Բյուջեի կատարման գործընթաց /գծապատկերներ և աղյուսակներ/

Իրավաբանություն

Հրատարակությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնության սահմանադրական համակարգի հիմնարար իրավական փաստաթղթին, որն ընդունվել է 1993 թվականին և սահմանում է պետության հասարակական ու պետական կառուցվածքի հիմնական սկզբունքները։ Նյութում ամրագրված են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, պետական իշխանության կազմակերպման սկզբունքները, իշխանության ճյուղերի փոխհարաբերությունները և դաշնային պետական կառուցվածքի հիմքերը։ Փաստաթուղթը սահմանում է Ռուսաստանի Դաշնության՝ որպես ժողովրդավարական, դաշնային և իրավական պետության հիմնական բնութագրերը, ինչպես նաև իշխանության և տեղական ինքնակառավարման իրականացման սահմանադրական հիմքերը։ Առանձին գլուխներում կարգավորվում են նախագահի, խորհրդարանի, կառավարության և դատական իշխանության լիազորությունները, դրանց ձևավորման ու գործունեության հիմնական սկզբունքները, ինչպես նաև դաշնային և տարածաշրջանային իշխանությունների իրավասությունների սահմանազատումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քաղաքացիների քաղաքական, քաղաքացիական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ու ազատությունների ամրագրմանը, դրանց պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին և պետության պարտականություններին։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև սահմանադրական կարգի հիմնարար սկզբունքները, իշխանության աղբյուրի, պետական ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության և իրավական պետության վերաբերյալ դրույթները։ Փաստաթղթում սահմանվում են նաև սահմանադրական փոփոխությունների և վերանայման հետ կապված ընթացակարգերը, որոնք նախատեսված են հիմնական օրենքի կայունությունն ու իրավական գերակայությունն ապահովելու համար։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է Ռուսաստանի պետական և իրավական համակարգի ուսումնասիրության համար և կարող է օգտագործվել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման, քաղաքական ինստիտուտների և մարդու իրավունքների վերաբերյալ կրթական ու գիտական աշխատանքներում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, քաղաքագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին, հետազոտողներին և Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է 1918–1920 թվականներին Հյուսիսային Կովկասում ձևավորված հայ գաղթական համայնքների իրավիճակին՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտի, Օսմանյան կայսրության փլուզման և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության լայն համատեքստում։ Նյութում վերլուծվում են հայ բնակչության զանգվածային տեղաշարժերի պատճառները, որոնք պայմանավորված էին պատերազմական գործողություններով, բռնություններով և սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամերով, ինչպես նաև նոր բնակավայրերում հարմարվելու գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղթականների սոցիալական կառուցվածքին, զբաղվածության ձևերին և տեղական իշխանությունների ու համայնքների հետ հարաբերություններին, որոնք հաճախ որոշվում էին ինչպես քաղաքական, այնպես էլ տնտեսական գործոններով։ Ուսումնասիրությունը նաև ընդգծում է բարեգործական և ինքնօգնության կազմակերպությունների դերը, որոնք փորձել են մեղմել գաղթականության ծանր պայմանները՝ ապահովելով սնունդ, կացարան և կրթական նվազագույն հնարավորություններ։ Միաժամանակ ներկայացվում են գաղթականության երկարաժամկետ հետևանքները՝ կապված հայկական սփյուռքի ձևավորման, ժողովրդագրական փոփոխությունների և տարածաշրջանում հայկական համայնքային կյանքի վերակազմակերպման հետ։

Մշակույթ

Էրեբունիի որմնանկարները-ը հնագիտության և արվեստագիտության ուղղվածությամբ գիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Էրեբունի ամրոցի տարածքում հայտնաբերված ուրարտական շրջանի որմնանկարների ուսումնասիրությանը, աշխատությունում ներկայացվում են որմնանկարների պատկերագրական առանձնահատկությունները, գունային լուծումները և կոմպոզիցիոն կառուցվածքը, ինչպես նաև դրանց տեխնիկական կատարման մեթոդները, միաժամանակ վերլուծվում է այդ պատկերների մշակութային և կրոնական նշանակությունը՝ կապված Ուրարտուի պետական գաղափարախոսության, ծիսական համակարգի և արքայական իշխանության ներկայացման հետ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում Էրեբունիի որմնանկարների տեղին ուրարտական արվեստի ընդհանուր համակարգում և դրանց կապին Մերձավոր Արևելքի հին քաղաքակրթությունների արվեստի ավանդույթների հետ, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի հնագույն մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար և նպաստում է ուրարտագիտության զարգացմանը։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է եղանակավորության և քերականական եղանակի համեմատական ուսումնասիրությանը հայերեն և անգլերեն լեզուներում։ Հետազոտության կենտրոնում խոսողի վերաբերմունքի, գնահատականի, համոզվածության, հնարավորության, անհրաժեշտության, ցանկության և այլ իմաստային հարաբերությունների լեզվական արտահայտման առանձնահատկություններն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես են երկու լեզուներում ձևավորվում և արտահայտվում իրականության, հնարավորության, ենթադրության, անհրաժեշտության, ցանկության կամ հրամանի հետ կապված տարբեր իմաստներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եղանակի քերականական կարգին, դրա ձևերին և գործառույթներին, ինչպես նաև այն միջոցներին, որոնց միջոցով եղանակավորության իմաստները կարող են արտահայտվել ոչ միայն բայական ձևերով, այլև բառային, շարահյուսական և համատեքստային միջոցներով։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հայերենի և անգլերենի միջև եղած ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ցույց տալ, թե նույն կամ մոտ իմաստները ինչպիսի լեզվական կառուցվածքներով են փոխանցվում յուրաքանչյուր լեզվում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև թարգմանության տեսության և պրակտիկայի տեսանկյունից, քանի որ եղանակավորության նրբերանգների ճիշտ փոխանցումը հաճախ պահանջում է ոչ թե բառացի, այլ տվյալ լեզվի քերականական և իմաստաբանական առանձնահատկություններին համապատասխան լուծումներ։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել խոսքային տարբեր իրավիճակներ, որոնցում եղանակավորության դրսևորումները պայմանավորված են հաղորդակցական նպատակներով և խոսողի վերաբերմունքով։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կապում է ձևաբանությունը, շարահյուսությունը, իմաստաբանությունը և գործաբանությունը՝ եղանակավորությունը ներկայացնելով որպես բազմաշերտ լեզվական երևույթ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայերեն և անգլերեն լեզուների մասնագետների, լեզվաբանների, թարգմանիչների, դասախոսների, ուսուցիչների, հետազոտողների և լեզուներ ուսումնասիրող ուսանողների համար։ Այն կարող է ծառայել նաև երկու լեզուների համեմատական քերականության, միջլեզվական տարբերությունների և թարգմանական համարժեքության հետագա ուսումնասիրությունների տեսական հիմք՝ նպաստելով հայերենում և անգլերենում եղանակավորության արտահայտման միջոցների առավել ամբողջական ընկալմանը։

Lեզվաբանություն

Լեզվաբանական, ոճագիտական և մասնագիտական հաղորդակցության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլերեն բժշկագիտական խոսքի ոճական և ժանրային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բժշկագիտական հաղորդակցության լեզվական բնութագրերը, գիտական խոսքի կազմակերպման սկզբունքները և բժշկական տեղեկատվության փոխանցման առանձնահատկությունները տարբեր մասնագիտական համատեքստերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական տերմինաբանության կիրառությանը, մասնագիտական բառապաշարի իմաստային ճշգրտությանը, լեզվական կառույցների ընտրությանը և գիտական շարադրանքի տրամաբանական հաջորդականությանը։ Վերլուծվում են անգլերեն բժշկագիտական տեքստերի բառային, ձևաբանական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց դերը մասնագիտական տեղեկատվության հստակ և հիմնավորված ներկայացման գործում։ Քննարկվում են գիտական հոդվածների, հետազոտական զեկույցների, կլինիկական դեպքերի նկարագրությունների, բժշկական ուղեցույցների և մասնագիտական այլ տեքստերի ժանրային կառուցվածքն ու հաղորդակցական նպատակները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել բժշկագիտական խոսքին բնորոշ անվանական կառույցները, կրավորական սեռի կիրառությունը, հապավումները, բարդ տերմինները և գիտական փաստարկման լեզվական միջոցները։ Անդրադարձ է կատարվում հեղինակային դիրքորոշման արտահայտմանը, գիտական հավաստիության աստիճանի ներկայացմանը, տեքստային կապակցվածությանը և մասնագիտական հաղորդակցության ընդունված լեզվական նորմերին։ Կարևորվում է բժշկագիտական տարբեր ժանրերի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ դրանց կառուցվածքային ընդհանրությունները, գործառական տարբերությունները և լեզվաոճական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել բժշկական անգլերենի ուսուցման, մասնագիտական տեքստերի վերլուծության, գիտական գրավոր հաղորդակցության և բժշկական թարգմանության մեթոդների կատարելագործմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի ոճագիտության, տեքստի լեզվաբանության, մասնագիտական լեզվի ուսուցման, բժշկական տերմինաբանության և թարգմանաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Տնտեսագիտություն

Առաջարկի օրենքը տնտեսագիտության հիմնական սկզբունքներից մեկն է, որը բացատրում է վաճառողների վարքագիծը շուկայում։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այլ հավասար պայմաններում ապրանքի կամ ծառայության գնի բարձրացման դեպքում դրա առաջարկվող քանակը մեծանում է, իսկ գնի նվազման դեպքում՝ նվազում։ Այսինքն՝ գնի և առաջարկի միջև գոյություն ունի ուղիղ հարաբերակցություն։ Առաջարկը ցույց է տալիս, թե որքան ապրանք են արտադրողները պատրաստ վաճառել տարբեր գների պայմաններում որոշակի ժամանակահատվածում։ Առաջարկի օրենքի հիմքում ընկած է շահույթի ստացման մոտիվը, քանի որ բարձր գները արտադրողներին հնարավորություն են տալիս ավելի մեծ եկամուտ ստանալ և խթանում են արտադրության ընդլայնումը։ Առաջարկի վրա ազդում են նաև ոչ գնային գործոններ, ինչպիսիք են արտադրական ծախսերը, տեխնոլոգիական առաջընթացը, հարկերը, պետական քաղաքականությունը և արտադրողների թիվը շուկայում։ Օրինակ՝ եթե նվազում են արտադրական ծախսերը կամ բարելավվում է տեխնոլոգիան, առաջարկը կարող է աճել նույնիսկ նույն գնի պայմաններում։ Առաջարկի օրենքը կարևոր է շուկայի հավասարակշռության ձևավորման համար, քանի որ այն համադրվում է պահանջարկի օրենքի հետ՝ որոշելով շուկայական գինը և վաճառվող քանակը։ Այս սկզբունքը լայնորեն օգտագործվում է տնտեսական վերլուծության մեջ՝ հասկանալու շուկաների աշխատանքը և կանխատեսելու տնտեսական փոփոխությունները։