Բնակչության դրամական եկամուտների արդարացի բաշխման հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

Մանկավարժություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է դեկորատիվ-կիրառական արվեստի դասընթացների, խմբակների և ֆակուլտատիվ պարապմունքների միջոցով սովորողների գեղարվեստական-ստեղծագործական կարողությունների զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում այն մանկավարժական պայմաններն ու մեթոդներն են, որոնց կիրառմամբ հնարավոր է խթանել սովորողների ստեղծագործական մտածողությունը, գեղագիտական ընկալումը, երևակայությունը, ինքնուրույնությունը և գործնական հմտությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է դեկորատիվ-կիրառական արվեստի կրթական ներուժը՝ հաշվի առնելով դրա կապը մշակութային ժառանգության, ստեղծագործական ինքնարտահայտման և սովորողի անհատական զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր նյութերի, տեխնիկաների և ստեղծագործական առաջադրանքների կիրառմանը, որոնք հնարավորություն են տալիս սովորողներին ոչ միայն յուրացնել գործնական հմտություններ, այլև ինքնուրույն գաղափարներ ձևավորել և դրանք վերածել գեղարվեստական աշխատանքների։ Քննության են առնվում խմբակային և արտադասարանային գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները, ուսուցման մեթոդների ընտրությունը, ստեղծագործական միջավայրի ձևավորումը և սովորողների անհատական կարողությունների հաշվառումը։ Աշխատության մեջ կարևորվում է ուսուցչի դերը՝ որպես ստեղծագործական գործընթացը ուղղորդող և սովորողի նախաձեռնողականությունը խթանող մասնագետի, ինչպես նաև սովորողների ակտիվ մասնակցությունը սեփական ստեղծագործական արդյունքի ձևավորման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ստեղծագործական ունակությունների զարգացման չափանիշներին, սովորողների աշխատանքների գնահատման սկզբունքներին և առաջընթացի դիտարկման հնարավոր մեթոդներին։ Դեկորատիվ-կիրառական արվեստի պարապմունքները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գեղարվեստական հմտությունների ձևավորման միջոց, այլև որպես սովորողների գեղագիտական ճաշակի, աշխատասիրության, համառության, մանր մոտորիկայի, համագործակցության և մշակութային արժեքների նկատմամբ հետաքրքրության զարգացման արդյունավետ միջավայր։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու արտադասարանային գեղարվեստական գործունեության մանկավարժական հնարավորությունները և մշակելու սովորողների գեղարվեստական-ստեղծագործական կարողությունների զարգացմանն ուղղված առավել արդյունավետ մոտեցումներ։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, արվեստի ուսուցիչների, խմբակավարների, կրթական ծրագրեր մշակողների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների, հետազոտողների և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի միջոցով երեխաների ստեղծագործական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Ինֆորմատիկա

Հեռահաղորդակցության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պասիվ օպտիկական ցանցերի կառուցման սկզբունքների, դրանց ճարտարապետական առանձնահատկությունների և մուլտիմեդիա ծառայությունների համար դինամիկ թողունակության բաշխման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում օպտիկամանրաթելային հասանելիության ցանցերի կառուցվածքը, տվյալների փոխանցման տեխնոլոգիաները, ցանցային սարքավորումների փոխգործակցությունը և կապուղիների արդյունավետ օգտագործման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պասիվ օպտիկական ցանցերում թողունակության դինամիկ բաշխման ալգորիթմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ցանցային ռեսուրսները բաշխելու բաժանորդների փոփոխվող պահանջներին և փոխանցվող տեղեկատվության բնույթին համապատասխան։ Վերլուծվում են մուլտիմեդիա ծառայությունների՝ տեսահաղորդակցության, ձայնային կապի և տվյալների հոսքային փոխանցման որակական պահանջները, ինչպես նաև ցանցի թողունակության, ուշացումների, փաթեթների կորստի և ծառայությունների որակի փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում են նաև ցանցային ծանրաբեռնվածության կառավարման, տարբեր տեսակի տեղեկատվական հոսքերի առաջնահերթության սահմանման և հաղորդակցական ռեսուրսների օպտիմալացման խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ցանցի աշխատանքի մոդելավորման, արդյունավետության գնահատման և թողունակության բաշխման մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հեռահաղորդակցության, օպտիկական կապի համակարգերի, համակարգչային ցանցերի և մուլտիմեդիա տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայկական պատմա-հնագիտական ընկերության կանոնադրական հիմքերի, կառուցվածքի և գործունեության սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ որպես գիտական կազմակերպչական ձևի կարևոր օրինակ, որի նպատակն է համակարգել պատմական և հնագիտական հետազոտությունները, նպաստել աղբյուրագիտական նյութերի հավաքագրմանը և ապահովել գիտական համագործակցության զարգացումը։ Հեղինակը վերլուծում է ընկերության կազմակերպչական կառուցվածքը՝ ընդգծելով անդամակցության կարգը, ղեկավար մարմինների ձևավորման սկզբունքները, գիտական հանձնաժողովների գործառույթները և ֆինանսական ու վարչական գործունեության կարգավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կանոնադրության նպատակային դրույթներին՝ կապված պատմական հուշարձանների ուսումնասիրության, հնագիտական պեղումների կազմակերպման, գիտական հրատարակությունների պատրաստման և մշակութային ժառանգության պահպանման հետ։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է նման գիտական ընկերությունների դերը հայագիտության զարգացման, ազգային պատմական հիշողության պահպանման և միջազգային գիտական կապերի ընդլայնման գործում։ Ներկայացվում է, թե ինչպես է կազմակերպված գիտական գործունեությունը նպաստում համակարգված հետազոտությունների իրականացմանը և գիտելիքի ինստիտուցիոնալացմանը։ Շեշտվում է, որ նման կառույցների կանոնադրական հիմքերը ապահովում են գիտական աշխատանքի կայունություն, շարունակականություն և արդյունավետություն՝ ստեղծելով անհրաժեշտ պայմաններ պատմական և հնագիտական ուսումնասիրությունների զարգացման համար։

Գրականություն

Գիրքը նվիրված է հայ պատմավեպերի ռուսերեն թարգմանության առանձնահատկություններին և այն բարդություններին, որոնք առաջանում են բնագրի գեղարվեստական ոճը այլ լեզվով հնարավորինս ամբողջական ու համարժեք վերարտադրելիս։ Աշխատության կենտրոնում հայ պատմավեպի լեզվական, ոճական և գեղարվեստական ինքնատիպության պահպանման խնդիրն է, մասնավորապես՝ այն միջոցների ուսումնասիրությունը, որոնց օգնությամբ թարգմանիչը փորձում է փոխանցել բնագրի հեղինակային խոսքը, պատմողական առանձնահատկությունները, ազգային-մշակութային երանգները, կերպարների խոսքի անհատականությունը և պատմական ժամանակաշրջանին բնորոշ լեզվական միջավայրը։ Հեղինակը դիտարկում է թարգմանական գործընթացում առաջացող տարբեր խնդիրներ՝ կապված բառապաշարի, դարձվածաբանության, շարահյուսական կառուցվածքների, հնաբանությունների, բարբառային և ազգային-մշակութային տարրերի, ինչպես նաև բնագրի արտահայտչական ու հուզական ազդեցության պահպանման հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ պատմավեպի թարգմանության դեպքում անհրաժեշտ է ոչ միայն ճշգրիտ փոխանցել բովանդակությունը, այլև պահպանել ստեղծագործության գեղարվեստական մթնոլորտը և հեղինակի անհատական ոճը։ Ռուսերեն թարգմանությունների համեմատական դիտարկման միջոցով աշխատանքը բացահայտում է այն դեպքերը, երբ թարգմանական լուծումները նպաստում են բնագրի ոճական առանձնահատկությունների պահպանմանը, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ լեզվական կամ մշակութային տարբերությունները հանգեցնում են որոշակի կորուստների, փոփոխությունների կամ իմաստային ու ոճական տեղաշարժերի։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է ներկայացնում հայ և ռուս գրականությունների փոխառնչությունների, հայ պատմավեպի տարածման ու ընկալման, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության տեսական և գործնական խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, հայագետներին, ռուսագետներին, գրական թարգմանիչներին և հայ գրականության ու թարգմանության հարցերով զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի տասնութերորդ նիստի արձանագրությունը՝ ամրագրելով ժողովական աշխատանքի ընթացքը, քննարկման ներկայացված հարցերը և պաշտոնական գրառումները։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ հասարակական ու քաղաքական կյանքի, ազգային հաստատությունների գործունեության և հայ համայնքի ինքնակառավարման համակարգի ուսումնասիրության համար։ Արձանագրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու ժողովի օրակարգային հարցերին, քննարկումների ընթացակարգերին, մասնակիցների արտահայտած տեսակետներին և որոշումների կայացման ձևերին։ Նման փաստաթղթերը կարևոր տեղեկություններ են պահպանում համայնքային կառավարման, հասարակական խնդիրների քննարկման և ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության մասին։ Դրանք նաև արտացոլում են ժամանակաշրջանի պաշտոնական լեզվի, վարչական գրագրության և ժողովական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ այս նյութը կարող է օգնել վերականգնելու ժողովի գործունեության հաջորդականությունը և ուսումնասիրելու հայ համայնքի կառավարման առաջնահերթությունները։ Հրատարակությունը արժեքավոր փաստաթղթային նյութ է հայ քաղաքական պատմության, ազգային ինքնակառավարման ավանդույթների և 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի հետազոտության համար։

Մշակույթ

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական ազգային օպերաներում վոկալ դերերգերի առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Armen Tigranyan-ի «Անուշ» և Alexander Spendiaryan-ի «Ալմաստ» օպերաներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես են վոկալ կերպարները ձևավորվում հայկական ժողովրդական երաժշտական մտածողության, ինտոնացիոն լեզվի և եվրոպական օպերային ավանդույթի համադրության հիման վրա՝ ստեղծելով ազգային ինքնատիպ դրամատուրգիական արտահայտչաձև։ «Անուշ» օպերայում վոկալ դերերգերը բնութագրվում են մեղեդիական պարզությամբ, երգեցիկ խոսքի մոտիկությամբ և ժողովրդական երգարվեստից եկող ինտոնացիոն կառուցվածքներով, որոնք ընդգծում են հերոսների հուզական անմիջականությունը և սոցիալական միջավայրի ավանդական բնույթը։ «Ալմաստ» օպերայում վոկալ գրությունն ավելի բարդ է՝ պայմանավորված սիմֆոնիկ մտածողության ուժեղացմամբ, դրամատիկ կոնֆլիկտների խորացմամբ և եվրոպական օպերային տեխնիկայի ազդեցությամբ, ինչը վոկալ դերերգերին հաղորդում է ավելի զարգացած ձևային և տեխնիկական պահանջներ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ երկու ստեղծագործություններում էլ վոկալ արտահայտչամիջոցները ծառայում են ոչ միայն կերպարների բնութագրմանը, այլև ազգային երաժշտական ինքնության ձևավորմանը՝ միավորելով ժողովրդական և դասական երաժշտական համակարգերը մեկ ամբողջական գեղարվեստական լեզվի մեջ։