Ձեռնարկատիրական գործունեության կարգավորման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

Литература

Գիրքը անգլիացի բանաստեղծ Ջոն Միլթոնի (1608–1674) նշանավոր էպիկական պոեմի հայերեն թարգմանությունն է, որն իրականացրել է հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ և լեզվաբան Մկրտիչ Բագրատունին (1771–1844)։ Ստեղծագործությունը հիմնված է Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի՝ աշխարհի արարման, առաջին մարդկանց՝ Ադամի և Եվայի, գայթակղության և Եդեմի պարտեզից արտաքսման պատմությունների վրա։ Պոեմում արծարծվում են ազատ կամքի, բարու և չարի պայքարի, մարդկային ընտրության, հնազանդության, մեղքի և փրկության գաղափարները։ Հեղինակը համադրում է աստվածաշնչյան պատումը, փիլիսոփայական խորհրդածությունները և վիպական պատկերները՝ ստեղծելով լայնածավալ գեղարվեստական երկ։ Հայերեն թարգմանությունը կարևոր տեղ ունի հայ թարգմանական գրականության պատմության մեջ։ Մկրտիչ Բագրատունին աշխատել է հայ բանաստեղծական չափի և տաղաչափության սկզբունքների կիրառմամբ՝ ձգտելով օտարալեզու դասական ստեղծագործության գեղարվեստական առանձնահատկությունները փոխանցել հայերենով։ Գիրքը լույս է տեսել 1861 թվականին Վենետիկում՝ Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանության տպարանում, և բաղկացած է 273 էջից։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ թարգմանական գրականության, համաշխարհային գրականության հայերեն ընկալման, դասական պոեզիայի և հայ բանաստեղծական արվեստի պատմության ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հեղինակի մտադրության՝ որպես տեքստաբանական քննության կարևորագույն օբյեկտի ուսումնասիրությանը և դրա բացահայտման տեսական ու մեթոդաբանական խնդիրներին։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչպես է հեղինակի սկզբնական գաղափարը, հաղորդակցական նպատակը և ասելիքը դրսևորվում ստեղծագործության կառուցվածքում, լեզվական միջոցներում, պատկերային համակարգում և տեքստի իմաստային կազմակերպման տարբեր մակարդակներում։ Ուսումնասիրության հիմքում այն գաղափարն է, որ գրական կամ այլ տիպի տեքստի ամբողջական ընկալումը հաճախ պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն տեքստում ուղղակիորեն արտահայտված տեղեկությունը, այլև այն նպատակը, որի հիման վրա հեղինակը ընտրել և կազմակերպել է լեզվական ու կառուցվածքային նյութը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հեղինակի մտադրության ձևավորման և տեքստում դրա իրացման փոխհարաբերությունները։ Մտադրությունը կարող է դրսևորվել թեմայի ընտրության, սյուժեի կառուցման, կերպարների համակարգի, կոմպոզիցիայի, շարադրանքի եղանակի, բառապաշարի, շարահյուսական կառուցվածքների, ոճական հնարների և ենթատեքստային իմաստների միջոցով։ Այդ պատճառով տեքստաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ստեղծագործությունը որպես փոխկապակցված ամբողջություն, որտեղ յուրաքանչյուր բաղադրիչ կարող է որոշակի դեր ունենալ ընդհանուր գաղափարական և հաղորդակցական նպատակի իրականացման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի մտադրության և ընթերցողի ընկալման հարաբերակցությանը։ Տեքստի ստեղծման պահին հեղինակի ունեցած նպատակը և ընթերցողի կողմից տեքստից ստացված մեկնաբանությունը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համընկնում են, քանի որ ընկալման վրա ազդում են պատմական ժամանակաշրջանը, մշակութային միջավայրը, ընթերցողի գիտելիքները և անձնական փորձը։ Այս հանգամանքը առաջ է բերում կարևոր տեսական հարց՝ որքանով է հնարավոր տեքստաբանական մեթոդներով վերականգնել հեղինակի սկզբնական մտադրությունը և որտեղ են դրա մեկնաբանության սահմանները։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են համադրվել լեզվաբանական, գրականագիտական, կառուցվածքային, ոճաբանական և իմաստաբանական մոտեցումները։ Տեքստի տարբեր շերտերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կրկնվող թեմատիկ միավորները, առանցքային բառերը, իմաստային հակադրությունները, ակնարկները, միջտեքստային կապերը և այլ տարրեր, որոնք կարող են վկայել հեղինակի հաղորդակցական ռազմավարության մասին։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տեքստի տարբերակների, ձեռագրերի, խմբագրությունների և հրապարակումների համեմատական ուսումնասիրությունը, քանի որ հեղինակի կողմից կատարված փոփոխությունները կարող են լրացուցիչ տեղեկություններ հաղորդել ստեղծագործական մտադրության զարգացման մասին։ Աշխատության մեջ կարող է քննարկվել նաև հեղինակի մտադրության և հեղինակի կերպարի տարբերությունը․ դրանք նույնական հասկացություններ չեն, քանի որ իրական հեղինակի կենսագրական, հոգեբանական կամ հասարակական դիրքորոշումները չեն կարող ինքնաբերաբար նույնացվել տեքստում արտահայտված յուրաքանչյուր գաղափարի հետ։ Այս տարբերակումը կարևոր է տեքստաբանական մեկնաբանության օբյեկտիվության պահպանման համար։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը կայանում է հեղինակի մտադրության բացահայտման համար կիրառվող մեթոդների համակարգման և տեքստի ներքին կառուցվածքի ու իմաստային կազմակերպման միջոցով դրա հնարավոր դրսևորումների վերլուծության մեջ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տեքստաբաններին, գրականագետներին, լեզվաբաններին, բանասիրության մասնագետներին և գրական ստեղծագործությունների մեկնաբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հեղինակի մտադրությունը դիտարկում է որպես տեքստի կառուցվածքային և իմաստային կազմակերպման կարևոր սկզբունք՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է տեքստի լեզվական, կոմպոզիցիոն և գաղափարական առանձնահատկությունների համակողմանի քննության միջոցով ավելի խորությամբ հասկանալ ստեղծագործության հաղորդակցական նպատակն ու ներքին իմաստային համակարգը։

Другие предметы

Բանասիրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ և վրաց բանասիրական ուսումնասիրությունների փոխկապակցվածությանը և դրանց ընդհանուր գիտական խնդիրների քննությանը։ Անդրադարձ է կատարվում երկու ժողովուրդների լեզուների, գրականությունների, գրավոր մշակույթի և պատմական աղբյուրների համատեղ ու համեմատական ուսումնասիրության նշանակությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական ու գրական փոխառնչություններին, ձեռագրական ժառանգությանը, թարգմանական ավանդույթներին և պատմամշակութային կապերի արտացոլմանը տարբեր բնույթի գրավոր աղբյուրներում։ Վերլուծվում են հայագիտական և վրացագիտական հետազոտությունների այն ուղղությունները, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական ուսումնասիրել երկու մշակույթների զարգացման առանձին երևույթներ և փոխազդեցություններ։ Քննարկվում են նաև բանասիրական նյութերի համեմատական վերլուծության, աղբյուրների քննության և լեզվական փաստերի մեկնաբանման մեթոդաբանական հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդգծելու միջգիտակարգային համագործակցության նշանակությունը հայ-վրացական պատմամշակութային և լեզվագրական կապերի բացահայտման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, վրացագիտության, համեմատական լեզվաբանության, գրականագիտության և Կովկասի մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Педагогика

Լեզվամանկավարժական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլերենի խորացված ուսուցման դասընթացում լեզվանյութի ընտրության սկզբունքների և մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ուսումնական նպատակներին համապատասխան բառապաշարային, քերականական, հնչյունական և տեքստային նյութի ընտրության չափանիշները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցված ներկայացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սովորողների լեզվական պատրաստվածության մակարդակին, հաղորդակցական պահանջներին, ուսուցման փուլերին և նյութի բարդության աստիճանին համապատասխան բովանդակության ընտրությանը։ Վերլուծվում են լեզվական նյութի գործածականության, թեմատիկ արդիականության, հաղորդակցական արժեքի և յուրացման մատչելիության գնահատման մեթոդական մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև բնագիր և ուսումնական տեքստերի կիրառման, լեզվանյութի աստիճանական բարդացման, կրկնության և համակարգման սկզբունքները՝ լեզվական ու հաղորդակցական կարողությունների զարգացման համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կատարելագործելու խորացված ուսուցման դասընթացների բովանդակության ձևավորումը և բարձրացնելու լեզվի ուսուցման մեթոդական արդյունավետությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անգլերենի ուսուցիչների, լեզվաբանների, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդաբանների և ուսումնական ծրագրեր մշակող մասնագետների համար։

История

Աշխատությունը պատմագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայկական պետականության և հայ ժողովրդի պատմական անցյալի համակարգված ներկայացմանը՝ հին և միջնադարյան պատմության վերաբերյալ հեղինակներին հասանելի աղբյուրների ու պատմագրական պատկերացումների հիման վրա։ Բովանդակության առանցքում հայկական թագավորությունների առաջացման, զարգացման, քաղաքական հարաբերությունների, իշխանական համակարգերի և հարևան պետությունների հետ փոխհարաբերությունների պատմությունն է։ Պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակագրական հաջորդականությամբ՝ փորձելով ամբողջական պատկեր ստեղծել Հայաստանի քաղաքական պատմության հիմնական փուլերի վերաբերյալ։ Ուշադրություն է հատկացվում հայկական պետական կազմավորումների իշխանական կառուցվածքին, թագավորական տոհմերին, գահակալական հաջորդականությանը, պատերազմներին, դիվանագիտական հարաբերություններին և երկրի ներքին քաղաքական զարգացումներին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում Հայաստանի և տարածաշրջանային խոշոր տերությունների փոխհարաբերությունները, որոնց համատեքստում ներկայացվում են հայկական պետականության պահպանման, վերականգնման կամ քաղաքական դիրքի փոփոխության տարբեր ժամանակաշրջաններ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն իր հաղորդած պատմական նյութով, այլև որպես պատմագրական հուշարձան, քանի որ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի գիտական միջավայրում Հայաստանի պատմության ընկալման և շարադրման առանձնահատկությունները։ Հեղինակների կողմից օգտագործված տեղեկությունների քննությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպիսի պատմական աղբյուրներ և նախորդ աշխատություններ էին հասանելի նրանց և ինչպես էին այդ նյութերը համադրվում միասնական պատմական շարադրանքի մեջ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայկական և օտար պատմագրական ավանդույթների հնարավոր փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև հայոց պատմության առանձին դրվագների մեկնաբանման եղանակների համեմատությունը հետագա պատմագիտական մոտեցումների հետ։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից կարևոր է տարբերակել աշխատության մեջ ներկայացված պատմական տեղեկությունները և հեղինակների սեփական մեկնաբանությունները՝ հաշվի առնելով այն ժամանակաշրջանի պատմագիտության մեթոդաբանական առանձնահատկությունները։ Նյութը կարող է օգտակար լինել նաև Հայաստանի պատմության վերաբերյալ ռուսալեզու պատմագրության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես էին հայկական պետականության պատմությունը, քաղաքական ավանդույթները և տարածաշրջանային հարաբերությունները ներկայացվում ավելի վաղ պատմագիտական գրականության մեջ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայագետների, պատմաբանների և աղբյուրագետների համար՝ միաժամանակ ծառայելով որպես նյութ հայոց պատմության պատմագրության, հայկական պետականության վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման և պատմագիտական գիտելիքի տարածման ուղիների ուսումնասիրության համար։

Религия

Գիրքը նվիրված է Հայ եկեղեցու ծիսական արարողությունների և ժամերգությունների կարգին՝ պահքի վերջին շրջանից մինչև Սուրբ Զատկին հաջորդող շաբաթն ընդգրկող ժամանակահատվածում։ Այն նախատեսված է եկեղեցական պաշտամունքի ընթացքում կիրառելու համար և ներառում է տվյալ օրերի ու տոների հետ կապված աղոթքներ, սաղմոսներ, շարականներ, ընթերցումներ և ժամերգության այլ բաղադրիչներ՝ ըստ հայ եկեղեցական ավանդության։ Նյութը կապված է Մեծ պահքի ավարտի, Ղազարոսի հարության հիշատակի, Ավագ շաբաթվա արարողությունների, Քրիստոսի Հարության տոնի և Զատկին հաջորդող օրերի ծիսական հաջորդականության հետ։ Ժամակարգության մեջ կարևոր նշանակություն ունի եկեղեցական օրերի հերթականության պահպանումը, համապատասխան աղոթքների ու հոգևոր երգերի կիրառումը և պաշտամունքի միասնական կարգի ապահովումը։ Նման գրքերը ծառայել են հոգևորականներին և եկեղեցական երգեցողության մասնակիցներին՝ արարողությունները սահմանված ավանդույթին համապատասխան կատարելու համար։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է նաև հայ եկեղեցու ծիսական կյանքի, ժամերգությունների կառուցվածքի և XIX դարի հայ կրոնական գրատպության ուսումնասիրության համար։