որպես դինամիկ, սոցիալապես պայմանավորված և կիրառական բազմաշերտ երևույթ։

Իրավաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հանցագործությունների բազմակիության ինստիտուտին՝ դրա հասկացության, տեսակների, իրավական կարգավորման և կատարելագործման հնարավորությունների համակողմանի վերլուծությամբ՝ քրեական իրավունքի տեսանկյունից։ Նյութում պարզաբանվում է հանցագործությունների բազմակիության էությունը՝ որպես մեկ անձի կողմից մի քանի հանցավոր արարքների կատարում, և առանձնացվում են դրա հիմնական ձևերը՝ հանցագործությունների համակցություն, կրկնահանցագործություն և դատվածության առկայությամբ կրկնվող հանցագործություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական կարգավորման առանձնահատկություններին Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսդրության համատեքստում՝ ներառյալ պատժի նշանակման կանոնները և բազմակիության իրավական հետևանքները։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է դատական պրակտիկայի խնդիրները՝ կապված որակման միատեսակության, պատժաչափերի համաչափության և իրավական որոշակիության ապահովման հետ։ Միաժամանակ քննարկվում են օրենսդրության կատարելագործման ուղղությունները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել քրեական պատասխանատվության արդյունավետությունը, ապահովել արդարության սկզբունքի ավելի հետևողական կիրառում և նվազեցնել իրավակիրառ պրակտիկայի հակասությունները։