ДОРОГА ИХ ЖИЗНИ (1946-1952гг)

Մենեջմենթ

Ղեկավարի դերերն ու գործառույթները կառավարման համակարգում կարևոր նշանակություն ունեն կազմակերպության արդյունավետ գործունեության ապահովման համար, քանի որ հենց ղեկավարն է համակարգում մարդկանց, ռեսուրսները և գործընթացները՝ ուղղված ընդհանուր նպատակների իրականացմանը։ Ժամանակակից կառավարման տեսության մեջ ղեկավարի դերերը հաճախ բաժանվում են մի քանի հիմնական խմբերի՝ միջանձնային, տեղեկատվական և որոշումային դերեր։ Միջանձնային դերում ղեկավարը հանդես է գալիս որպես առաջնորդ, թիմի համակարգող և կապող օղակ կազմակերպության տարբեր մակարդակների միջև՝ ապահովելով աշխատակիցների մոտիվացիան և համագործակցությունը։ Տեղեկատվական դերում նա հավաքում, մշակում և փոխանցում է անհրաժեշտ տեղեկատվությունը ինչպես ներսում, այնպես էլ արտաքին միջավայրի հետ հարաբերություններում՝ լինելով կազմակերպության «տեղեկատվական կենտրոն»։ Որոշումային դերում ղեկավարը ընդունում է ռազմավարական և օպերատիվ որոշումներ, լուծում խնդիրներ, բաշխում ռեսուրսներ և արձագանքում փոփոխություններին ու ռիսկերին։ Ղեկավարի գործառույթները սովորաբար ներառում են պլանավորում, կազմակերպում, մոտիվացում, վերահսկում և համակարգում։ Պլանավորման միջոցով սահմանվում են կազմակերպության նպատակները և դրանց հասնելու ուղիները, կազմակերպման միջոցով բաշխվում են աշխատանքները և պատասխանատվությունները, մոտիվացիայի միջոցով խթանվում է աշխատողների արդյունավետությունը, իսկ վերահսկողությունը թույլ է տալիս գնահատել արդյունքները և կատարել անհրաժեշտ ճշգրտումներ։ Ժամանակակից պայմաններում ղեկավարի դերը դարձել է ավելի բարդ, քանի որ նա պետք է հաշվի առնի արագ փոփոխվող տնտեսական միջավայրը, տեխնոլոգիական զարգացումները և մարդկային գործոնի կարևորությունը։

Գրականություն

Գիրքը ներկայացնում է Տարոն գավառի հստակ, վերլուծական և համապարփակ պատմությունը՝ հնագույն ժամանակներից մինչ ժամանակակից ժամանակները, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին ընկալել տարածաշրջանի մշակութային, քաղաքական և սոցիալական զարգացումները համընդհանուր պատմական կոնտեքստում։ Հովհան Մամիկոնյանի ուսումնասիրությունը հիմնված է պատմական աղբյուրների խորը վերլուծության, ավանդ oral պատմության և դյուրին հասկանալի պատմագրական լեզվի վրա, ինչը ստեղծում է մի ամբողջական ու վառ պատկեր Տարոնի գավառի անցյալի, նրա բնակիչների, տոհմերի և կարևոր իրադարձությունների մասին։ Գրքում համադրել է հնագիտական, գավառագիտական և քաղաքական վերլուծությունները, բացահայտելով Տարոնի ռազմավարական նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմության մեջ, այդ թվում առանձին դարաշրջաններում տեղի ունեցած պատերազմներն ու դիվանագիտական հարաբերությունները հարևան երկրների հետ։ «Տարոնի պատմություն»-ը միայն տվյալ գավառի պատմությունը չէ, այն նաև հայ ժողովրդի ինքնության, մշակույթի և արժեքային համակարգի ձևավորման կարևոր բաղադրիչն է, որը ընթերցողին թույլ է տալիս դիտարկել ազգային պատմությունը տեղական և համաշխարհային համատեքստում՝ բացահայտելով այն համակենտրոն կապերը, որոնք ձևավորում են պատմության ընդհանուր հոսքը։ Գրքի լեզուն հստակ, գրավիչ և վերլուծական է, ինչը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն տեղեկանալ փաստերին, այլև մտորել դրանց պատճառների, հետևանքների և ազդեցությունների մասին, ինչպես նաև հասկանալ, թե ինչպես անցյալի դասերը կարող են կիրառվել ժամանակակից աշխարհում։ Այս աշխատանքը դառնում է արժեքավոր ուղեցույց՝ պատմագետների, ուսուցիչների, ուսանողների և յուրաքանչյուրի համար, ով ցանկանում է խորապես ճանաչել Տարոնի տարածքի և դրա բնակչության պատմությունը, զարգացումն ու դերակատարությունը հայ ազգային մշակույթում, ինչպես նաև զգալ կապը անցյալի և ներկայիս միջավայրի միջև՝ ապահովելով համապարփակ և ինտելեկտուալ խորությամբ դիտարկում այն դարերի ու իրադարձությունների, որոնք ձևավորել են գավառի պատմական պատկերն ու նրա նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմության մեջ։

Մշակույթ

Մինաս Ավետիսյանը ՀՀ մշակույթի նախարարության և ՀՀ Ազգային գրադարանի գործունեության ոլորտում ներկայացնում է մշակութային քաղաքականության, գրադարանային ծառայությունների, գիտահետազոտական և կրթական նախաձեռնությունների համակարգումը։ Նրա աշխատանքը ընդգրկում է մշակութային ժառանգության պահպանությունը, գրական և գիտական ռեսուրսների համակարգումը, ընթերցող հասարակության ստեղծումն ու կրթությունը, ինչպես նաև տեղեկատվական ու մշակութային ծրագրերի իրականացման հզորացումն Ազգային գրադարանի միջոցով։ Մինաս Ավետիսյանի ղեկավարությամբ մշակույթի նախարարությունը կարևոր դեր է խաղում Հայաստանի մշակութային կյանքում՝ ապահովելով ազգային և համաշխարհային մշակութային արժեքների պահպանությունը, գրականության ու արվեստի զարգացման խթանումը և հասարակության համար մշակութային հասանելիության ընդլայնումը։ Այս համակարգված մոտեցումը թույլ է տալիս միավորել պետական քաղաքականությունը, գիտական ու կրթական կառույցները և մշակութային հաստատությունները՝ կառուցելով ամբողջական և արդյունավետ մշակութային միջավայր, որը խթանում է ազգային ինքնությունը, ստեղծագործական զարգացման հնարավորությունները և տեղեկատվական հասանելիությունը։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միության Արևելյան գործընկերության նախաձեռնության շուրջ համաեվրոպական խորհրդարանական կուսակցությունների և քաղաքական խմբերի ձևավորած քաղաքական խոսույթի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարները, փաստարկները, քաղաքական հասկացություններն ու մեկնաբանման շրջանակներն են, որոնց միջոցով եվրոպական կուսակցական դերակատարները ներկայացրել և քննարկել են նախաձեռնության նպատակները, զարգացման ուղղությունները և ԵՄ-ի արևելյան հարևանների հետ հարաբերությունները։ Քննվում է խորհրդարանական դիսկուրսի կառուցվածքը՝ ուշադրություն դարձնելով քաղաքական հայտարարություններին, բանավեճերին, ծրագրային փաստաթղթերին, բանաձևերին և այլ հրապարակային նյութերին, որոնց միջոցով արտահայտվել են տարբեր քաղաքական դիրքորոշումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր գաղափարական ուղղություններ ներկայացնող քաղաքական ուժերն ինչպիսի նշանակություն են վերագրել ժողովրդավարությանը, իրավունքի գերակայությանը, տնտեսական համագործակցությանը, տարածաշրջանային կայունությանը, քաղաքական բարեփոխումներին և եվրոպական ինտեգրման տարբեր ձևերին։ Ուսումնասիրվում են տարբեր կուսակցական խմբերի խոսույթներում առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ առանց դրանց քաղաքական գնահատման կամ որևէ մոտեցման առավելություն վերագրելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քաղաքական լեզվի և բառապաշարի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են որոշ հասկացություններ օգտագործվել նախաձեռնության նպատակների, գործընկեր երկրների և Եվրոպական միության արտաքին քաղաքական դերակատարության վերաբերյալ պատկերացումներ ձևավորելու համար։ Դիտարկվում է նաև քաղաքական դիսկուրսի փոփոխականությունը տարբեր ժամանակահատվածներում՝ միջազգային և տարածաշրջանային զարգացումների, ԵՄ ներքին քաղաքական քննարկումների և գործընկեր երկրների հետ հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել քաղաքական դիսկուրսի վերլուծության, համեմատական քաղաքականագիտության և եվրոպական ուսումնասիրությունների մեթոդները՝ խորհրդարանական կուսակցությունների հաղորդակցական ռազմավարություններն ու գաղափարական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե եվրոպական խորհրդարանական քաղաքական միջավայրում ինչպես են ձևավորվել Արևելյան գործընկերության վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները և ինչպես են կուսակցական ու գաղափարական տարբերությունները դրսևորվել ԵՄ արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ հանրային ու խորհրդարանական քննարկումներում։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բնակարանային ոլորտի և հողային ռեսուրսների կառավարման համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներառելով իրավական, ինստիտուցիոնալ, տնտեսական, քաղաքաշինական, սոցիալական և բնապահպանական խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են բնակարանային ֆոնդի վիճակի, բնակարանների հասանելիության, բնակելի տարածքների կառավարման և պահպանման, շենքերի վերականգնման ու արդիականացման, ինչպես նաև բնակարանային քաղաքականության իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնակարանային ոլորտում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերերին, մասնավոր հատվածի մասնակցությանը և համապատասխան կառավարման մեխանիզմների արդյունավետությանը։ Քննվում են սեփականության հարաբերությունները, բազմաբնակարան շենքերի ընդհանուր գույքի կառավարման խնդիրները, բնակարանային ծառայությունների կազմակերպումը և բնակչության տարբեր սոցիալական խմբերի համար համապատասխան բնակարանային պայմանների ապահովման հարցերը։ Հողային կառավարման ուղղությամբ դիտարկվում են հողի սեփականության և օգտագործման հարաբերությունները, հողերի դասակարգումը, կադաստրային համակարգը, տարածական պլանավորումը, հողային շուկայի զարգացումը և անշարժ գույքի գրանցման հետ կապված ինստիտուցիոնալ գործընթացները։ Կարևորվում է հողօգտագործման և քաղաքաշինական պլանավորման փոխկապակցվածությունը, քանի որ բնակավայրերի ընդլայնումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և տնտեսական գործունեությունը պահանջում են տարածքային ռեսուրսների համակարգված կառավարում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի զարգացման տարբերություններին, բնակարանային ենթակառուցվածքների որակին, հանրային ծառայությունների հասանելիությանը և տարածքային անհավասարություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բնակելի շենքերի էներգաարդյունավետության, բնական աղետների նկատմամբ դիմակայունության և կառուցապատման անվտանգության հարցերի դիտարկումը՝ Հայաստանի բնական ու քաղաքաշինական պայմանների համատեքստում։ Քննվում են ոլորտը կարգավորող քաղաքականությունների և կառավարման համակարգերի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով սոցիալական կարիքները, տնտեսական հնարավորությունները և կայուն տարածքային զարգացման սկզբունքները։ Բնակարանային և հողային քաղաքականությունների համատեղ դիտարկումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց միջև առկա փոխկապակցվածությունը և հասկանալու, թե ինչպես են սեփականության, տարածական պլանավորման, շինարարության, ենթակառուցվածքների ու սոցիալական քաղաքականության որոշումները միասին ձևավորում բնակավայրերի զարգացման միջավայրը։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես վերլուծական և տեղեկատվական աղբյուր պետական կառավարման մարմինների, քաղաքաշինության և տարածքային պլանավորման մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով համակարգված պատկերացում կազմել Հայաստանի բնակարանային և հողային կառավարման ոլորտների կառուցվածքի, խնդիրների և զարգացման ուղղությունների մասին։

Տնտեսագիտություն

Փոխադարձ չվճարումները ֆինանսական հարաբերությունների խախտում են, երբ կազմակերպություններ կամ անհատներ չեն կատարում իրենց ֆինանսական պարտավորությունները պայմանագրով նախատեսված ժամկետում, ինչը կարող է առաջացնել անկայունություն ֆինանսական շուկայում և վնասել հարաբերություններ բիզնես գործընկերների միջև: Այս երևույթը հաճախ հանդիպում է մատակարարման, ծառայությունների մատուցման կամ վարկային հարաբերությունների ոլորտում, երբ կողմերից մեկը տնտեսական դժվարությունների, կանխատեսելիության բացակայության կամ կառավարելի ռիսկեր չստանալու պատճառով չի կարող կամ ուշացնում է վճարումները: Փոխադարձ չվճարումների լուծման ուղիները ներառում են մի շարք մեթոդներ՝ առաջին հերթին բանակցություններ և փոխհամաձայնության հասնելը, որը թույլ է տալիս կողմերին ստեղծել նոր վճարման գրաֆիկ կամ պայմանավորվածություններ՝ առանց դատական գործընթացների: Երկրորդ՝ միջնորդության կամ հաշտեցման ծառայությունների օգտագործումը, որը անկախ կողմի ներգրավմամբ օգնում է հարթել վեճերը և գտնել ընդունելի լուծումներ: Երրորդ՝ իրավական մեխանիզմների կիրառումը՝ պահանջագիր, դատարան կամ այլ իրավական գործընթացներ, որոնք ապահովում են պարտավորությունների կատարումը և ֆինանսական կորուստների փոխհատուցումը: Չորրորդ՝ կանխարգելիչ միջոցների կիրառումը՝ ռիսկերի գնահատում, ապահովագրություն, վստահված միջոցների օգտագործում և վճարումների խիստ վերահսկողություն, ինչը նվազեցնում է չվճարումների հավանականությունը և ապահովում ֆինանսական կայունություն: Ընդհանուր առմամբ, փոխադարձ չվճարումները պահանջում են և՛ իրավաբանական, և՛ ֆինանսական, և՛ բանակցային մոտեցումների համակցություն՝ նպատակ ունենալով պահպանել ֆինանսական հարաբերությունների հավասարակշռություն, վստահություն և տնտեսության կայունություն: