Гендерные особенности профессиональной идентичности личности в образовательной системе Армении

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի քանդակագործ և նկարիչ Խաչատուր Մարտիրոսի Իսկանդարյանի բազմաբնույթ ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է արվեստագետի ստեղծագործական ուղին, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և նրա ներդրումը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի ու 21-րդ դարի սկզբի հայկական կերպարվեստի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նրա քանդակագործական, գեղանկարչական, գրաֆիկական և կերամիկական աշխատանքներին՝ բացահայտելով դրանցում առկա թեմատիկ, ոճական և արտահայտչական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Իսկանդարյանի արվեստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդը՝ իր առօրյա կյանքով, մասնագիտությամբ, բնավորությամբ և սոցիալական միջավայրով, ինչի շնորհիվ նրա փոքրածավալ ժանրային կոմպոզիցիաները առանձնանում են կենսականությամբ, դիտողականությամբ և մարդկային ջերմությամբ։ Հատուկ նշանակություն ունի հին Երևանի կյանքին նվիրված ստեղծագործությունների շարքը, որտեղ արվեստագետը պատկերում է քաղաքի անցյալի կերպարները, փողոցային տեսարանները, արհեստավորներին, առևտրականներին, երաժիշտներին և այլ կերպարներ։ Այս աշխատանքները ոչ միայն ունեն գեղարվեստական արժեք, այլև պահպանել են հին Երևանի կենցաղի, սովորույթների ու քաղաքային միջավայրի վերաբերյալ կարևոր ազգագրական տեղեկություններ։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև նրա մոնումենտալ քանդակագործությանը, որի շրջանակում արվեստագետը ստեղծել է մի շարք հուշարձաններ և դիմաքանդակներ՝ անդրադառնալով հայ մշակույթի, գրականության, գիտության և արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչների կերպարներին։ Նրա հեղինակած գործերից են Արմեն Տիգրանյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Հակոբ Մեղապարտի և այլ մշակութային գործիչների հուշարձաններն ու քանդակները։ Առանձին ուշադրության է արժանի Իսկանդարյանի գործունեությունը որպես նկարիչ և գրաֆիկ․ այդ բնագավառում նրա ստեղծագործության մեջ հատկապես արտահայտված է բնանկարի ժանրը, ինչը ցույց է տալիս արվեստագետի հետաքրքրությունը ոչ միայն մարդկային կերպարի, այլև բնության ու միջավայրի գեղարվեստական մեկնաբանության նկատմամբ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս արվեստագետի ժառանգությունը դիտարկել ամբողջական համատեքստում՝ նրա ստեղծագործական զարգացումը կապելով ժամանակաշրջանի գեղարվեստական գործընթացների, հայկական քանդակագործության ավանդույթների և քաղաքային մշակույթի հետ։ Հեղինակը կարևորում է նաև Իսկանդարյանի մասնակցությունը ցուցահանդեսներին և մրցույթներին, նրա ստացած պարգևներն ու ճանաչումը, որոնք վկայում են արվեստագետի նշանակալի դերակատարության մասին հայկական մշակութային կյանքում։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է հայկական քանդակագործության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ կերպարվեստով, հին Երևանի մշակութային միջավայրով և Խաչատուր Իսկանդարյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող արվեստաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և արվեստասեր ընթերցողների համար։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է որպես Նարե Նադարյանի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի ատենախոսություն՝ 2018 թվականին, 26 էջ ծավալով։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ազգային ինովացիոն համակարգի ձևավորման միջազգային փորձի ուսումնասիրությանը և դրա արդյունավետ մեխանիզմների Հայաստանի Հանրապետությունում ներդրման հնարավորությունների ու հիմնախնդիրների վերլուծությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գիտության, կրթության, բիզնեսի, պետական կառավարման և ֆինանսական համակարգերի փոխկապակցված գործունեության միջոցով նորարարությունների ստեղծման, տարածման և առևտրայնացման համար անհրաժեշտ միջավայրի ձևավորումն է։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արդյունավետ ինովացիոն համակարգի ձևավորումը պահանջում է պետական և մասնավոր հատվածների սերտ համագործակցություն, մրցակցային ձեռնարկատիրական միջավայր, զարգացած գիտատեխնոլոգիական ներուժ և նորարարական գաղափարների ֆինանսավորման ու շուկա դուրսբերման համապատասխան մեխանիզմներ։ Աշխատանքում միջազգային փորձը կարող է դիտարկվել տարբեր երկրների և տարածաշրջանների օրինակներով՝ բացահայտելով այն ինստիտուցիոնալ, տնտեսական և կազմակերպական մոտեցումները, որոնց շնորհիվ գիտական մշակումները վերածվում են նոր տեխնոլոգիաների, ապրանքների և ծառայությունների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտահետազոտական կառույցների և բիզնեսի համագործակցությանը, տեխնոլոգիաների փոխանցմանը, նորարարական ձեռնարկությունների աջակցությանը, վենչուրային ֆինանսավորմանը, տեխնոպարկերի և այլ ինովացիոն ենթակառուցվածքների զարգացմանը։ Հայաստանի Հանրապետության համատեքստում ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ գիտատեխնիկական ներուժի արդյունավետ օգտագործման, հետազոտությունների ֆինանսավորման, մարդկային կապիտալի զարգացման, մասնագետների արտահոսքի, գիտության և արտադրության միջև կապերի ամրապնդման և միջազգային հետազոտական ծրագրերին ինտեգրվելու խնդիրներին։ Այս հիմնախնդիրների մի մասը առանձնացվել է նաև Հայաստանի վերաբերյալ մասնագիտական ուսումնասիրություններում, որտեղ շեշտվում են սահմանափակ մարդկային ռեսուրսները, հետազոտողների թվի համալրման դժվարությունները և գիտահետազոտական ծախսերի անբավարար մակարդակը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև իրավական և պետական կարգավորման միջավայրը․ ՀՀ օրենսդրությամբ ինովացիոն քաղաքականության նպատակներից են ինովացիոն գործունեության համար տնտեսական, իրավական և կազմակերպական պայմանների ապահովումը, տեխնոլոգիական վերազինման ու ինովացիոն ենթակառուցվածքների զարգացման խթանումը, ինչպես նաև գիտության, կրթության, արտադրության և ֆինանսական կառույցների համագործակցության հիմքերի ստեղծումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է գնահատել այդ մեխանիզմների գործնական արդյունավետությունը և բացահայտել այն բացերը, որոնք խոչընդոտում են նորարարական գաղափարների՝ գիտական արդյունքից մինչև շուկայական արտադրանք ամբողջական ճանապարհի ձևավորմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ միջազգային հաջողված փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել Հայաստանի տնտեսական, գիտական և ինստիտուցիոնալ պայմաններին առավել համապատասխան լուծումները՝ խուսափելով այլ երկրների մոդելների մեխանիկական կրկնօրինակումից։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են ուղղված լինել գիտության և բիզնեսի կապերի ամրապնդմանը, նորարարական նախագծերի ֆինանսավորման ընդլայնմանը, տեխնոլոգիաների առևտրայնացման խթանմանը, մարդկային կապիտալի զարգացմանը, միջազգային համագործակցության խորացմանը և գլոբալ ինովացիոն ցանցերին Հայաստանի ավելի ակտիվ ինտեգրմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ազգային ինովացիոն համակարգը դիտարկում է որպես երկրի մրցունակության և երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման կարևորագույն հիմքերից մեկը՝ համադրելով միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը Հայաստանի Հանրապետության առկա հնարավորությունների և սահմանափակումների հետ և ներկայացնելով դրա կատարելագործման ու արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղղությունները։

Աշխարհագրություն

Աշխատուժի միգրացիան հանդիսանում է սոցիալ-տնտեսական կարևոր գործընթաց, որը բնութագրվում է մարդկանց տեղաշարժով մի տարածաշրջանից կամ երկրից մյուսը՝ աշխատանք գտնելու, ավելի բարձր եկամուտ ստանալու և կյանքի պայմանները բարելավելու նպատակով։ Ժամանակակից աշխարհում աշխատուժի միգրացիան դարձել է համաշխարհային տնտեսության անբաժանելի մաս, քանի որ երկրների միջև տնտեսական զարգացման տարբեր մակարդակները, աշխատավարձերի անհավասարությունը և զբաղվածության հնարավորությունների տարբերությունները խթանում են մարդկանց տեղափոխությունը։ Աշխատուժի միգրացիան կարող է լինել ներքին, երբ մարդիկ տեղափոխվում են երկրի տարբեր շրջանների միջև, և արտաքին կամ միջազգային, երբ աշխատողները մեկնում են այլ երկրներ աշխատանքի նպատակով։ Միգրացիայի հիմնական պատճառներից են գործազրկությունը, ցածր աշխատավարձերը, սոցիալական և տնտեսական դժվարությունները, քաղաքական անկայունությունը, կրթության և մասնագիտական զարգացման սահմանափակ հնարավորությունները։ Շատ դեպքերում մարդիկ ձգտում են տեղափոխվել այն երկրներ, որտեղ տնտեսությունն ավելի զարգացած է, աշխատավարձերը՝ բարձր, իսկ սոցիալական ապահովության պայմանները՝ ավելի բարենպաստ։ Աշխատուժի միգրացիան ունի ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական հետևանքներ։ Դրական կողմերից կարելի է նշել, որ միգրանտ աշխատողները հնարավորություն են ստանում բարելավել իրենց կենսամակարդակը, ձեռք բերել նոր գիտելիքներ և մասնագիտական փորձ։ Բացի այդ, միգրանտների կողմից հայրենիք ուղարկվող դրամական փոխանցումները մեծ նշանակություն ունեն բազմաթիվ երկրների տնտեսության համար, քանի որ դրանք նպաստում են բնակչության եկամուտների աճին և սոցիալական խնդիրների մեղմացմանը։ Ընդունող երկրները նույնպես ստանում են որոշակի առավելություններ, քանի որ լրացվում է աշխատուժի պակասը, հատկապես այն ոլորտներում, որտեղ տեղական բնակչությունը չի ցանկանում աշխատել։ Սակայն աշխատուժի միգրացիան կարող է առաջացնել նաև բացասական հետևանքներ։ Արտագաղթի արդյունքում որոշ երկրներում նվազում է աշխատունակ բնակչության թիվը, առաջանում է մասնագետների պակաս, որը հայտնի է «ուղեղների արտահոսք» անվամբ։ Սա կարող է բացասաբար անդրադառնալ երկրի տնտեսական զարգացման, գիտության և արտադրության վրա։ Բացի այդ, միգրանտ աշխատողները հաճախ բախվում են սոցիալական դժվարությունների, մշակութային տարբերությունների, լեզվական խնդիրների և երբեմն նաև խտրական վերաբերմունքի։ Ժամանակակից պայմաններում աշխատուժի միգրացիայի կարգավորումը կարևոր խնդիր է պետությունների համար։ Կառավարությունները մշակում են միգրացիոն քաղաքականություններ, որոնք ուղղված են ինչպես աշխատողների իրավունքների պաշտպանությանը, այնպես էլ ազգային տնտեսության շահերի պահպանմանը։ Միջազգային կազմակերպությունները նույնպես մեծ դեր ունեն միգրանտների իրավունքների պաշտպանության և օրինական աշխատանքային հարաբերությունների ձևավորման գործում։ Գլոբալացման պայմաններում աշխատուժի միգրացիան շարունակում է զարգանալ և ազդել ինչպես առանձին երկրների, այնպես էլ ամբողջ համաշխարհային տնտեսության վրա։ Այսպիսով, աշխատուժի միգրացիան բազմակողմանի սոցիալ-տնտեսական երևույթ է, որը կապված է տնտեսական զարգացման, զբաղվածության, բնակչության շարժունակության և միջազգային համագործակցության հետ ու ունի կարևոր նշանակություն ժամանակակից հասարակության համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է կոնտրաբասի դերի և գեղարվեստական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը XX դարի երկրորդ կեսի և XXI դարասկզբի հայ կոմպոզիտորական արվեստում։ Ներկայացվում են գործիքի կիրառման առանձնահատկությունները տարբեր ժանրերի և ոճական ուղղությունների ստեղծագործություններում՝ ուշադրություն դարձնելով նրա արտահայտչական, տեխնիկական և հնչերանգային հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոխվել կոնտրաբասի նշանակությունը երաժշտական ստեղծագործություններում՝ ավանդական նվագակցող և նվագախմբային գործառույթներից մինչև առավել ինքնուրույն ու արտահայտիչ դերերի ստանձնումը։ Անդրադարձ է կատարվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործական մոտեցումներին, գործիքի հնչողության և կատարողական հնարավորությունների օգտագործման եղանակներին, ինչպես նաև ժամանակակից երաժշտական լեզվի ազդեցությանը կոնտրաբասի համար գրված կամ նրա մասնակցությամբ ստեղծված երկերի վրա։ Քննարկվում են կատարողական տեխնիկայի զարգացման առանձնահատկությունները, նոր արտահայտչամիջոցների կիրառումը, հնչերանգային բազմազանությունը և գործիքի դերը երաժշտական կերպարների ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նշված ժամանակաշրջանում հայկական երաժշտարվեստում կոնտրաբասի զարգացման հիմնական միտումների, կոմպոզիտորական մտածողության փոփոխությունների և գործիքի կատարողական ներուժի ընդլայնման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, կոնտրաբասահարների, երաժշտական ուսումնական հաստատությունների դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև հայկական ակադեմիական երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանավարների համար և արտացոլում է խորհրդային շրջանում գրադարանների առջև դրված գաղափարական, կազմակերպական և քարոզչական խնդիրները։ Նյութը կապված է ՍՄԿԿ 25-րդ համագումարի նախապատրաստման և դրա շուրջ իրականացվող հասարակական-քաղաքական աշխատանքների հետ՝ գրադարանային գործունեությունը դիտարկելով որպես բնակչության շրջանում քաղաքական և գաղափարական տեղեկատվության տարածման կարևոր միջոց։ Հրատարակության հիմնական նպատակներից է գրադարանավարներին մեթոդական աջակցություն տրամադրելը՝ թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրքային տեսությունների, ընթերցողների հետ հանդիպումների, բանավոր և գրավոր քարոզչական միջոցառումների ու գրադարանային այլ նախաձեռնությունների կազմակերպման գործում։ Նյութում կարևոր տեղ է հատկացվում համապատասխան գրականության ընտրությանը, դասակարգմանը և ընթերցողներին նպատակային ներկայացմանը։ Գրադարանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գրքերի պահպանման և տրամադրման վայր, այլև որպես խորհրդային հասարակության գաղափարական դաստիարակության համակարգի բաղադրիչ։ Հրատարակության բովանդակությունը կարելի է դիտարկել տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային մեթոդաբանության և քաղաքական մշակույթի համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես էին պետական և կուսակցական նշանակության իրադարձությունները ներառվում գրադարանների ամենօրյա աշխատանքում և ինչպես էին գրքային ֆոնդերը, տեղեկատվական միջոցները և մշակութային միջոցառումները ծառայեցվում հասարակական-քաղաքական օրակարգի տարածմանը։ Առանձին նշանակություն ունի գրադարանավարի մասնագիտական դերի ներկայացումը․ նրանից ակնկալվում էր ոչ միայն գրականության հետ աշխատելու տեխնիկական հմտություն, այլև ընթերցողների հետաքրքրությունների ուսումնասիրություն, համապատասխան թեմատիկ նյութերի ընտրություն և կազմակերպված քարոզչական աշխատանքի իրականացում։ Այս առումով հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև գրադարանային աշխատանքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային գրադարաններում կիրառվող միջոցառումների ձևերի, մեթոդական մոտեցումների և տեղեկատվական աշխատանքի սկզբունքների մասին։ Հրատարակության արժեքը հատկապես մեծ է որպես ժամանակաշրջանի սկզբնաղբյուրային նյութ, քանի որ այն արտացոլում է ոչ միայն գրադարանավարության գործնական մեթոդները, այլև այն գաղափարական պահանջները, որոնց շրջանակում կազմակերպվում էր մշակութային և տեղեկատվական աշխատանքը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, գրադարանային գործի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, խորհրդային շրջանի մշակույթի և քարոզչական համակարգի ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև Հայաստանի խորհրդային շրջանի հասարակական-մշակութային կյանքի վերաբերյալ հետազոտություններ կատարող մասնագետներին։

Հոգեբանություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հանրային ծառայության կառավարչի հոգեբանական պատրաստման համակարգի կառուցարկման հայեցակարգային հիմքերի մշակմանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են կառավարչական գործունեության հոգեբանական առանձնահատկությունները, ղեկավարի մասնագիտական և անձնային կարողությունների ձևավորման գործընթացները, ինչպես նաև պետական կառավարման համակարգում արդյունավետ առաջնորդության հոգեբանական նախադրյալները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է որոշումների կայացման, հաղորդակցման, կոնֆլիկտների կառավարման, սթրեսակայունության և թիմային աշխատանքի հոգեբանական մեխանիզմները՝ ընդգծելով դրանց կարևորությունը հանրային ծառայության արդյունավետ իրականացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարչական կադրերի ընտրության, գնահատման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հոգեբանական չափանիշներին, ինչպես նաև ժամանակակից կրթական և վերապատրաստման մոդելների կիրառմանը։ Աշխատությունը համադրում է կառավարման տեսության, կազմակերպական հոգեբանության և հանրային կառավարման սկզբունքները՝ առաջարկելով կառավարչական կարողությունների զարգացման և պետական ծառայության արդյունավետության բարձրացման հայեցակարգային մոտեցումներ։ Այն օգտակար է պետական կառավարման մասնագետների, հոգեբանների, մարդկային ռեսուրսների կառավարման ոլորտի աշխատակիցների և հանրային ծառայության համակարգի հետազոտողների համար։