Филлоксера в Армении

Մաթեմատիկա

Այս թեման վերաբերում է կոմպլեքս փոփոխականի ֆունկցիաների տեսությանը, մասնավորապես՝ ամբողջական (entire) և մեռոմորֆ (meromorphic) ֆունկցիաների միջոցով հավասարաչափ և տանգենտային (կամ կետային/հպման) մոտարկումների խնդիրներին կոմպլեքս հարթությունում։ Հետազոտության կենտրոնում է այն հարցը, թե ինչպես կարելի է բարդ անալիտիկ ֆունկցիաները մոտարկել ավելի պարզ կառուցվածք ունեցող մեռոմորֆ ֆունկցիաներով այնպես, որ պահպանվեն ոչ միայն արժեքների մոտավորությունը, այլ նաև որոշակի կարգի ածանցյալների կամ տեղային վարքի համաձայնությունը որոշակի ենթաբազմությունների վրա։ Հավասարաչափ մոտարկման դեպքում ուսումնասիրվում է ֆունկցիաների սերտաճումը կոմպակտ բազմությունների վրա, իսկ տանգենտային մոտարկման դեպքում՝ ավելի ուժեղ պայմաններ, երբ մոտարկումը ներառում է նաև ածանցյալների համապատասխանություն, ինչը թույլ է տալիս ավելի ճշգրիտ վերարտադրել ֆունկցիայի տեղային կառուցվածքը։ Այս խնդիրները սերտորեն կապված են Վայերշտրասի և Մերմանի մոտարկման թեորեմների, ինչպես նաև Ռունգեի և Կոնելի մոտարկման մեթոդների հետ, որոնք հանդիսանում են կոմպլեքս անալիզի հիմնարար արդյունքներ։ Ուսումնասիրությունը նաև ընդգծում է ամբողջական և մեռոմորֆ ֆունկցիաների հատուկ հատկությունները՝ բևեռների բաշխում, աճի կարգ, և դրանց ազդեցությունը մոտարկման հնարավորությունների վրա։ Այսպիսի մոտարկման տեսությունները կարևոր դեր ունեն ոչ միայն մաքուր մաթեմատիկայում, այլ նաև կիրառական ոլորտներում, օրինակ՝ դինամիկական համակարգերում և ազդանշանների վերականգնման խնդիրներում, որտեղ անհրաժեշտ է բարդ ֆունկցիաների արդյունավետ մոտավոր ներկայացում։

Գրականություն

Գիրքը համախմբում է Վահան Տերյանի լավագույն բանաստեղծությունները, որոնք բնութագրվում են ազգային հոգու խորությամբ, սիրով, ցավով և հուզականության բարձր աստիճանով։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է զգացմունքների արտահայտման նուրբ միջոցներով, հզոր ներքին ապրումներով և ժողովրդի կյանքին մոտ թեմաներով։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ է երևում ազգային ինքնության, մարդկային բարոյականության և սոցիալական խնդիրների քննարկում։ Հիմնական թեմաները․ Ազգային ինքնություն և հայրենիքի սեր Մարդկային զգացմունքներ՝ սեր, տառապանք, կարեկցանք Ազգային և սոցիալական արդարության խնդիրներ Փիլիսոփայական անդրադարձեր կյանքի և մահվան մասին Բանաստեղծական լեզվի, սիմվոլիկայի և երաժշտական ռիթմերի կիրառություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Արժև է հայ ժամանակակից պոեզիայի ուսումնասիրման համար Հստակ արտահայտված ազգային և զգացմունքային թեմաներ Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և բանաստեղծության սիրահարների համար Միավորում է էմոցիոնալ խորություն և բարձր գեղագիտական արժեք

Պատմություն

Պատմաժողովրդագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Փոքր Ասիայի հայկական բնակչության թվաքանակի, տարածքային բաշխման և ժողովրդագրական պատկերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր վարչական միավորներում և բնակավայրերում հայ բնակչության վերաբերյալ առկա վիճակագրական տեղեկությունները, դրանց հավաքագրման սկզբունքներն ու համադրման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտոնական տվյալների, հայկական հաստատությունների տեղեկությունների և այլ վիճակագրական աղբյուրների միջև առկա տարբերություններին ու դրանց գնահատման խնդիրներին։ Վերլուծվում են հայ բնակչության թվաքանակը և բնակեցման աշխարհագրությունը՝ տարածաշրջանի ընդհանուր ժողովրդագրական կառուցվածքի համատեքստում։ Քննարկվում են նաև վիճակագրական տվյալների արժանահավատության, հաշվառման մեթոդների և տարբեր աղբյուրներում ներկայացված ցուցանիշների համեմատության հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Փոքր Ասիայի հայ բնակչության ժողովրդագրական վիճակի և տարածքային տեղաբաշխման վերաբերյալ՝ համապատասխան պատմական ժամանակաշրջանի շրջանակներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմական ժողովրդագրության, պատմական աշխարհագրության և Օսմանյան կայսրության բնակչության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավաբանություն

Գիրքը նվիրված է COVID-19 համավարակի ընթացքում խոսքի և արտահայտվելու ազատության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով հանրային առողջության պաշտպանության անհրաժեշտության և հիմնարար իրավունքների պահպանման միջև առաջացող բարդ փոխհարաբերությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են համավարակի պայմաններում տեղեկատվության տարածման, կարծիքի արտահայտման և հանրային քննարկումների սահմանափակման տարբեր դրսևորումները, ինչպես նաև պետությունների կողմից կիրառված իրավական և վարչական միջոցների ազդեցությունը խոսքի ազատության իրականացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտակարգ իրավիճակների պայմաններում տեղեկատվության հասանելիությանը, պետական մարմինների հաղորդակցության քաղաքականությանը, համավարակի վերաբերյալ պաշտոնական և ոչ պաշտոնական տեղեկատվության տարածմանը, ինչպես նաև ապատեղեկատվության և կեղծ լուրերի դեմ պայքարի միջոցներին։ Հեղինակը վերլուծում է այն իրավական չափանիշները, որոնց շրջանակում կարող են սահմանափակվել արտահայտվելու ազատության որոշ դրսևորումներ՝ հանրային առողջության, հասարակական անվտանգության կամ այլ օրինական նպատակների պաշտպանության համար՝ միաժամանակ քննարկելով նման սահմանափակումների անհրաժեշտության, համաչափության և օրինականության պահանջները։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում լրագրողների, լրատվամիջոցների, քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչների և առանձին քաղաքացիների կողմից տեղեկատվություն ստանալու և տարածելու հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում է նաև թվային հարթակների և սոցիալական մեդիայի դերը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ համավարակի ընթացքում առցանց հաղորդակցությունը դարձել էր հանրային տեղեկատվության և հասարակական բանավեճի հիմնական միջավայրերից մեկը։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես են արտակարգ իրավիճակները ազդում մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության համակարգի վրա և ինչպիսի մեխանիզմներ են անհրաժեշտ՝ առողջապահական ճգնաժամերի պայմաններում պետական միջամտությունը հիմնավորված ու համաչափ պահելու համար։ Աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն COVID-19 համավարակի փորձի ուսումնասիրման, այլև ապագա արտակարգ իրավիճակների ժամանակ խոսքի ազատության պաշտպանության արդյունավետ սկզբունքների ձևավորման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, մարդու իրավունքների մասնագետների, լրագրողների, քաղաքագետների, հետազոտողների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են խոսքի ազատության և հանրային առողջության փոխհարաբերություններով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Սեֆյան Իրանի վարչական կառուցվածքի և սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը XVIII դարի առաջին քառորդում՝ ընդգծելով պետության կառավարման համակարգի փոփոխությունները և տարածաշրջանային իշխանությունների դերակատարությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Սեֆյան վարչական բաժանումների հիմնական մակարդակները՝ նահանգներ, բեյլերբեյություններ և տեղական կառավարման միավորներ, ինչպես նաև դրանց ենթակայության և վերահսկման մեխանիզմները կենտրոնական իշխանության կողմից։ Գրքում դիտարկվում են տնտեսական հարաբերությունները՝ հողային սեփականության ձևերը, հարկային համակարգը, գյուղատնտեսության և արհեստագործության կազմակերպումը, ինչպես նաև առևտրային կապերի զարգացումը ներքին և արտաքին շուկաների միջև։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական կառուցվածքին՝ ազնվականության, հոգևորականության, գյուղացիության և քաղաքային բնակչության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև նրանց տնտեսական դերակատարությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև քաղաքական անկայունության և կենտրոնական իշխանության թուլացման ազդեցությունը վարչական համակարգի արդյունավետության վրա տվյալ ժամանակահատվածում։ Աշխատությունը կարևոր է իրանագետների, պատմաբանների և սոցիալ-տնտեսական պատմության հետազոտողների համար՝ նպաստելով Սեֆյան Իրանի ուշ շրջանի կառավարման համակարգի և հասարակական հարաբերությունների խորացված ըմբռնմանը։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության խնդիրների և ռազմավարական մոտեցումների ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման երկարատև գործընթացի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն քաղաքական, դիվանագիտական, իրավական, անվտանգային և տարածաշրջանային գործոնների վրա, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորել են հայկական կողմի դիրքորոշումների ձևավորումը և բանակցային առաջնահերթությունները։ Ազգային շահ հասկացությունը դիտարկվում է որպես պետության անվտանգության, ինքնիշխանության, արտաքին քաղաքական դիրքերի, բնակչության անվտանգության, տարածաշրջանային կայունության և երկարաժամկետ զարգացման հետ կապված նպատակների ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից հակամարտության կարգավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տարածքային կամ քաղաքական վեճի լուծման խնդիր, այլև որպես Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և անվտանգության համակարգի վրա երկարատև ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ազգային շահերի բովանդակության սահմանման խնդիրը, քանի որ դրանց պաշտպանությունը պահանջում է ռազմավարական նպատակների հստակ ձևակերպում և առաջնահերթությունների սահմանում։ Քննության են առնվում պետական անվտանգության, սահմանների կայունության, տարածաշրջանային հաղորդակցությունների, միջազգային հարաբերությունների, տնտեսական զարգացման և հակամարտությունից անմիջականորեն տուժած բնակչության իրավունքների ու անվտանգության հետ կապված հարցերը։ Ազգային շահերի համակարգում տարբեր նպատակներ կարող են փոխկապակցված լինել, իսկ որոշ իրավիճակներում դրանց միջև կարող են առաջանալ բարդ ընտրության խնդիրներ։ Այդ պատճառով ռազմավարության մշակումը ենթադրում է ոչ միայն ցանկալի նպատակների սահմանում, այլև միջազգային միջավայրի, ուժային հարաբերակցության, բանակցային հնարավորությունների և առկա սահմանափակումների իրատեսական գնահատում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հակամարտության պատմական և քաղաքական նախադրյալներին, քանի որ բանակցային գործընթացի տարբեր փուլերում առաջադրված լուծումների տրամաբանությունը հնարավոր չէ հասկանալ առանց հակամարտության ձևավորման և զարգացման ընդհանուր համատեքստի։ Դիտարկվում են զինված դիմակայությունից բանակցային գործընթացի անցման պայմանները, հրադադարի նշանակությունը և միջազգային միջնորդական մեխանիզմների ձևավորումը։ Մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացում կենտրոնական դեր ուներ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափը, իսկ Հայաստանի պաշտոնական դիրքորոշումներում խաղաղ կարգավորումը ներկայացվում էր որպես հիմնական ուղի։ Այդ ժամանակաշրջանի պաշտոնական փաստաթղթերում և հայտարարություններում առանձնացվում էին կարգավիճակի, ինքնորոշման, անվտանգության, ուժի կամ ուժի սպառնալիքի չկիրառման և բանակցային գործընթացում համապատասխան կողմերի մասնակցության հարցերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է միջազգային իրավունքի սկզբունքների և քաղաքական բանակցությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ քննարկումներում տարբեր կողմերը տարբեր շեշտադրումներով հղում են կատարել տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների իրավահավասարության և ինքնորոշման, ուժի չկիրառման և վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքներին։ Աշխատության շրջանակում այդ սկզբունքները կարող են դիտարկվել ոչ թե մեկուսացված, այլ բանակցային գործընթացում դրանց մեկնաբանությունների և քաղաքական կիրառությունների համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե իրավական փաստարկները ինչպես են վերածվում դիվանագիտական դիրքորոշումների և ինչ սահմանափակումներ կարող են ունենալ միջազգային բանակցություններում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում անվտանգության խնդիրը։ Հայաստանի 2020 թվականի ազգային անվտանգության ռազմավարությունը Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում անվտանգության հարցերը կապում էր խաղաղ կարգավորման, կարգավիճակի, բնակչության անվտանգության, ինքնորոշման և վստահության ամրապնդման միջոցների հետ։ Հետևաբար ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության ուսումնասիրությունը ներառում է այն հարցը, թե քաղաքական կարգավորումը ինչպիսի անվտանգության երաշխիքներով պետք է ուղեկցվի և ինչպես կարող են դիվանագիտական ու միջազգային մեխանիզմները նպաստել նոր ռազմական սրման վտանգի նվազեցմանը։ Անվտանգությունը այս համատեքստում դիտարկվում է ավելի լայն իմաստով՝ ընդգրկելով ռազմականից բացի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և հումանիտար բաղադրիչները։ Կարևորվում է բանակցային ռազմավարության ուսումնասիրությունը։ Բանակցությունները ենթադրում են նպատակների, նվազագույն ընդունելի պայմանների, հնարավոր փոխզիջումների և անընդունելի ռիսկերի գնահատում։ Պետության համար կարևոր է հասկանալ ոչ միայն սեփական դիրքորոշումը, այլև մյուս մասնակիցների նպատակները, միջազգային միջնորդների հնարավորությունները և արտաքին միջավայրի փոփոխությունները։ Բանակցային ռազմավարության արդյունավետության գնահատումը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջաններում ներկայացված առաջարկների, պաշտոնական հայտարարությունների և բանակցային փաստաթղթերի համեմատություն։ Հայաստանի կառավարությունը հրապարակել է մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացին առնչվող մի շարք փաստաթղթեր, այդ թվում՝ Մադրիդյան սկզբունքների, Կազանյան փաստաթղթի և այլ առաջարկների վերաբերյալ նյութեր, ինչը հնարավորություն է տալիս հետազոտել բանակցային օրակարգի փոփոխությունները և տարբեր փուլերում քննարկված լուծումների կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխզիջման գաղափարին և դրա սահմաններին։ Խաղաղ կարգավորման բանակցությունները սովորաբար ենթադրում են տարբեր շահերի համաձայնեցում, սակայն պետության համար կարևոր է որոշել, թե որ հարցերը կարող են բանակցային ճկունության առարկա լինել և որոնք են դիտարկվում որպես հիմնարար անվտանգային կամ քաղաքական առաջնահերթություններ։ Այս խնդիրը պահանջում է տարբերակել ռազմավարական նպատակը և դրան հասնելու մարտավարական միջոցները։ Մարտավարական մոտեցումները կարող են փոփոխվել միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների ազդեցությամբ, մինչդեռ ռազմավարական նպատակներն ունեն ավելի երկարաժամկետ բնույթ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև բանակցային դիրքորոշումների շարունակականության և փոփոխության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր կառավարությունների և տարբեր փուլերի համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է միջազգային միջնորդության դերի գնահատումը։ Միջնորդական ձևաչափերը կարող են ապահովել բանակցությունների կազմակերպումը, առաջարկությունների մշակումը, կողմերի միջև հաղորդակցությունը և որոշ դեպքերում լարվածության նվազեցմանն ուղղված մեխանիզմների առաջադրումը։ Միաժամանակ միջնորդների արդյունավետությունը կախված է միջազգային քաղաքական միջավայրից, նրանց միջև համագործակցությունից և հակամարտող կողմերի պատրաստակամությունից։ Այդ պատճառով միջնորդական համակարգի ուսումնասիրությունը ներառում է ոչ միայն պաշտոնական մանդատների, այլև մեծ տերությունների տարածաշրջանային շահերի և դրանց փոխհարաբերությունների վերլուծությունը։ Առանձին ուղղություն է Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների, Ֆրանսիայի և տարածաշրջանային այլ դերակատարների ազդեցության ուսումնասիրությունը տարբեր պատմական փուլերում՝ առանց նրանց քաղաքականության միանշանակ գնահատման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարածաշրջանային անվտանգության միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հարավային Կովկասը գտնվում է տարբեր աշխարհաքաղաքական շահերի հատման տարածքում, և հակամարտության զարգացումները փոխկապակցված են տարածաշրջանային պետությունների քաղաքականության, հաղորդակցությունների, տնտեսական ծրագրերի և անվտանգության համակարգերի հետ։ Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության գնահատումը, հետևաբար, պահանջում է ուսումնասիրել ոչ միայն անմիջական բանակցությունները, այլև ավելի լայն տարածաշրջանային միջավայրը։ Տրանսպորտային ուղիները, տնտեսական կապերը, սահմանային կայունությունը և հարևան երկրների հետ հարաբերությունները կարող են անմիջական կամ անուղղակի ազդեցություն ունենալ պետության բանակցային հնարավորությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դիվանագիտական ռեսուրսների նշանակությանը։ Փոքր պետությունների համար միջազգային կազմակերպություններում ակտիվ գործունեությունը, երկկողմ հարաբերությունների զարգացումը, գործընկերների հետ հաղորդակցությունը և սեփական դիրքորոշումների հստակ ներկայացումը արտաքին քաղաքականության կարևոր գործիքներ են։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե միջազգային հարթակների օգտագործումը որքանով է հնարավորություն տվել հայկական կողմին ներկայացնել իր անվտանգային և քաղաքական մտահոգությունները և դրանք ներառել միջազգային քննարկումների օրակարգում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է նաև բազմակողմ և երկկողմ դիվանագիտության փոխլրացնող դերը։ Կարևոր ուղղություն է տեղեկատվական և հանրային դիվանագիտության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև հակամարտությունների դեպքում միջազգային հանրության պատկերացումների ձևավորման վրա ազդում են պետական հաղորդակցությունը, լրատվամիջոցները, հետազոտական կենտրոնները, սփյուռքյան կազմակերպությունները և քաղաքացիական հասարակությունը։ Պետության դիրքորոշումների արդյունավետ ներկայացումը պահանջում է փաստարկների հետևողականություն, հավաստի տեղեկատվություն և տարբեր լսարանների առանձնահատկությունների հաշվառում։ Միաժամանակ տեղեկատվական քաղաքականությունը պետք է տարբերակել քարոզչությունից, քանի որ երկարաժամկետ դիվանագիտական վստահելիությունը կապված է փաստերի ճշգրիտ ներկայացման և իրավական ու քաղաքական փաստարկների հիմնավորվածության հետ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայկական սփյուռքի հնարավոր դերակատարության ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքյան համայնքները կարող են մասնակցել Հայաստանի վերաբերյալ տեղեկատվության տարածմանը, մշակութային կապերի զարգացմանը և տարբեր հասարակություններում հայկական խնդիրների ներկայացմանը։ Սակայն պետական արտաքին քաղաքականության և հասարակական նախաձեռնությունների միջև արդյունավետ համագործակցությունը պահանջում է նպատակների և գործառույթների հստակ տարբերակում։ Հետազոտության մեջ այս հարցը կարող է դիտարկվել որպես ազգային շահերի պաշտպանության ոչ պետական ռեսուրսների կազմակերպման խնդիր։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տնտեսական անվտանգության և հակամարտության փոխազդեցությունը։ Երկարատև անկայունությունը կարող է ազդել ներդրումային միջավայրի, առևտրային ուղիների, ենթակառուցվածքային նախագծերի և պետական ծախսերի կառուցվածքի վրա։ Միաժամանակ տնտեսական կայունությունը և զարգացման ներուժը կարող են ընդլայնել պետության արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Այդ պատճառով ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ռազմական և դիվանագիտական, այլև տնտեսական կարողությունների ամրապնդման տեսանկյունից։ Տնտեսական բազմազանեցումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումը կարող են դիտարկվել երկարաժամկետ դիմակայունության բաղադրիչներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռազմական ուժի և դիվանագիտության հարաբերակցության քաղաքական վերլուծությանը՝ առանց ռազմական գործողությունների իրականացման մեթոդների քննարկման։ Հակամարտության պատմությունը ցույց է տալիս, որ ուժի կիրառումը կարող է կտրուկ փոխել բանակցային միջավայրը և ստեղծել նոր քաղաքական ու հումանիտար իրողություններ։ 2020 թվականի պատերազմը էականորեն փոխեց մինչ այդ գոյություն ունեցած բանակցային և անվտանգային պայմանները, իսկ դրանից հետո նախկին բանակցային համակարգի մի շարք հիմնարար նախադրյալներ վերափոխվեցին։ Այդ պատճառով տարբեր ժամանակաշրջանների ռազմավարությունները գնահատելիս անհրաժեշտ է հստակ տարբերակել մինչև 2020 թվականը ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և հետագա իրավիճակը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև հակամարտությունների կանխարգելման և վստահության ձևավորման միջոցների նշանակությունը։ Երկարաժամկետ խաղաղության համար միայն քաղաքական համաձայնությունը բավարար չէ, եթե պահպանվում են նոր սրման բարձր ռիսկեր։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում հայկական պաշտոնական դիրքորոշումներում շեշտադրվել են հրադադարի պահպանումը, միջադեպերի կանխարգելման մեխանիզմները և խաղաղության համար համապատասխան միջավայրի ձևավորումը։ Նման միջոցները կարող են դիտարկվել որպես բանակցային գործընթացի կայունության և հնարավոր պայմանավորվածությունների իրականացման համար անհրաժեշտ գործոններ։ Առանձին ուղղություն է հակամարտության հումանիտար բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Տեղահանված բնակչության, քաղաքացիական անձանց անվտանգության, գերիների, անհետ կորածների, մշակութային ժառանգության և այլ հումանիտար խնդիրները կարող են ունենալ ոչ միայն մարդասիրական, այլև քաղաքական և իրավական նշանակություն։ Դրանց ներառումը կարգավորման գործընթացում հնարավորություն է տալիս հակամարտությունը դիտարկել մարդկանց իրավունքների և անվտանգության տեսանկյունից՝ քաղաքական ու տարածքային խնդիրների կողքին։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել միջազգային կազմակերպությունների և մարդասիրական մեխանիզմների հնարավոր դերակատարությունը նման հարցերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հասարակության և պետական ռազմավարության փոխհարաբերությունը։ Երկարատև հակամարտությունների պայմաններում արտաքին քաղաքական որոշումները հաճախ ունենում են բարձր հասարակական զգայունություն։ Բանակցային գործընթացի վերաբերյալ տեղեկատվության սահմանափակ լինելը կարող է առաջացնել տարբեր սպասումներ և մեկնաբանություններ, մինչդեռ ամբողջական հրապարակայնությունը որոշ փուլերում կարող է դժվարացնել բանակցությունները։ Հետևաբար ռազմավարական հաղորդակցության խնդիրը կապված է թափանցիկության, պետական գաղտնիության և հանրային հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության որոնման հետ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել միջազգային հարաբերությունների տեսության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, հակամարտությունների կարգավորման, միջազգային իրավունքի, փաստաթղթային և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Պաշտոնական ռազմավարությունների, բանակցային փաստաթղթերի, պետական հայտարարությունների և միջազգային կազմակերպությունների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և ուսումնասիրել դրանց փոփոխության պատճառները։ Հատուկ նշանակություն ունի ժամանակագրական տարբերակումը, քանի որ հակամարտության շուրջ քաղաքական և անվտանգային միջավայրը մի քանի անգամ էականորեն փոխվել է, և մեկ ժամանակաշրջանի քաղաքական դրույթները չեն կարող մեխանիկորեն ներկայացվել որպես մյուս ժամանակաշրջանի դիրքորոշում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազգային շահերի պաշտպանության և հակամարտությունների կարգավորման փոխհարաբերության համակարգային ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե պետությունը ինչպես է ձևակերպում իր երկարաժամկետ նպատակները բարդ բանակցային միջավայրում, ինչպես են արտաքին քաղաքական, անվտանգային, իրավական և տնտեսական գործոնները փոխազդում միմյանց հետ և ինչպիսի ազդեցություն են ունենում միջազգային միջավայրի փոփոխությունները ռազմավարական ընտրությունների վրա։ Գործնական առումով նման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել արտաքին քաղաքականության և ազգային անվտանգության ռազմավարությունների պատմական գնահատման, բանակցային գործընթացների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային քաղաքականության վերլուծության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության քաղաքական և դիվանագիտական խնդիրների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ դրանք դիտարկելով հակամարտության կարգավորման պատմական փուլերի, միջազգային միջնորդության, անվտանգության, միջազգային իրավունքի, տարածաշրջանային քաղաքականության, տնտեսական դիմակայունության և հանրային դիվանագիտության համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, ազգային անվտանգության, հակամարտությունների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։