ԳԲՀ տիրույթի դյուրակիր ռադիոլոկացիոն համակարգի մշակումը կենսա-բժշկական կիրառությունների համար

Գյուղատնտեսություն

Այս աշխատությունը նվիրված է պտղատու ծառերի արմատային համակարգի առանձնահատկությունների դիտարկմանը և ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով արմատների կառուցվածքի, տարածման, աճի և զարգացման օրինաչափությունների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է արմատային համակարգի կարևորությունը պտղատու ծառերի կենսագործունեության, հողի և բույսի միջև նյութափոխանակության, ջրի ու սննդանյութերի յուրացման, ինչպես նաև ծառերի ընդհանուր աճի և բերքատվության ապահովման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել տարբեր պտղատու ծառատեսակների արմատային համակարգերի ձևավորման և տարածական զարգացման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով հողի կառուցվածքը, խոնավությունը, սննդանյութերի պարունակությունը, մշակության պայմանները և ծառի կենսաբանական բնութագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արմատների խորության և հորիզոնական տարածման, հիմնական և կողային արմատների հարաբերակցության, երիտասարդ և ավելի հին արմատների զարգացման, ինչպես նաև հողի տարբեր շերտերում դրանց տեղաբաշխման դիտարկմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև պտղատու ծառերի ագրոտեխնիկական խնամքի տեսանկյունից, քանի որ արմատային համակարգի կառուցվածքի և տարածման վերաբերյալ գիտելիքները հնարավորություն են տալիս ավելի ճիշտ կազմակերպել ոռոգումը, պարարտացումը, հողի մշակումը և ծառերի սնուցման պայմանները։ Աշխատության մեջ դիտարկվող տվյալները կարող են նպաստել տարբեր պտղատու տեսակների աճի համար առավել բարենպաստ պայմանների որոշմանը և այգիների արդյունավետ կառավարման մեթոդների կատարելագործմանը։ Արմատային համակարգի ուսումնասիրությունը միաժամանակ կարևոր նշանակություն ունի տնկման սխեմաների ընտրության, ծառերի կենսունակության գնահատման և շրջակա միջավայրի պայմաններին դրանց հարմարվողականության բացահայտման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պտղաբուծության և ագրոնոմիայի մասնագետների, բուսաբանների, այգեգործների, գյուղատնտեսական հետազոտողների, ուսանողների և պտղատու մշակաբույսերի աճեցմամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Կովկասյան Աղվանքի պատմության, մշակութային ժառանգության, եկեղեցական ավանդույթների և պատմական աշխարհագրության վերաբերյալ գիտական բանավեճերի քննությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայագիտական ուսումնասիրություններում վիճարկվող պատմագիտական մեկնաբանություններին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն տեսակետների և պնդումների վերլուծության վրա, որոնք վերաբերում են տարածաշրջանի հին և միջնադարյան պատմությանը, հայկական մշակութային ժառանգության պատկանելությանը, պատմական բնակչության կազմին, եկեղեցական կառույցներին, ձեռագրական ավանդույթներին և նյութական մշակույթի հուշարձաններին։ Քննության են առնվում պատմական սկզբնաղբյուրների օգտագործման և մեկնաբանման խնդիրները՝ ցույց տալով, թե աղբյուրների ընտրությունը, թարգմանությունը, ժամանակագրական տվյալների ներկայացումը կամ պատմական հասկացությունների տարբեր մեկնաբանությունները ինչպես կարող են հանգեցնել հակադիր պատմագիտական եզրակացությունների։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական միջնադարյան մատենագրությանը, վիմագրական նյութերին, ձեռագրերին, եկեղեցական փաստաթղթերին, հնագիտական տվյալներին և պատմական քարտեզագրությանը՝ որպես տարածաշրջանի անցյալի վերականգնման համար կարևոր աղբյուրների։ Ներկայացվում են հայագետների կողմից առաջադրված հակափաստարկները և գիտական քննադատության մեթոդները, որոնց միջոցով փորձ է արվում ստուգել վիճահարույց պնդումների աղբյուրագիտական հիմնավորվածությունը և համապատասխանությունը պատմական փաստերին։ Կարևորվում է Կովկասյան Աղվանքի և միջնադարյան հայկական պետական ու եկեղեցական կազմավորումների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների վարչական և աշխարհագրական սահմանների ճիշտ տարբերակումը։ Անդրադարձ է կատարվում պատմական տեղանունների, էթնանունների և քաղաքական հասկացությունների կիրառման առանձնահատկություններին, քանի որ դրանց ժամանակակից նշանակությունների մեխանիկական տեղափոխումը հին և միջնադարյան իրողությունների վրա կարող է առաջացնել պատմագիտական հակասություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեսակետների համեմատությունը՝ ճարտարապետական հուշարձանների, արձանագրությունների, եկեղեցական կառույցների և ձեռագրական նյութերի ծագումն ու պատմական միջավայրը գնահատելու նպատակով։ Գիտական բանավեճերը դիտարկվում են ավելի լայն պատմաքաղաքական և գաղափարական համատեքստում՝ ընդգծելով պատմության ուսումնասիրության ընթացքում աղբյուրագիտական քննադատության, փաստերի համադրման և գիտական մեթոդաբանության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նաև այն մասին, թե ինչպես է հայագիտությունը արձագանքել տարածաշրջանի պատմության վերաբերյալ վիճահարույց տեսություններին և ինչպիսի փաստարկային ու աղբյուրագիտական միջոցներ են կիրառվել դրանց քննադատական գնահատման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայագետների, պատմաբանների, կովկասագետների, աղբյուրագետների, հնագետների, մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ միաժամանակ նպաստելով Հարավային Կովկասի պատմության շուրջ ձևավորված պատմագիտական բանավեճերի առավել համակարգված ընկալմանը։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի մինչքեմբրյան բյուրեղային հիմքի ապարների մետամորֆիզմի ընթացքում ձևավորված ջերմաստիճանային և ճնշումնային պայմանների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով վերականգնել դրանց երկրաբանական զարգացման և վերափոխման հիմնական փուլերը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բյուրեղային հիմքի ապարների միներալային և քիմիական կազմը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մետամորֆիկ հանքային ասոցիացիաները և դրանց ձևավորման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մետամորֆիզմի աստիճանի և ֆացիաների որոշմանը, ինչպես նաև տարբեր միներալների և միներալային զուգորդումների միջոցով ապարների առաջացման ջերմաստիճանի ու ճնշման գնահատմանը։ Աշխատության մեջ կարող են կիրառվել երկրաքիմիական, պետրոգրաֆիական և հանքաբանական տվյալներ՝ մետամորֆիկ գործընթացների ֆիզիկաքիմիական պարամետրերը վերականգնելու նպատակով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում երկրաբանական ջերմաչափման և ճնշաչափման մեթոդներին, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել ապարների ձևավորման և հետագա վերափոխման ժամանակ գոյություն ունեցած պայմանները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր մետամորֆիկ փուլերի հաջորդականությանը, ապարների սկզբնական կազմի և մետամորֆիկ վերափոխումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև տարածաշրջանի երկրաբանական զարգացման ավելի լայն գործընթացներին։ Հայաստանի տարածքի մինչքեմբրյան բյուրեղային հիմքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հնագույն երկրաբանական միջավայրերը, տեկտոնական գործընթացները և այն պայմանները, որոնցում ձևավորվել ու վերափոխվել են տվյալ ապարները։ Ջերմաստիճանային և ճնշումնային պարամետրերի որոշումը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև տարբեր ապարային համալիրների փոխկապակցվածության և դրանց ձևավորման ընդհանուր երկրաբանական պատմության պարզաբանման համար։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի հնագույն երկրաբանական կառուցվածքի, մետամորֆիկ գործընթացների և բյուրեղային հիմքի զարգացման պատմության ավելի ամբողջական վերականգնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել երկրաբաններին, պետրոլոգներին, հանքաբաններին, երկրաքիմիկոսներին, տեկտոնիկայի մասնագետներին, օգտակար հանածոների հետազոտողներին և համապատասխան ոլորտների գիտաշխատողներին ու ուսանողներին։

Lեզվաբանություն

Գիրքը նվիրված է իրականության լեզվական արտացոլման գործընթացում նմանակման երևույթի դերի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այն որպես մարդու ճանաչողական գործունեության և լեզվական կաղապարման կարևորագույն սկզբնական փուլերից մեկը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով մարդը ընկալում, վերարտադրում և լեզվական միջոցներով ներկայացնում է շրջակա աշխարհի առարկաները, երևույթներն ու գործընթացները։ Հեղինակը վերլուծում է նմանակման կապը մտածողության, ընկալման, պատկերավորման և լեզվական նշանների ձևավորման հետ՝ բացահայտելով, թե ինչպես են իրականության տարբեր դրսևորումները վերածվում լեզվական կառուցվածքների և իմաստային համակարգերի։ Ուշադրություն է դարձվում ձայնային, պատկերային և իմաստային նմանակումներին, դրանց գործառույթներին խոսքում, ինչպես նաև այն դերին, որը դրանք կատարում են մարդու փորձի փոխանցման և աշխարհի մասին պատկերացումների ձևավորման գործընթացում։ Աշխատությունը ներկայացնում է տեսական մոտեցումներ լեզվի առաջացման, զարգացման և իրականության արտացոլման առանձնահատկությունների վերաբերյալ՝ համադրելով լեզվաբանական, փիլիսոփայական և ճանաչողական ուսումնասիրությունների սկզբունքները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասիրական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են լեզվի ու մտածողության փոխհարաբերությամբ, նշանային համակարգերի ձևավորմամբ և մարդու կողմից իրականության ընկալման լեզվական եղանակներով։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Ստեփանոս Տարոնացու՝ Ասողիկ մականունով հայտնի XI դարի պատմիչի «Համաշխարհային պատմություն» (Всеобщая история) աշխատության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով միջնադարյան հայ պատմագրության, աղբյուրագիտության և պատմական մտածողության փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Ստեփանոս Տարոնացու պատմագրական ժառանգությունը, նրա կողմից ներկայացված պատմական իրադարձությունների շրջանակը և դրանց գաղափարական ու մշակութային մեկնաբանությունները։ Ուսումնասիրվում է «Համաշխարհային պատմություն» աշխատության կառուցվածքը, որտեղ համադրվում են ինչպես համաշխարհային, այնպես էլ հայոց պատմության դրվագներ՝ սկսած աստվածաշնչյան ժամանակներից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տարոնացու պատմագրական մեթոդին, աղբյուրների օգտագործմանը, ժամանակագրական կառուցվածքին և պատմության աստվածաբանական ընկալմանը, որը բնորոշ է միջնադարյան քրիստոնեական պատմագիտությանը։